โกรธ!
จะเข้ามาทำไม
ถ้าในเมื่อตั้งใจจะไป?

ก็รู้อยู่ว่าเราชอบคุณ

มากขนาดไหน
เราก็เคยบอกไปเเล้ว

เราซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของเรามาตลอด
เเละเราก็เเฟร์เกมมากพอ
ที่จะให้คุณรับรู้ความรู้สึกจริงๆของเรา

ที่ผ่านมาคุณไม่เคยสนใจใยดี
คุณไม่เคยให้ความหวัง

เราทำใจได้
เเละเราโอเคกับการกระทำของคุณ

ถ้าหากเราเสียใจ 
เราก็เสียใจเพราะเเพ้ใจของตัวเอง
มันไม่เคยจะเป็นความผิดของคุณ

ไม่เคยเลยเเม้เเต่ครั้งเดียว


เเต่ใครจะรู้ว่าวันหนึ่ง
คุณจะเล่นไม่เเฟร์กับเราก่อน

จู่ๆคุณที่น่ารักขึ้นกว่าเดิม
ก็เดินเข้ามาในชีวิตเรา

จากที่มีเรา เเค่คนเดียว
อยู่ในโลกใบเล็กๆ

ไม่รู้ว่าอะไรที่ไปเปลี่ยนใจของคุณ
ที่ทำให้คุณค่อยๆเข้ามาอยู่ในโลกของเรา

ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม
เราก็รู้สึกขอบคุณ 
ที่ทำให้เราได้รู้จักกับการมีความหวัง

วันละนิด
วันละหน่อย
ที่ความเป็นคุณ
เข้ามาเเทนที่ในหัวใจของเรา

จนชนะความไม่คาดหวังไปจนหมด

เเละมันเป็นตอนที่เราตัดสินใจผิดพลาดที่สุด

เราผิดที่เผลอไปคาดหวัง

เเละเหมือนความผิดหวัง
จะเริ่มออกตามหาผู้ใดก็ตามที่คาดหวัง

บางคนอาจหลีกหนีมัน ด้วยการเข้าข้างตัวเอง
บางคนโชคดีมากพอที่จะไม่เคยพบกับความผิดหวัง


ตลอดชีวิตเรา
เราไม่เคยได้เป็นคนที่โชคดี


ครั้งนี้ก็เช่นกัน


เเม้เราไม่เคยคิดที่จะหลีกหนีความผิดหวัง
เเต่ใครว่าไม่หลีกหนีเเล้วเราจะได้รับโทษน้อยลงล่ะจริงมั้ย?

โทษของคนที่เผลอไปคาดหวังกับอะไรลมๆเเล้งๆ
โทษของคนที่เล่นเเฟร์เกมมาตลอดเเต่กลับถูกโกง 




คุณคนที่น่ารักก็หายไป
เหมือนไม่เคยมีอยู่

หายไปโดยไม่มีเหตุผล
เเละไม่มีคำร่ำลา

ไม่มีใครเคยรู้ว่าครั้งไหนที่ได้คุยกัน
จะเป็นครั้งสุดท้าย

จนรู้ตัวอีกที
เราก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย

เหลือเเค่เรา
กับความทรงจำที่เคยมีคุณอยู่

ไอ้คนเล่นไม่เเฟร์อย่างคุณอ่ะ!
โกรธนะเว่ย!

(เเต่เลิกชอบได้ที่ไหนล่ะ)
(ก็ชอบเหมือนเดิมเเหละ)

นี่สินะ บทลงโทษของคนที่คาดหวังอย่างเรา:-)












SHARE
Written in this book
855 Days
Writer
yellowgirl
a lover, a storyteller
— you are in every song playlist of mine

Comments