เก็บเธอเอาไว้ดูก่อน


“เก็บเธอเอาไว้ดูก่อน
ปล่อยให้ใจได้พักผ่อน
อยู่กับเธอให้นานอีกหน่อยนึง.. ”


เสียงเพลงของ Whal & Dolph ดังขึ้นจากเครื่องเล่นในรถยนต์คันโปรดของเขา ฉันเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังควบคุมเสียงเหล่านั้นผ่านบลูทูธ พลางแปลกใจที่อยู่ ๆ เขาเลือกเปิดเพลงนี้

“ปกติเวลาขับรถไกล ๆ จะชอบเปิดเพลงร็อค ๆ ไม่ใช่หรอ”

ฉันถาม เขาหันมาตอบยิ้ม ๆ สายตากรุ้มกริ่มนั้นทรงพลังจนทะลุแว่นกันแดดออกมา

“ก็ใช่ แต่อยากฟังเพลงนี้อ่ะ มีคนบางคนเขาบอกว่านอนฟังเพลงนี้วนลูป”

ฉันเบ้ปากใส่เขา ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ก็แหงสิ เพลงมันเพราะขนาดนั้น ตลอดเส้นทางบนรถตู้ของกองถ่ายจากพิษณุโลกถึงกรุงเทพฯ เมื่อสองวันที่ผ่านมาก็เลยมีแต่เพลงนี้ก้องในหูของฉัน


“.. แต่รอก่อนได้ไหม ถ้าใจเธอยังไหว
ตรงนี้ฉันคงไม่ให้ใครเข้ามา ..”


เพลงยังคงเล่นไปอย่างต่อเนื่อง เส้นทางข้างหน้าคือถนนมอเตอร์เวย์และแสงอาทิตย์ยามสาย รถของเขากำลังจะพาเราไปในที่ที่คุ้นเคย สองข้างทางตรงนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจมากนัก ฉันเลยสนใจคนข้าง ๆ ที่กำลังเอื้อมมือมาวางบนตักฉันมากกว่า

“หายไปหลายวัน เราคิดถึงมากนะ”

เขาทำเสียงออดอ้อน

“มาคิดถึงทำไม เราเป็นอะไรกันอ่ะ”

ฉันเอียงคอถามด้วยท่าทางยียวน เขาถอนหายใจยิ้ม ๆ

“จะกวนตีนเราด้วยคำถามนี้ไปอีกนานแค่ไหน”
“แล้วจะปล่อยให้เรากวนตีนด้วยคำถามนี้ไปอีกนานแค่ไหนอ่ะ”

ไม่เคยมีใครยอมแพ้ใครอยู่แล้ว เราต่างรู้กันดีว่าเราเป็นมวยถูกคู่ ถ้าเราสู้ด้วยคำพูดไม่ได้ เราจะใช้สายตาเชือดเฉือนกัน อย่างเช่นในครั้งนี้

“ข้าขอยืนยันอีกครั้ง ว่าข้าอยู่กับออเจ้าแล้วมีความสุข”

เขาพูดพลางเอามือข้างซ้ายมาลูบหัวฉัน ฉันรีบปัดออก

“ประสาทแดก พวกบ้าละคร”
“ตัวเองไม่บ้าหรือไง”
“ไม่บ้า เอ็งรีบขับไปประเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจักสั่งบ่าวให้โบยหลัง”

เสียงหัวเราะของเราทั้งคู่ดังลั่นรถ เรามองตากันยิ้ม ๆ ก่อนเสียงสั่นแจ้งเตือนในมือถือของเขาจะดังขึ้น ฉันเหลือบมอง

ข้อความของใครบางคนที่ฉันพอจะคุ้นชื่อของเธออยู่บ้าง เพราะยังเห็นรูปที่ทั้งเธอและเขาแท็กกันในเฟสบุ๊กเมื่อหลายปีที่แล้วยังไม่ถูกลบออก ฉันไม่อยากจะถือวิสาสะอ่านข้อความบนมือถือของคนอื่น แม้ว่าแค่เหลือบไปก็มองเห็น ฉันหันหน้าไปมองทุ่งหญ้าโง่ ๆ ข้างทาง ในใจสั่นสะท้านแบบบอกไม่ถูก

คนข้าง ๆ ดูจะเดาอาการฉันออก เขาเอื้อมมือข้างเดิมมาจับมือฉัน เขย่าเล็กน้อยเมื่อเห็นฉันนิ่ง ฉันแปลกใจตัวเองที่น้ำตาไหลออกมา

“อย่าคิดอะไรบ้า ๆ มันจบไปนานแล้ว เขาแค่ทักมาถาม พอดีเขาจะซื้อมือถือใหม่”

‘หน้าอีนี่มันเหมือนทิม คุกมากอย่างงั้นหรอ คนตั้งเยอะตั้งแยะไม่มาถาม ดันมาถามแฟนเก่า’

ฉันแอบบ่นชะนีนางนั้นในใจ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง

อย่างน้อย เธอคนนั้นก็ยังเป็นแฟนเก่า
แล้วฉันล่ะ เป็นใคร?

พอคิดน้อยใจตัวเองได้ ฉันรีบดึงมือออก แต่เขาไม่ยอม รีบดึงมือฉันกลับไปพร้อมบีบเล็กน้อย เป็นสัญญาณบอกให้ฉันหันไปคุยด้วย

ฉันหันไปมองหน้า สายตาที่เขามองมาทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ ส่วนหนึ่งก็เหนื่อยเกินจะฝืน ปล่อยให้มือของฉันอยู่ในมือของเขาอยู่อย่างนั้น

“ตอนนี้เรามีแค่เธอ”

เขาพูดก่อนจะเงียบไป ในขณะที่เสียงเพลงยังคงทำหน้าที่ของมัน


“เก็บเธอเอาไว้ดูก่อน บอกให้เธอได้รอก่อน
อยู่กับฉันให้นานอีกนิดหนึ่ง
ให้เราเรียนรู้บางอย่าง สิ่งที่เรานั้นยังต่าง
ให้เวลานั้นพาเราใกล้กัน

แต่รอก่อนได้ไหมถ้าใจเธอยังไหว
ตรงนี้ฉันคงไม่ให้ใครเข้ามา
เติมสิ่งที่หายที่ใจยังไม่หาย
แต่เธอก็คงจะไม่ใจร้าย
เหมือนคนอื่น ที่เขาทำให้ฉันเจ็บช้ำใจ
แค่ขอให้เธอ ได้ลองดู ก็อาจจะไม่ใช่”



ยังเหลือเวลา อีกตั้งนาน
ให้เราค่อย ๆ  เรียนรู้กันไป
แล้วทุก ๆ อย่างจะงดงามดั่งใจ” 

เสียงของเขาดังขึ้นพร้อมกับท่อนสุดท้ายของเพลง ฉันหันไปมองหน้าเขาพลางแปลกใจที่เขาร้องได้ เพราะนี่ก็ไม่ใช่เพลงแมสซักเท่าไหร่ เขายิ้มให้ฉัน มือของเราสองคนยังจับกันอยู่ เรามองหน้ากันก่อนที่เขาจะละสายตามองไปที่ถนน

เสียงกีต้าร์พลิ้ว ๆ ในเพลงดังต่อเนื่องเรื่อย ๆ จนจบ ไม่ถึงเสี้ยววินาที เพลงเดิมก็วนขึ้นมาอีกครั้ง

เขาบีบมือฉันเบา ๆ

ฉันยิ้มให้เขาอย่างคนซ่อนความรู้สึกไม่เก่ง
ก่อนจะหันไปมองเส้นทางตรงหน้า

อีกไกลเหมือนกันนะ
กว่าจะถึงที่ที่เราสองคนจะไป
SHARE
Writer
Porpeawchanhom
Extra ordinary
Women who love to work, travel and eat.

Comments

theNeverything
1 year ago
อ่านเรื่องนี้แล้วเศร้าจัง
เรื่องมันคล้าย ๆ เราเลย...
Reply
Porpeawchanhom
1 year ago
โอ๋ ๆ นะคะ :)
Winnythepooh
1 year ago
ชอบเพลงนี้เหมือนกันเลยค่ะ
Reply
Porpeawchanhom
1 year ago
เพราะเนอะ
kriangkraistory
1 year ago
สรุปเราเป็นอะไรกัน 

Reply
Porpeawchanhom
1 year ago
นั่นสินะ