พบกับฉันที่ตรงนั้นแล้วค่อยจากกันแค่เพียงเท่านี้
......................
..

"ไม่เห็นเป็นไรนี่ พลาดก็คือพลาด"
เธอกำลังพูดถึงสิ่งที่เพิ่งผ่านพ้นไปบนฟากฟ้า
แล้วก็.. น่าจะไม่หวนกลับมาในฟากฟ้าเดิมตรงนี้แค่ประมาณชั่วชีวิตนี้ของเธออะไรแบบนั้น
ฉันอาจจะปลอบใจเธอด้วยคำพูดแค่นี้
นั่นก็เพราะฉันไม่ได้เป็นคนที่เฝ้ารอ
ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นกับการมาถึง ไม่ได้ตื่นเต้นกับชั่วพริบตาตรงนั้น
แล้วก็ไม่ได้ตื่นเต้นหากชั่วชีวิตนี้จะไม่ได้พบเจออีก

"....."
จริงๆ แล้วฉันน่าจะเป็นคนเดียวในสองคนตรงนี้ที่เห็น
เพียงเพราะเธอคิดว่าสิ่งอื่นสำคัญกว่าชั่วขณะ เธอจึงยอมละสายตาไปจากมัน
แล้วยังไงน่ะหรือ
ฉันกำลังคิดว่ามันสวยหรือเปล่าน่ะสิ
อืม จะว่าสวยก็คง...

....

สำหรับฉันแล้วทุกการเคลื่อนไหวที่ฉันสามารถรับรู้ได้ ณ ตอนนั้นคือสิ่งที่มหัศจรรย์ยิ่งกว่า
ถ้าจะให้เทียบกับความรู้สึกเดียวกับที่เผลอแหวนหน้ามองไปบนท้องฟ้าตอนนั้น
แล้วเห็นเส้นแสงที่พุ่งตัดผ่านท้องฟ้าจากทางด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งล่ะก็..
ความรู้สึกพบผู้คนที่ทำให้ฉันรู้สึกอยากที่จะลืมช้ากว่าในแต่ละวันนั้นก็คงจะคล้ายๆ กัน

ใช่แล้ว
แค่หันหน้าไปสบตากันเพียงชั่วครู่
แล้วรู้สึกอะไรสักอย่างกับคนๆ นั้น
ก่อนที่คนๆ นั้นจะลุกหายไป แล้ววันต่อๆ ไปฉันก็อาจจะไม่ได้พบคนๆ นั้นอีกต่อไปแล้ว
ว่ากันว่าสมองของคนเราไม่จดจำความแปลกหน้าทั่วๆ ไป
ยกเว้นก็แต่ความแปลกหน้าที่ถูกกระทำซ้ำๆ ด้วยเวลาที่ตรงพ้องกันอะไรแบบนั้น
อย่างเช่น
ฉันมักจะพบเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเวลาเดิมๆ ทุกวัน ราวกับว่าร่างกายของเธอออกแบบมาให้เคลื่อนไหวตรงกับเวลาแต่ละวินาทีๆ ตรงนั้น
ใช่แล้ว ฉันก็เหมือนกับเธอ พวกเราสองคนอยู่ในห้วงเวลาเดียวกันชั่วขณะ
บ่อยครั้ง ความแปลกหน้าก็จะค่อยๆ ถูกสลัดทิ้งไป
ฉันจดจำอะไรบางอย่างในตัวเธอได้
ทั้งๆ ที่เราไม่รู้จักกัน และไม่น่าจะมีอะไรให้เราจะต้องรู้จักกันในอนาคตประมาณนั้น
ลองคิดภาพของมนุษย์ทุกคนหรือสิ่งมีชีวิตหรือไม่ก็อะไรสักอย่างที่เคลื่อนไหวได้เป็นเส้นด้ายของกาลเวลาอะไรแบบนั้นสิ
จุดที่เราตัดกันก็คือจุดๆ นั้น

"ไปแล้วหรอ"
"อืม พลาดแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรแล้วน่ะ"
"นั่งเล่นกันก่อนก็ได้นะ ลมเย็นจะตาย"
"ก็ได้"

บางจุดตัดอาจจะทำให้เส้นด้ายของกาลเวลาระหว่างเธอกับฉัน หรือระหว่างฉันกับใครอีกคนจู่ๆ ก็ขนานกันได้
ฉันเดินมาถึงที่เดิมเหมือนเคย
แล้วก็เป๊ะ ทันทีที่นาฬิกาเคลื่อนไหวมาถึงเลขนี้เธอก็ขึ้นบันไดเลื่อนมาพอดีเป๊ะ

ฉันยื่นมือไปลูบผมนุ่มๆ ของเธอ
สิ่งที่ต่างไประหว่างเธอคนนั้นกับเธอคนนี้สำหรับฉันก็คงจะเป็นเรื่องของสัมผัส
อืม สุดท้ายเราก็ไม่ได้สัมผัสกันมากไปกว่าแค่จ้องมองแล้วก็จดจำเอาไว้เท่านั้น
ในขณะที่เธอคนนี้ยังอยู่กับฉันตั้งแต่จุดตัดจุดนั้นแล้วก็ขนานกันเรื่อยมาจนวันนี้

ถ้าชีวิตของมนุษย์กับสิ่งที่เคลื่อนไหวในลักษณะต่างๆ นั้นต่างยึดโยงกันไว้ตามการเคลื่อนที่
ใช่แล้ว
วันหนึ่งเราก็อาจจะได้พบกัน
แต่จะพบกันแล้วอะไรกันต่อก็แล้วแต่โชคชะตาล่ะมั้ง
ถ้าไม่มีอะไรต่อกันมากไปกว่าแค่ผ่านมา
วันหนึ่งเราก็คงจะไปจากกัน....

ฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอคนนั้นยังคงใช้ชีวิตแบบเดิมอยู่หรือเปล่า
ฉันกลายเป็นนาฬิกาที่เปลี่ยนจังหวะของการเดินไปอีกทางเสียก่อน
ถ้าความทรงจำของเธอยังมีบางส่วนที่ซ้ำๆ แล้วเธอก็รู้สึกจดจำอะไรบางอย่างที่คล้ายกับฉันได้
เธอก็คงจะรู้สึกตัวในที่สุดว่า
ฤดูกาลของความคุ้นเคยเปลี่ยนแปลงไปแล้วบางเสี้ยวเศษ
ฉันกำลังจะไปไหนต่อนะ เธอคงคิดแบบนั้น
ความเปลี่ยนแปลงแม้กระทั่งในส่วนที่สัมผัสกับเธอน้อยที่สุดนั้นหากเธอรู้สึกถึงมันได้
เธอก็คงกำลังจะคิดว่า ชีวิตหลังจากนี้จะเอายังไงต่อดีนะ
จะปล่อยให้ทุกอย่างผ่านไปเรื่อยๆ
หรือจะปล่อยให้ความรู้สึกแบบนี้เป็นแค่เรื่องช่างมันของชีวิตมนุษย์อะไรประมาณนั้น

"อีกตั้ง 75 ปีแน่ะ"
"....อืม"
"จริงๆ ก็ไม่ได้สำคัญอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าบางครั้งก็อยากจะรู้สึกด้วยตัวเองมากไปกว่าการเปิดดูในเน็ตน่ะ"
"ก็พลาดไปแล้วนี่นา"
"เธอเห็นนี่ มันเป็นยังไงหรอ"
"ก็..."



บางครั้งฉันก็แค่จ้องมองเฉยๆ
ก็แค่อยู่ในจุดตัดเล็กๆ ระหว่างกันเท่านั้นแหละ
เธอก็มีทิศทางของเธอ
ลุกไหม้แล้วก็พาดผ่านท้องฟ้าไปอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่ฉันกำลังออกเดินทางอย่างสะเปะสะปะ บางครั้งการพักสายตาไปยังจุดที่ไม่คิดอะไรเลย
อาจจะทำให้ฉันค้นพบบางสิ่งที่สามารถระบุได้ว่ายากที่จะลืม

"....."
ทำไมจะต้องเสียเวลาเสี้ยววินาทีมองเห็นกันนะ
ใบหน้าอื่นที่ไม่คุ้นเคยสำหรับฉัน
วันหนึ่งที่เราพบกันอีกในที่อื่น ตามเส้นด้ายของกาลเวลาที่สะเปะสะปะ ฉันก็อาจจะจำเธอไม่ได้แล้วล่ะมั้ง
แต่ก็ช่างมันเถอะ
สำหรับฉันแล้ว
การพบกันอย่างไม่ต้องทำความรู้จักอะไรกันมากนั้นก็ดีระดับหนึ่งล่ะมั้ง
อย่างน้อยมันก็คงจะไม่ต้องปวดร้าวหากคนเราจะมีเหตุผลให้ต้องตัดสินใจจากกันไปในแบบที่รู้จักกันมากแล้ว



"....."
ฉันเงยหน้าไปมองท้องฟ้าอีกครั้งตอนเธอเดินลงไปแล้ว
ทุกอย่างเงียบเชียบ
ไม่มีอะไรเคลื่อนไหวแล้วก็ไม่มีอะไรพาดผ่านมาอีก



..................................................
.......


SHARE
Written in this book
From the Inside of My Oldest Heart
จากหัวใจเสี้ยวเก่าในโลกก่อนหน้านี้ที่ยังมีอยู่
Writer
Itymtakhang
mind writer
There's a monster in your head. :) (From Monster - Slow Reverse)

Comments