ทรัพยากรที่นักศึกษาต้องการ คือมนุษย์ที่เข้าใจมนุษย์
เป็นความเห็นส่วนตัวที่เมื่อพูดกันในหมู่นักศึกษาด้วยกันกลับเข้าใจตรงกัน คือสิ่งที่นักศึกษาเราต้องการจริงๆ คือ ทรัพยากรมนุษย์ที่เข้าใจมนุษย์

      เข้าเรื่องครับ ผมมองเห็นสิ่งนี้เป็นปัญหาที่คิดว่าหากได้รับการแก้ไข จะช่วยยกบรรทัดฐานการศึกษาของเราให้ดีขึ้นในมุมมองของผู้ที่เรียนจริงในระบบการศึกษาไทย 
  
       การที่จะพัฒนาหลักสูตรให้ดีที่สุดเป็นประเด็นใหญ่สุด ซึ่งบุคลากรที่ร่วมพัฒนาหลักสูตรหนึ่งในนั้นต้องเป็นตัวนักศึกษาได้ออกความคิดเห็นร่วมด้วย ไม่งั้นก็จะเป็นเพียงหลักสูตรที่ผู้ออกไม่ได้เรียน และผู้เรียนไม่ได้ออก และกลายเป็นหลักสูตรหนูทดลองอย่างที่ผ่านมา 

        ประเด็นเล็กลงมาแต่ไม่เล็ก ทำอย่างไร อาจารย์ จึงจะเข้าใจ นักเรียน/นักศึกษา - ทั้งคู่ต้องคุยกันด้วยเหตุผล ซึ่งในจุดนี้สิ่งที่ฝ่ายอาจารย์ต้องมีคือ ความเป็นมนุษย์ที่เข้าใจมนุษย์ เนื่องจากอีกฝ่ายยังไม่เคยผ่านการใช้เหตุผลมาก่อน หากนักเรียน/นักศึกษาขาดการไตร่ตรอง และไม่มีเหตุผล อาจารย์มีหน้าที่สั่งสอนและ ใช้คำพูดที่มีเหตุผลในน้ำเสียงที่เหมาะสม เพื่อโน้มน้าวและพัฒนาบุคลากรนั้นๆได้ดีกว่าการตะคอกและใช้อารมณ์ 

         แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่อาจารย์คนหนึ่งจะไม่ใช้อารมณ์ เพราะความเป็นมนุษย์จะมีอารมณ์มาร่วมด้วยเสมอ ไม่ว่าเด็ก วัยรุ่น ผู้ใหญ่ หรือ ผู้สูงอายุ ต่างก็มีความต้องการของตนเองที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง 

        ในขณะนี้ สิ่งที่นักเรียน/นักศึกษา ต้องเผชิญหน้าไม่ใช่การเรียนแต่กลับเป็นเหมือนการจองจำ ทำไม? เพราะนักศึกษาสามารถใช้นิ้วเพื่อเข้าถึงห้องสมุดทั่วโลกได้อย่างง่ายดาย - อาจารย์หลายท่านบอกให้นักศึกษาเข้าห้องสมุดหาความรู้บ้างไม่ใช่ดูแต่ในอินเทอร์เน็ต กลายเป็นว่าสิ่งที่นักศึกษาต้องทำไม่ใช่การก้าวให้ทันโลก แต่กลับเป็นการเข้าถึงชุดข้อมูลให้ตรงกับชุดข้อมูลที่ผู้สอนเคยได้รับเสียแล้ว? 

         ผมหวังอย่างยิ่งในความสิ้นหวังที่มีอยู่ในบทความสั้นนี้ว่าจะเป็นส่วนผลักดันให้นักศึกษาได้รับสิ่งที่ดีที่สุด.

SHARE

Comments