วันฝนฝน
เธอชอบฝน
เธอชอบเสียงฝน
เธอชอบนั่งมองหยดน้ำฝนที่เกาะหน้าต่าง
เเล้วดูว่าหยดไหนจะไหลเร็วกว่ากัน

เธอนั่งรถเมล์ ที่นั่งริมหน้าต่าง

เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคารถดังเปาะเเปะ เเละดังขึ้นเรื่อยๆ
ผู้คนภายนอกรถเริ่มวิ่งหลบเข้าที่ร่ม
บางคนก็รีบหาร่มในกระเป๋า

ภายใต้ความวุ่นวายเล็กๆนี้
มีเด็กชายคนหนึ่ง
วิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาบนรถเมล์
ขณะที่รถกำลังเริ่มเเล่นพอดี
หัวเกรียนๆของเขา มีน้ำฝนเกาะพราว
เสื้อลายโปเกมอนเปียกปอน

เขาวิ่งมานั่งข้างเธอ
มือเล็กๆพยายามปัดน้ำออกจากหัว
เธอหันไปมองเขา
เขาหันมามองเธอ
เขาหันกลับไป เเล้วทำหน้ามุ่ย ดูน่าขัน

‘ไม่ชอบฝนหรอ’ เธอถาม
‘ไม่ชอบ เตะบอลไม่ได้’ 
‘ทำไมเตะไม่ได้ล่ะ’
‘มันเปียก เเม่บอกเดี๋ยวฟ้าผ่าตาย’

‘เเล้วพี่ชอบหรอ’ เขาถามกลับ
‘ชอบนะ’ 
‘ทำไมอะพี่’
‘บรรยากาศมันเหงาดีมั้ง’
‘คิดถึงใครอะดิ’
เธอหัวเราะในความเเก่เเดดของเขา

‘เเก๊บๆๆ’
เสียงกระเป๋ารถเมล์มาหยุดอยู่ข้างหน้าเธอ

เธอล้วงกระเป๋าตังค์ หยิบเจอเเต่เเบงก์พัน
เหมือนเด็กน้อยข้างๆเธอจะรู้ทัน

‘ผมออกให้ก่อนไหม’

ยังไม่ทันจะตอบ เขาก็จ่ายไปเเล้ว เหรียญ10 1เหรียญ เหรียญบาท 4เหรียญ 
สำหรับค่าเดินทางของสองคน


เกิดมาอายุเท่านี้ ยังไม่เคยมีหนุ่มที่ไหนออกค่ารถให้

‘ขอบคุณนะ’ เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม
‘ไม่เป็นไรพี่ เรื่องเเค่นี้สบายมาก’
เขาดูจะภูมิใจในตัวเองไม่น้อย ที่ได้เลี้ยงค่ารถสาว

เด็กชายผล็อยหลับไป ตั้งเเต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เเต่รู้ตัวอีกที เขาก็ตื่นมา พร้อมกับกระดาษโพสอิท ที่ถูกเเปะไว้ที่มือ เเละร่มสีชมพูบนตัก


' บ้ายบายเด็กน้อย พี่ต้องลงเเล้ว เเต่ไม่กล้าปลุก
ขอบคุณสำหรับค่ารถนะ ร่มนี่ก็เอาไว้ใช้ กลับบ้านดีๆนะ '



เขาก้มลงมองร่มสีชมพูในมือ เเล้วยิ้มให้กับร่มคันนั้น



อีกครั้ง ที่ฝน พาให้คนสองคนได้มาพบกัน











SHARE
Writer
yellowgirl
a lover, a storyteller
— you are in every song playlist of mine

Comments

Chitchanok
1 year ago
ภาษาน่ารักมากเลยจ้าลูกพลับ
Reply