แฟนคนแรก
หนังเรื่องไหนที่พระเอกมันยึดมั่นในอุดมการณ์มักจะจบไม่สวย
ความรักของเราเองก็เช่นกัน

ตอนนั้น......
เราอายุ 14 
พี่อายุ 22
เราเป็นนักเรียน
พี่เป็นนักศึกษาฝึกสอน
เราไม่ชอบเรียนสังคม เพราะมันต้องจำเยอะ
พี่ชอบเรียนสังคม เพราะมันไม่มีคำนวณ
เราไม่ชอบสุงสิงกับใคร
พี่เป็นคนเพื่อนเยอะ
เราไม่อ่อนหวาน
พี่เป็นคนโรแมนติก
เราสูงกว่าพี่
พี่ตัวเล็กกว่าเรา
เราต่างกันแทบทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องเดียวที่เหมือนกัน 
เราสองคนเป็นผู้หญิงเหมือนกัน.....

พี่มาฝึกสอนที่โรงเรียนเราสองอาทิตย์ เราเริ่มจีบพี่ตั้งแต่วันแรกที่เจอ แต่เราจำไม่ได้แล้วว่าจีบพี่อยู่กี่วัน เราจำได้แต่ตอนคบกัน เพราะวันนั้นเราเข้านอนแล้ว แล้วเพื่อนเราก็โทรมาหา บอกว่าพี่จะตกลงคบกับเรา พอมันพูดจบเราก็ลุกไปดูตารางสอนทันทีว่าพรุ่งนี้มีเรียนสังคมหรือเปล่า เราจะทำตัวยังไงดี เราจะตั้งใจเรียนอวดพี่ดีไหม คืนนั้นเราหยุดคิดเรื่องพวกนี้ไม่ได้เลย  

ตอนอยู่ที่โรงเรียนเราพยายามเป็นน้องที่ดีและนักเรียนที่ตั้งใจเรียน(วิชาสังคม) เราไม่อยากให้พี่มีปัญหาเข้ามาในชีวิตเพราะเรา เวลาคนอื่นถามว่าพี่เป็นใคร เราก็บอกว่าพี่เป็นพี่ของเพื่อนที่เราสนิทด้วย เราไม่กล้าบอกใครเลยว่าพี่เป็นแฟนเรา ถึงแม้ว่าเราจะนั่งกินข้าวด้วยกันตอนเช้า และตอนเย็นพี่ก็มารอส่งเรากลับบ้าน วันสุดท้ายก่อนพี่จะกลับไปเรียน พี่ให้รูปของพี่มา เราเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์ตลอดเลย 

ตอนนั้นมันดีมากๆถึงพี่จะกลับไปเรียนแล้ว พี่ก็ยังมาหาเราทุกวันศุกร์ วันครบรอบพี่ซื้อเครื่องเขียนให้เรา ส่วนเราก็ซื้อตุ๊กตาที่พี่ชอบให้พี่ ตอนเย็นพี่ชอบโทรหาเรา พอเราจะโทรหาพี่บ้างพี่ก็บอกว่าไม่ต้อง เปลืองเงิน ให้พี่เป็นคนโทรดีกว่า เวลาเราผิดใจกันพี่ก็จะเป็นคนที่เย็นลงและยอมเราเสมอ พี่รู้ไหมว่ามันทำให้เราเคยตัวและเอาแต่ใจ ทุกอย่างมันวนลูปอยู่แบบนั้น 5 เดือน สุดท้ายพี่ก็หายไป แต่สาเหตุมันก็คือตัวเรานั่นแหละ เรารู้ดี 

เราไม่เคยเข้าใจความต่างของผู้คนเลย ไม่เคยจริงๆ และเรารู้แล้วว่านั่นมันเป็นเรื่องที่แย่มากๆ

เย็นวันนั้นเราคุยกันหลายเรื่อง แต่ที่เราจำได้จนถึงตอนนี้มันมีแค่เรื่องที่พี่บอกว่าเราเป็นแฟนคนที่ห้าของพี่ แต่เราเป็นคนแรกที่เป็นผู้หญิง แล้วก็เรื่องที่เราถามพี่ไป ว่าพี่เคยมีอะไรกับแฟนไหม ตอนนั้นพี่เงียบไปเหมือนคิดอะไรอยู่ แล้วพี่ก็ถามเราว่า ซีเรียสเรื่องนี้หรอ เราตอบว่าเปล่า ใช่ เราโกหกพี่

เราไม่อยากโทษสภาพแวดล้อมที่เราอยู่เลย มันหล่อหลอมความเป็นเราขึ้นมา ความเป็นเรา ความคิดเรา มันแตกต่างกับพี่มากๆ ในความคิดเด็กอายุ 14 ตอนนั้น เพศสัมพันธุ์เป็นเรื่องไกลตัวและไม่ควรมีหากนั่นไม่ใช่คู่สมรส

แล้วพี่ก็เงียบไปอีก ตอนนั้นเราได้แต่หวังว่าพี่จะตอบว่าไม่ ไม่เคย แต่แล้วเราก็ผิดหวัง แล้วพี่ก็บอกเราว่ามันคือเรื่องปกติ ถ้าไม่มีสิแปลก เราก็ได้แต่เถียงพี่ในใจว่าพี่อายุแค่ 22 เองนะ 

เราไม่ชอบทัศนคติของพี่เลยจริงๆ และนั่นเป็นเหมือนรอยร้าวเล็กๆ ในความสัมพันธ์ของเราสองคน 

เราเริ่มไม่รับสายพี่ เวลาพี่มาหาเราก็ไม่ค่อยคุยกับพี่ แน่นอนว่าคนมากประสบการณ์อย่างพี่คงจะรู้ดีว่าอาการที่เด็กอายุ 14 คนนี้เป็นมันคืออะไร และเราก็ไม่รู้ว่ามันดีไหมที่พี่ก็หายไปเหมือนกัน พี่ไม่โทรมา พี่ไม่มาหา 

ผ่านไปอาทิตย์หนึ่งเหมือนเราจะรู้ตัวว่าที่ทำไปมันไม่ใช่เรื่องที่ดี แต่นั่นแหละ มันสายเกินไปแล้วสำหรับความสัมพันธ์ของเราสองคน เราถามว่าพี่ "เรากลับไปเริ่มใหม่ได้ไหม" ตอนนั้นพี่บอกว่าได้ แต่เราก็รู้แล้วว่าพี่โกหก มันไม่เหมือนเดิม พี่คงผิดหวังในตัวเราเหมือนกัน ขอโทษนะ

รู้ตัวอีกทีพี่ก็หายไปจากชีวิตเราแล้ว

หลังจากเลิกกับเราไปพี่ก็มีแฟนใหม่ คบกันตั้งแต่ตอนนั้น จนถึงทุกวันนี้ เราดีใจนะที่ในชีวิตพี่มีคนดีๆเข้ามา ทั้งนิสัยดีและทัศนคติดี 

ปัจจุบันเรื่องมันก็กลายเป็นเรื่องเล่าในกลุ่มเพื่อนเรา "แฟนคนแรกของเรา แต่งงานไปแล้ว" 
ยินดีด้วยนะพี่ :D 



วัยรุ่นนี่น่ากลัวนะคะ ทั้งความคิดและการกระทำ เราว่าพอเราผ่านจุดนั้นมาได้ พอมองย้อนกลับไปก็อยากด่าตัวเองทุกครั้ง เราทำอะไรไปวะ เราทำอะไรลงไป เรารู้ตัวว่าเราเป็นคนที่ยึดติดกับอุดมการณ์มากๆ แต่ปัจจุบันก็เบาลงไปค่อนข้างเยอะ เรามองโลกมากขึ้น พยายามเข้าใจผู้คนมากขึ้น เมื่อสองวันก่อนเรานั่งดูทีวี ช่องหนังช่องหนึ่ง เป็นหนังที่สนุกเรื่องหนึ่งเลยก็ว่าได้ ปูเรื่องได้น่าติดตาม แต่ตอนจบประเอกตายได้ง่อยมาก มันขัดใจเรา เราเลยไปหากระทู้เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้มาอ่าน เราอยากรู้ความคิดเห็นของผู้ชมรายอื่น แล้วก็เจอคอมเม้นต์หนึ่ง เขาบอกว่า "หนังเรื่องไหนที่พระเอกมันยึดมั่นในอุดมการณ์ มันมักจะจบไม่สวยแบบนี้แหละ" บวกกับแจ้งเตือน "คุณมีความทรงจำร่วมกับ...." มันทำให้เรานึกถึงตัวเองในอดีต ตอนนั้นเราถือมากๆเรื่องของการมีอะไรก่อนวัยอันควร เรายึดมั่นในอุดมการณ์ของตัวเอง ใครผิดแปลกไปคือไม่ดี ไม่น่าคบหา อันตราย ซึ่งเราหาได้แหกตาดูโลกของความเป็นจริงไม่ นั่นแหละค่ะ เราแค่อยากเล่าให้ฟัง อะไรที่มันมากไปก็ไม่ดี โลกไม่ได้หมุนรอบเรา เราต้องรู้จักปรับตัว 
   






SHARE
Written in this book
ความทรงจำที่ไม่อยากลืม
ถ้าเลือกได้เราไม่อยากลืมอะไรเลย
Writer
aitwentytwo
AI22
ความจริงเราเป็นแมว และชีวิตก็ขึ้นอยู่กับมุมมอง

Comments

เห้ย เราเข้าใจความคิดนี้มากเลยค่ะ
ตอนแฟนเราที่เป็นผญเคยคบมาผชมาบอกเรื่องนี้ เราก็ช็อคนะ รับไม่ได้เหมือนกัน เข้าใจเลยค่ะ 555
Reply
aitwentytwo
1 year ago
ตอนนั้นมันก็ใจหายค่ะ ผิดหวังด้วย 555 เราถูกสอนมาแบบนั้น พี่เขาเลยเป็นอะไรที่ผิดแปลก แต่พอโตมาก็รู้แล้วค่ะว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรขนาดนั้น ค่าของคนมันไม่ได้วัดกันที่อะไรแบบนี้ เราโกรธตัวเองนะคะที่ตอนนั้นคิดกับพี่เขาในแง่ลบแบบนั้น เป็นเด็กที่แย่พอสมควรเลยค่ะ แล้ววันแต่งงานพี่เขาเพื่อนเราก็ลุ้นกันใหญ่ว่าเราจะไปไหม แต่นั่นแหละค่ะ เรารู้สึกผิดจนไม่กล้าไปเจอพี่เขาอีก ปล.สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังหนึ่งวัน(รึเปล่า)นะคะ ขอให้มีความสุข สุขภาพแข็งแรง เดินทางปลอดภัยนะคะ
มันคือเรื่องใหญ่มากๆเลยแหละค่ะ ขนาดตอนนั้นเราว่าเราโตแล้วนะ ก็ยังรู้สึกแย่ รับไม่ได้ ไม่อะไรทั้งนั้นเลย สุดท้ายพอผ่านไปก็รู้ว่ามันเรื่องธรรมดา ถ้าเรารักเขามากพอก็จะยอมรับได้เนอะ //ขอบคุณนะคะสำหรับคำอวยพร :D