ฝนบางหยดตกในสนามเด็กเล่น
 
เราพบกันในแสงเรื่อเรืองที่สนามเด็กเล่นในโรงเรียนอนุบาลย่านชานเมือง ผมนั่งรอลูกอยู่บนชิงช้าสีแดงสดที่โซ่มีสนิมเขรอะจนเป็นสีส้มอมน้ำตาล ส่วนเธอนั่งอยู่บนกระดานลื่นและเท้าย่ำอยู่บนผืนทรายหยาบๆที่มีหญ้าขึ้นแซมเล็กน้อยในสนามเด็กเล่น เราต่างรอคอยการมาถึงของดวงใจทั้งสองคน

“มารับลูกหรือครับ” ผมเอ่ยทัก

“ใช่ค่ะ” เธอตอบพร้อมเงยหน้าขึ้นมองโดยที่ใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม

ผมมองเธอผ่านแสงเรื่อเรืองในตอนบ่าย ผมหน้าม้าของเธอพลิ้วไหวตามแรงลม นัยน์ตาของเธอซุกซ่อนอะไรเอาไว้ ผมแอบเห็นประกายของดวงดาวในนัยน์ตาของเธอ หรือมันอาจเป็นแค่ร่องรอยความเจ็บปวดที่อุกกาบาตทิ้งไว้บนผิวโลกแค่นั้น แต่ตาดำของเธอดำสนิท ดำยิ่งเสียกว่าความมืดในห้องใต้บันได

ผิวเธอซีดขาวเหมือนกับหัวไชเท้า ริ้วรอยรอบดวงตาบ่งบอกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาในชีวิตได้เป็นอย่างดี เธอดูคล้ายนางเอกชาวญี่ปุ่นในหนังที่ผมเคยดูสมัยเด็ก นานมากแล้วเหมือนกัน เลยจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร

“คุณทำงานอะไรหรอคะ” เธอเอ่ยถามผมเมื่อเรายังนั่งสบตากันอยู่

“เวลาผมไปทำงานทุกครั้งผมไม่มีความสุขเลยครับ และผมก็ไม่อยากให้งานนี้มันเกิดขึ้นเสียด้วยซ้ำ”

“ผมทำงานเกี่ยวกับไฟ คุณรู้มั้ยว่าผมทำงานอะไร?”

“เอ ใช่งานเกี่ยวกับดับเพลิง หรือ กู้ภัยอะไรทำนองนี้เหรอคะ” เธอตอบพร้อมขมวดคิ้ว

“ใช่ครับ ผมทำงานเป็นพนักงานดับเพลิงครับ” เพราะวันนี้เป็นวันหยุด ผมเลยไม่ได้แต่งเครื่องแบบ

หากผมแต่งเครื่องแบบมาคงไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี เพราะผมคงไม่อยากให้ไฟไหม้โรงเรียนของลูกสาวแน่ๆ

“แสดงว่าชอบเล่นกับไฟใช่มั้ยคะ” เธอพูดพร้อมกับเผยลักยิ้มให้เห็นฟันซี่ขาว เป็นรอยยิ้มที่งดงามในรอบหลายปีที่ผมเห็น

“ผมไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่หากต้องออกไปทำงาน แต่หากดับไฟที่กำลังมอดไหม้อยู่ได้และไม่มีความสูญเสีย ผมจึงจะมีความสุข”

“แล้วคุณทำงานอะไร”

“ฉันทำงานเกี่ยวกับน้ำ ฉันอยู่กับทะเลมาครึ่งชีวิต”

“คุณทำงานอยู่ในเรือสินค้าหรือครับ”

“ไม่ใกล้เคียงเลยค่ะ ฉันจบโบราณคดี เป็นนักโบราณคดีใต้น้ำค่ะ”

“งั้นแสดงว่าคุณเห็นทะเลทุกวันเลยนะสิ น่าอิจฉาจังเลยนะครับ ทั้งชีวิตผมเคยไปทะเลแค่สองสามครั้งเอง”

เธอเล่าให้ฟังว่างานของเธอส่วนใหญ่เป็นการสำรวจขุดค้นแหล่งโบราณคดีใต้น้ำเสียมากกว่า ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในทะเล หากแต่รวมถึงในแม่น้ำ ลำธาร ห้วยหนองคลองบึง หากพบสิ่งของทางโบราณคดีก็เป็นงานของเธอที่ต้องลงไปสำรวจ 

เธอบอกว่าบางเดือนฉันพบทะเล ซากเรือ ปะการัง ฟอสซิล มากกว่าพบหน้าลูกเสียอีก

“ฉันชอบทะเล ถึงแม้บางคราวแปรปรวนจนคลื่นโหมพัดกระหน่ำจนไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิต”

“ผมชอบเปลวไฟ ผมเคยนั่งมองกองไฟที่ก่อจนมันมอดดับเหลือแต่ไม้ฟืนที่กลายเป็นเถ้าถ่าน”

“คุณได้อะไรจากการมองเปลวไฟหรือคะ”

“เปลวไฟมันทำให้ผมรุ่มร้อน แต่มันก็ทำให้ผมอบอุ่น ผมเคยเสียภรรยาไปจากเหตุการณ์สลายการชุมนุม รถพยาบาลที่เธอนั่งมาโดนระเบิด เปลวไฟลุกท่วมทั้งคัน ศพเธอไหม้เกรียม ผมจำเธอไม่ได้ แต่แหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายทำให้ผมรู้ว่าเธอจากผมไปแล้ว”

“เสียใจด้วยนะคะ คุณคงเจ็บปวดกับสิ่งเหล่านั้น”

“ผมอาจเป็นเม็ดฝนที่อยากสัมผัสเกล็ดของปลาที่ว่ายอยู่ในทะเล เพียงแต่มวลความกดอากาศต่ำก่อตัวอยู่บนพื้นดิน และฝนเม็ดนั้นตกลงบนใบไม้บางใบ ก่อนจะพ่ายแพ้แสงแดดหลังสายฝน ระเหิดหายกลายเป็นเงาของฝน คุณอาจเป็นฝนเม็ดที่ตกลงในทะเลก็เป็นได้ ชีวิตคุณดีกว่าผมมากมาย”

“ฉันว่าคุณคงคิดผิด ฉันก็เสียสามีไปในทะเลเหมือนกัน
เขาไปทำงานที่ภูเก็ตตอนเกิดสึนามิ ทะเลกลืนเขาลงไปและพรากทุกสิ่งไปจากฉัน
และฉันก็ยังทำงานกับท้องทะเลอยู่

คุณคิดว่ามันยากแค่ไหนกว่าแต่ละวันจะผ่านไป เวลาฉันเหม่อมองทะเล ภาพที่ฉันอยากเห็นคืออยากให้เขานั่งบานาน่าโบ๊ท หรือนั่งเจ็ทสกีกลับมาหาฉัน เขาไม่ต้องขับเองก็ได้ ให้ใครสักคนขับมาส่งเขาก็พอ หรือไม่ก็เห็นเขาอยู่บนพาราชูต
ลงมากับร่มชูชีพสีรุ้ง ฉันจะยืนรออยู่บนผืนทรายที่ร้อนระอุ ฝ่าเท้าฉันสัมผัสผืนทรายและยืนรอคอยอยู่อย่างนั้น จนผิวไหม้เท้าพอง

แต่คุณรู้อะไรไหม ไม่มีเลยสักวันที่เขาจะกลับมา ไม่มีแม้แต่สักวันเดียว”


นัยน์ตาของเธอแดงก่ำ คล้ายรอการระเบิดออกมาของหยดน้ำตา ก่อนที่ผมจะพูดอะไร
เสียงกริ่งของโรงเรียนก็ดังขึ้น

และเธอก็ลุกขึ้นเดินลับหายไปกับฝูงนักเรียนอนุบาล เราไม่ได้เอ่ยคำลากันสักคำ

ลูกสาวผมเดินมานั่งข้างๆชิงช้าตัวที่ว่าง พลางยื่นไอติมที่มีรอยกัดแหว่งเป็นเสี้ยวให้ผม ผมลูบหัวเธออย่างช้าๆ

“รีบกลับกันเถอะป๊า ฝนใกล้จะตกแล้ว” เธอบอกก่อนลุกออกจากชิงช้าและเดินนำหน้า

ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ก้อนเมฆกลายเป็นสีดำ ความกดอากาศต่ำเริ่มก่อตัว

เม็ดฝนบางหยดตกกระทบใบหน้า
อาจผสมกับหยดน้ำตาของผม


และร่วงลงสู่ผืนทรายในสนามเด็กเล่น.


SHARE
Writer
Pratchawitdax
Reader&Writer
Writing Express

Comments

LaFloraRa
9 months ago
บางครั้ง ชีวิตคนเราก็มีขึ้นมีลงเหมือนกระดานหก บางครั้งก็หมุนเร็วซะจนเวียนหัวไม่ต่างจากม้าหมุน แต่วันนี้เรื่องสั้นของคุณทำให้อารมณ์เราดิ่งลงมาเหมือนเล่นสไลเดอร์

ช่างงดงามจริงๆ ประทับใจมากค่ะ :)
Reply
Pratchawitdax
9 months ago
ขอบคุณมากๆครับผม :)
Mysimplelife99
9 months ago
ภาษาสวยมากครับ


Reply
Pratchawitdax
9 months ago
ขอบคุณมากๆครับ
ktyn
9 months ago
ภาษาสวยมากค่ะ
Reply
Pratchawitdax
9 months ago
ขอบคุณครับผม
theloststar
9 months ago
ภาษาสวยมากจริงๆ
Reply
Pratchawitdax
9 months ago
ขอบคุณมากๆนะครับผม
rangrotfly
9 months ago
ชอบครับ ขออนุญาตกดติดตาม
Reply
Pratchawitdax
9 months ago
ยินดีและขอบคุณมากๆครับผม :)