Feeling of Sinner last night
00:001
ร่างบางขยับกายอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มาเปิดดูเวลา เที่ยงคืนแล้ว เป็นเวลาของวันใหม่อีกครั้ง และก็เป็นอีกค่ำคืนที่เงียบเหงาน่าหดหู่ใจเช่นเคย เสียงนกกา แมลงตัวเล็กๆ พากันเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมพัดมาแผ่วๆ ลู่ไล้ตามต้นไม้ใบหญ้า เกิดเสียงคล้ายคลื่นทะเลซัดสาดมา เหลือบตามองออกไปนอกหน้าต่างมีเพียงแสงไฟสลัวจากที่ห่างไกล เงาตะคุ่มของต้นไม้ต้นใหญ่เอนเอียงไปมาดูน่ากลัวคล้ายภูตผีในนิทานฝันร้ายของเด็กๆ เธอกระชับแขนกอดเข่าแน่นขึ้น นั่งนิ่งน้ำตาไหลอาบสองข้างแก้มอยู่บนเตียงในมุมห้องมืดสนิท ตัวสั่นสะอื้นอย่างทุกข์ทรมาน หัวใจบีบรัดแน่นจนเจ็บไปทั่วอก มือน้อยค่อยๆ ยกขึ้นมากุมลำคอของตัวเองในตอนที่การจะเอาอากาศเข้าปอดมันช่างยากเย็น ร่างบางหลับตาลงช้าๆ ไล่น้ำสีใสออกจากตาพร่าเลือนทั้งสองข้าง ให้มันไหลผ่านแก้มร้อนผ่าว ไหลลึกลงไปถึงดินแดนสีเพลิงที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน


เธอขยับมุมปากเป็นรอยยิ้มน้อยๆ ดวงตาสีหม่นเฝ้ามองจอโทรศัพท์สีสว่างที่กำลังกระพริบริบหรี่ เป็นสัญญาณของข้อความใครสักคนกำลังเข้า ใช่แล้ว ให้มันเจ็บอีก ให้มันทรมานอีก เธอคิดโดยไม่ได้สนใจก้อนสีแดงในอกที่กำลังดิ้นพล่านอย่างเจ็บปวด อาจจะเพราะถ้ามันเจ็บกว่านี้ มันคงจะบรรเทาความเจ็บตอนนี้ลงได้สักนิดก็ยังดี เลือดสีแดงเข้มสูบฉีดไปตามหลอดเลือดอย่างช้าๆ แต่มันไม่เคยเพียงพอต่อการหล่อเลี้ยงใจบางดวงนี้เลย มันเต้นแผ่วตามจังหวะหายใจ กลัวว่าถ้าเอาแต่ใจดิ้นอย่างเจ็บปวดตามเคย รอยร้าวมากมายรอบๆ ตัวมัน จะพาให้ใจดวงนี้แตกสลายคล้ายเด็กน้อยเตะลูกฟุตบอลใส่กระจก และคงจะมีเศษใจของเธอหล่นเกลื่อนกลาดอย่างไม่มีชิ้นดีข้างในร่างบอบบางนี้อย่างแน่นอน


เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าทั้งที่เหมือนแสนนาน ดวงตาบวมช้ำยังคงจ้องนิ่งในความมืด สองมือลูบตัวเองเบาๆ อย่างปลอบโยน ในตอนที่เธอไม่เหลือใครนั้น ขอบคุณที่เธอยังมีเธอ ขอบคุณใจดวงนี้ที่ยังพาเธอมีชีวิตอยู่ ขอโทษด้วยกับความเลวร้ายที่เธอทำจนส่งผลกระทบไปทั่วร่างเช่นนี้ ขณะที่ความคิดตีกันยุ่งเหยิงทั้งปลอบประโลมโอบอุ้ม ทั้งกล่าวโทษตัวเอง เจ้าท้องน้อยก็ส่งเสียงครวญครางออกมา ร่างบางขดตัวอย่างทรมาน นี่เป็นอีกบทลงโทษของเธอเหรอ ความเจ็บจากใจกลางท้องแล่นไปทั่วร่าง บีบทุกส่วนของอวัยวะเธอแน่นราวกับมือมารที่จะไม่ปล่อยให้กรรมหายไปจากใจเธอ ความรู้สึกจุกเสียดทำให้เธอร้องออกมาเบาๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้ ร่างบางลูบท้องของตัวเอง น้ำตาไหลพราก ราวกับความชั่วร้ายแปรเปลี่ยนเป็นมีดแข็งทื่อคมกริบ กรีดลำไส้ข้างในของเธอให้เป็นแผลเหวอะหวะ แล้วสาดด้วยน้ำเกลือร้อนจัดจากทะเลในตอนเที่ยง ความแสบร้อนซึมผ่านทุกอณูของร่างกายจนแทบทนไม่ไหว เธอไม่สามารถพยุงตัวลุกขึ้นเพื่อไปหาน้ำสัก
อึกมาดิื่มเพื่อเจือจางกรดในกระเพาะได้ สมองปวดตามอย่างข่มขื่นด้วยไม่สามารถประมวลผลอาการต่างๆ ให้เธอได้ทันตามต้องการ เพียงสั่งให้ใจดวงน้อยฝืนยอมรับต่อสิ่งที่เธอต้องเผชิญโดยให้คำมั่นว่าในตอนเช้ามันจะต้องดีขึ้นกว่านี้


ทุกอย่างสมควรแล้วที่จะที่เกิดขึ้นกับคนบาปอย่างเธอ ความน่ากลัวของบาปกรรมทิ้งเธอให้ทรมานอย่างโดดเดี่ยว ร้องไห้โดยไม่ปล่อยให้ใครรับรู้ ไร้ซึ่งการปลอบโยน ความรู้สึกผิดจะตามเป็นเงาปีศาจสีดำเกาะกินใจดวงนี้ให้แหลกสลายหายไป เสียงก่นด่าสาปแช่งจากก้นลึกของจิตใจจะทำให้เธอเหมือนตายทั้งเป็น ความไว้เนื้อเชื่อใจ ความรัก ความคาดหวังจากคนที่เธอให้ความสำคัญจะลดน้อยถดถอยลงจากการกระทำไร้การยั้งคิดของเธอ พระเจ้าจะปล่อยให้เธอทรมานกับความคิด ทรมานกับบาปที่เธอทำไว้กับเขา ทรมานกับการฝืนยิ้มให้เขาที่ยิ้มมาอย่างจริงใจโดยเก็บซ่อนความรู้สึกบ้าบอที่เคยทำให้เขาเสียใจไว้ เขาก็เหมือนกับแก้วใสใบน้อยแสนดีของเธอ มาตอนนี้ เธอทำให้เขาร้าวด้วยมือของตัวเอง ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถชดใช้ให้เขาได้ ไม่กล้าแต่งแต้มสีสวยใสลงบนแก้วอย่างเขาเพื่อกลบลบรอยร้าวนั้น ในใจเพียงแค่บอกให้เธอรักษาเขาไว้อย่างดีและแกล้งทำลืมว่าเธอทำอะไรไว้กับเขาคนนี้ หรือไม่ก็ทำใจเย็นชา แล้วถอยออกมาจากที่ตรงนี้ ปล่อยเขาให้คนที่ดีกว่าดูแลแทนเธอซึ่งไม่ได้เรื่องอะไรเลย


ขอโทษ
SHARE
Writer
elimmy
WOLF OF THIS WORLD
หมาป่าชอบกระต่ายนะ

Comments