ร่วงโรยและเปราะบาง
จากการหลับใหลที่เงียบงั้น หญิงสาวตื่นขึ้นด้วยร่องรอยของความชอกช้ำที่ย้ำเตือนจิตใจของหล่อน เรื่องกลับมาเป็นเหมือนเดิมเวลาเงื่อนไขที่ไม่หลุดไปกับที่ ฉันนั่งจ้องเธอด้วยรอยยิ้มและคราบน้ำตา

"ตื่นมาแล้วเหรอ"
"อืม"
"แล้วเขากลับไปแล้วเหรอ"
"เดี๋ยวก็มาใหม่นั่นแหล่ะ"

ความพยายามจากการลืมตาของเธอค่อย ๆ กระจ่างชัดเจน เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้และคอยสวมกอดเธอเหมือนที่เคยเป็น หรืออาจไม่เหมือนที่เคยเป็น ความแน่นอนบนความไม่แน่นอนทำให้เธอเฉยชาและรู้สึกเหมือนกำลังตายไปจากชีวิตช้า ๆ หายไปกลายเป็นไออุ่นอนันต์
เขากลับมาอีกครั้งยามที่น้ำเปล่าตกลงมาจากฟากฟ้า เปียกปอนไปด้วยความหนาวเหน็บ แปลกที่เธอไม่ได้รู้สึกถึงความหนาวเหน็บในเนื้อตัวที่เปียกโชกของเขา ฉันมองเธอที่อีกมุมหนึ่งและเห็นว่าเธอกำลังยิ้มและมีความสุขดี ฉันจึงสลายหายตัวกลายเป็นไอ 

ฉันกลับมาอีกครั้งหลังเขาจากไปเป็นครั้งที่เก้าสิบเก้า เธอค่อย ๆ แห้งกรังเหี่ยวเฉาไปอย่างช้า ๆ แต่ยังคงเฝ้ารอเขาเหมือนกับดอกกุหลาบที่ยังคงเฝ้ารอเจ้าชายน้อยกลับคืนมา แต่เขาไม่ได้เหมือนเจ้าชายน้อยเพราะเขาวกไปวนมากลับไปกลับมาโดยที่ไม่เคยคิดถึงจิตใจที่บอบช้ำของดอกกุหลาบที่ค่อย ๆ ร่วงโรยและกำลังจะแตกสลายเป็นผุยผง

"ทำไมเขาถึงทำแบบนี้"
"ไม่เป็นไรหรอก"
"เธออยู่อย่างนี้ดีตรงไหน"
"ไม่ดี แต่ก็ไม่แย่ เพราะฉันก็อยู่อย่างนี้มานาน"
เธอค่อย ๆ หยุดหายใจและพักผ่อนชั่วนิจนิรันดร์ ก่อนที่เขาจะกลับมารดน้ำตาให้เธอมีความชุ่มฉ่ำอีกครั้งและสลายหายไปในวันหยุดของชีวิต
SHARE

Comments