"พบคุณอีกครั้ง"
...เช้าวันนี้ที่ป้ายรถเมล์...

      ในเช้าวันจันทร์ที่แสนเร่งรีบ เรารีบจ้ำเท้าไปเรียกวินมอเตอร์ไซค์เพื่อฝ่ามรสุมรถติดไปให้ทันเวลา รถในตอน 07.30 น. ช่างติดกันจนเราเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ในขณะที่เรากำลังขมวดคิ้วพลางคิดในใจว่าเราไปสายแน่ๆ สายตาเราก็พบคุณโดยบังเอิญ...

      คุณกำลังนั่งรอรถอยู่ที่ป้ายรถเมล์ ใบหน้าที่แสนคุ้นเคย ดวงตาที่มีแต่ความอบอุ่นซ่อนไว้หลังกรอบแว่นสีดำ ขับเน้นให้คุณดูน่ามองยิ่งขึ้น คุณกำลังฟังเพลงอยู่ สายหูฟังสีดำตัดกับเสื้อเชิ้ตสีขาวของคุณ แต่เมื่อรวมกับกรอบแว่นสีดำนั้นแล้วทุกอย่างช่างลงตัว 

      คุณช้อนตาขึ้นมองรถแล้วหลุบตาต่ำมาอมยิ้มน้อยๆ ให้กับลูกแมวตัวน้อยที่มาคลอเคลียที่ปลายเท้าคุณ


เหมือนกับเวลาหยุดเดิน แล้วย้อนกลับไปในวันวาน
วันที่เราและคุณยังรักกันอยู่...


      อา... เราอิจฉาแมวตัวนั้นจังที่ได้เข้าไปอ้อนคุณ

      แสงอาทิตย์สีทองยามเช้าทอประกายแสงมาที่คุณราวกับจะขับเน้นให้คุณโดดเด่นและเปล่งประกายมากยิ่งขึ้น ป้ายรถเมล์ที่มีคนอยู่ประปราย ในเวลานี้มีเพียงคุณ ที่ตรึงสายตาเราไว้ได้

      ...เราคิดถึงรอยยิ้มของคุณมากเลยนะ

      ...เราคิดถึงแววตาคู่นั้นด้วย

      ...ใช่แล้ว...

      ...เราคิดถึงคุณที่สุดเลย...


แต่ตอนนี้สถานะของเราได้เปลี่ยนไปแล้ว


      ณ วินาทีนั้นดวงตาเรารู้สึกร้อนขึ้นมา ความรู้สึกลึกๆ ในใจมันตะโกนเรียกคุณ คุณที่มีรอยยิ้มหวาน เสียงที่แสนอบอุ่น และแววตาคู่นั้น ที่ในวันนี้ภาพที่สะท้อนออกมา มันไม่ใช่เราอีกต่อไป

      เสี้ยวลึกในหัวใจ ที่ถูกเก็บไว้มาหลายปี มันเรียกร้องอย่่างบ้าคลั่ง อยากให้คุณหันมา...

      หันมาเห็นเราที่กำลังมองคุณอยู่ด้วยสายตาอ้อนวอน แต่ 'บางอย่าง' ก็ผุดขึ้นมาย้ำเตือน ว่าในวันนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ทำให้แม้เราอยากให้คุณหันมาสบตาแค่ไหน แต่ริมฝีปากกลับปิดสนิท ไม่สามารถเอ่ยคำพูดใดๆ ออกไปได้...

      ...และสุดท้ายรถก็เคลื่อนจากไป...

      เราไม่เคยคิดเลยว่าเวลา 1 นาที จะมีค่ามากขนาดนี้ ช่วงเวลานี้ทั้งยาวนานและแสนสั้นในความรู้สึกเรา เป็นครั้งแรกที่เราอยากให้รถติดอยู่ตรงนี้นานอีกนิด แม้เรากำลังจะสายและมีงานที่ต้องทำรออยู่ก็ตาม 

ถ้ามันแลกกับการได้มองคุณนานขึ้นอีกนิด
...เราก็ยินดี...

SHARE
Writer
Leslie_R
Lost Stars
Even though we're no longer together, I still love only you...

Comments