วันที่หมดสิ้น ไม่เหลือแม้แรงบัลดาลใจ
“มัทฉะลาเต้หมดค่ะ” เสียงหวานของพนักงานเอ่ยขึ้นหลังจากฉันสั่งเมนูที่โหยหามาตลอดทั้งวัน แม้น้ำเสียงจะแสดงความเสียใจขนาดไหน แม้สีหน้าเธอจะรู้สึกผิด แต่นั่นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ไม่เลย

หลังจากที่พาร่างกายอ่อนล้า แทบจะไม่ได้นอนไปยังร้านข้าวข้างหอ ข้าวขาหมูที่เยียวยาได้ทุกครั้งตอนนี้กลับไม่มี พอรู้ว่าเวลานี้ร้านข้าวชื่อดังคงขายหมดเกลี้ยงและกำลังยกเก้าอี้เก็บเข้าที่ แต่ก็ยังหวัง “ลองไปดูก่อนละกัน”

หมดทุกอย่าง ทั้งมัทฉะลาเต้และข้าวขาหมู...

แต่ไม่ใช่ทุกร้าน

สองเท้าย่ำเดินไปเรื่อยๆ ไม่ไกลกันนั้นมีร้านกาแฟตกแต่งหรูหรา เดินเข้าไปสั่งเมนูที่คุ้นเคย พนักงานเพียงหันหลังกลับไปทำหน้าที่ ไม่ได้ยิ้ม หรือแสดงการต้อนรับแต่อย่างใด “อืม...ครั้งเดียวนั่นแหละ”

เดินทอดน่องหลังจากรับมัทฉะลาเต้รสชาติจืดชืดมาแล้ว หวานน้อย ไม่ใช่จืดสนิทแบบนี้สักหน่อย “ไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง”

กลับถึงหอแล้ว เพราะเหนื่อยล้าเกินกว่าจะไปหาข้าวขาหมูที่ต้องการ เพียงแค่แวะเซเว่นแล้วสอยขนมจีบกุ้งมาสองไม้ ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้แข็งๆ มองไปที่หน้าจอคอมที่เปิดทิ้งไว้

งานที่เคยชอบ ที่เคยรัก ที่เคยยิ้มเวลาได้ทำมัน เวลานี้กลับทำต่อไปไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำ แต่ตอนนี้ไร้ซึ่งแรงบัลดาลใจ

ไม่มีร้านไหนขายมันนี่ ไอ้แรงบัลดาลใจที่ว่าน่ะ ):

หมดไปแล้ว ต้องตามหาด้วยตัวเอง เอาจริงๆตอนนี้มันแย่มาก ชีวิตว่างๆ โหวงๆ ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

ปกติคนทั่วไป เขาไปหาแรงบัลดาลที่ไหนกันนะ 
SHARE
Writer
00AM
เป็นเด็กเลี้ยงแกะ
ที่ไม่ได้พูดแต่เรื่องโกหก

Comments

newzzzy
1 year ago
อืม เรานอนนะ ตื่นมาก็หาย ถ้าไม่หาย ก็ไปทะเล 3 วัน กลับมาก็หาย ถ้ายังไม่หาย แปลว่าอาจมีสิ่งแปลกปลอมในชีวิต กำจัดมันทิ้งไปซะ ก็อาจจะหาย 😊
Reply