นาย...

วันที่ฉันไปสัมภาษณ์งาน เป็นวันแรกที่เราเจอกัน วันนั้น ความรู้สึกฉันก็เฉยๆและปะปนกับความรู้สึกปลื้มเธอ ไม่ใช่พราะชอบ ไม่ใช่เพราะรัก มันอาจจะเป็นเพราะเธอยิ้มตอบกลับรอยยิ้มที่มุมปากด้วยการยิ้มให้ฉันเช่นกัน แล้วเราก็จากกันโดยไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอและไม่ได้คุยกันเลย


สองวันผ่านไปเราได้มาพบกันอีกครั้ง ในครั้งนี้เราได้คุยกันในฐานะหัวหน้ากับลูกน้อง แต่ก็คุยกันได้ไม่มากนอกจากคุยเรื่องงานเท่านั้น
ตอนนี้ฉันก็ยังคงปลื้มเธออยู่ดี ส่วนเธอนั้นฉันเห็นว่าเธอก็ชื่นชมฉันในความเป็นฉัน ต่างๆนานา อีกทั้งยังชวนฉันออกพื้นที่ไปตรวจงาน แวะไปบ้านฉัน และเล่าเรื่องฉันให้พ่อฉันฟังอีกด้วย

หลายสัปดาห์ต่อมาเธอติดภารกิจเกือบเดือนเราไม่ได้เจอกันเลย เมื่อเธอกลับมา แล้วเจอกันฉันก็ไม่กล้าทักอาจเป็นเพราะว่ารู้สึกผิดบางอย่างที่ไม่ได้เชิญเธอเข้ากลุ่มไลน์(ไม่กล้าเชิญเพราะไม่ใช่ผู้ดูแลกลุ่ม บวกกับเกรงว่าเธอจะรำคาญ) แต่ฉันก็ส่งข้อความไปบอกและขอโทษแล้วแม้ฉันไม่ได้ผิด100%ก็ตาม

จนวันนี้ฉันก็ยังไม่กล้าทักเธออีก ไม่กล้าแม้กระทั่งมองหน้า ไม่กล้าเลยจริงๆ

อีกหนึ่งสัปดาห์เป็นสัปดาห์สุดท้ายที่ฉันจะอยู่ทำงานที่นี่ และเราคงไม่มีโอกาสได้หวนกลับมาเจอเธออีกเลย

    
#เรื่องนี้จะจบกันยังไงฉันก็ยังไม่รู้เลย😂😂😂
SHARE
Written in this book
สมุด
Writer
Asma
Student
life is the way

Comments