เครื่องย้อนเวลา
"คิดว่าในอนาคตจะมีคนประดิษฐ์เครื่องย้อนเวลาไหม?"

เขาถามเธอที่นั่งข้างๆ เขา พวกเขากำลังนั่งรถบัสผ่านทุ่งสับปะรดข้างถนนบายพาส เพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ชลบุรี ที่เขาถามเธอเช่นนี้เพียงเพื่อจะทำลายความเงียบ เเละเขารู้ดีว่าเธอนั้นชอบดูสารคดีท่องอวกาศมากกว่าใคร

"ไม่รู้สิ ไม่น่ามั้ง ไปอนาคตยังมีความหวังมากกว่าอีก"

"ยังไงล่ะ"

"ถ้าอยากไปอนาคตก็เเค่ออกไปอวกาศ ขับยานอวกาศเร็วๆสักคันหนึ่ง เอาเเบบใกล้ๆกับความเร็วเเสงนะ ขับเล่นๆสักหนึ่งปี ค่อยกลับมาโลก กลับมาถึงโลกก็น่าจะผ่านไปสักสิบปีได้มั้ง หรือยี่สิบวะ ไม่รู้ดิ"

เธอกล่าวต่อ

"ตามที่ไอสไตน์บอก ก็น่าจะประมาณนี้มั้ง"

เขานึกตามที่เธอกล่าว 

"จะไปอนาคตน่ะมันมีกฏตายตัวอยู่เเล้ว เเต่ถ้าจะไปอดีต นี่น่าจะวุ่นวายน่าดู เคยดู back to the future ไหม ถ้าพ่อเเม่ไม่ได้กันเราก็ไม่ได้เกิด ถ้าเกิดคนจากอนาคตไปทำให้เส้นเรื่องในอดีตวุ่นวายบทสรุปคงยุ่งเหยิงน่าดู สู้ไม่กลับไปเสียดีกว่า"

เธอกล่าวต่ออย่างเมามัน

"เเล้วถ้าสมมติว่าธรรมชาติมันมีกฏของมันล่ะ เเบบว่าถึงเเม้จะย้อนกลับไป ถึงต่อให้พยายามเปลี่ยนเเค่ไหนทุกอย่างก็จะเป็นเหมือนเดิมอะไรเเบบนี้ล่ะ มันอาจจะดีก็ได้นะ การย้อนเวลา"

เขาพยายามอ้างเหตุผล

"ถ้าผลสุดท้ายกลับเป็นเหมือนเดิมเเล้วจะย้อนกลับไปเพื่ออะไรล่ะ ถ้าหากอยากเป็นเพียงผู้สังเกตุการณ์ ก็มีสิ่งที่ตอบโจทย์อยู่เเล้วนี่ วิทยาศาสตร์ไงล่ะ เราสามารถย้อนเวลาไปกว่าหลายพันล้านปี โดยที่ไม่ต้องลงทุนสร้างเครื่องย้อนเวลาให้เหนื่อยเปล่า เพราะฉะนั้น ฉันว่าเราควรจะเอาวิทยาการไปสร้างอย่างอื่นดีกว่า"

"เเล้วความรู้สึกล่ะ วิทยาศาสตร์สร้างได้หรือเปล่า หากมีคนคนหนึ่งเต็มใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ในห้วงเวลาเดิมซ้ำๆล่ะ เเบบเศรษฐีคนนึงอยากกลับไปอยู่กับเมียที่ตายไปเเล้ว ก็เลยจ้างนักวิทยาศาตร์ให้พาตัวเขาย้อนกลับไปในอดีต เพียงเพื่อที่จะทำทุกอย่างเหมือนเดิมอีกครั้งกับภรรยาของเขา คิดว่ายังไงล่ะ เครื่องย้อนเวลาพอมีประโยชน์ขึ้นบ้างหรือยัง?"

"คล้ายๆเรื่อง Cyborg she เหรอ?"

"คล้ายอย่างนั้นมั้ง โดเรม่อนก็น่าจะเข้าข่าย"

"'งั้นถ้าเป็นอย่างนั้น เครื่องย้อนเวลาก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชะตาชีวิตคนคนนั้นน่ะสิ นั้นก็เเปลว่าเขาถูกลิขิตให้ต้องมีชะตาชีวิตขึ้นอยู่ก็เครื่องย้อนเวลา ซึ่งก็คือโลกจำเป็นจะต้องสร้างเครื่องย้อนเวลาขึ้นมาน่ะสิ"

เธอกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้วสับสนในคำพูดตัวเอง

"เเบบว่าถ้าสมมติเธอนั่งอยู่ข้างฉันตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เธออยากกลับมา เธอจึงไปสร้างเครื่องย้อนเวลาในอีกห้าสิบปีถัดมา เพื่อมานั่งข้างๆฉันอีกครั้ง ก็เเปลว่าเธอเมื่อห้าสิบปีที่เเล้วอาจจะเป็นเธอจากอนาคตก็ได้" เธอพยายามอธิบาย

"จะไม่เเก่หรอกหรือ ตั้งห้าสิบปี"

"สมมติว่าเป็นหุ่นยนตร์ของเธอก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นการย้อนเวลาเพื่อกลับมาในตัวเองในอดีต"

เธอเริ่มตื่นเต้นกับเเนวคิดนี้เเล้ว

"เครื่องย้อนเวลาพอจะมีประโยชน์ขึ้นมาบ้างหรือยัง?" เขาถาม

"ก็พอใช้ได้นะ"

พวกเขานั่งรสบัสมุ่งตรงไปชลบุรี อากาศเเจ่มใส สับปะรดข้างทางดูสุกฉ่ำน่ากิน อากาศร้อนนิดหน่อย เเต่ก็พอทนเพราะได้ลมโกรกจากการเคลื่อนที่ของรถช่วยไว้ พวกเขาสนทนากันไม่จบไม่สิ้น เเละไม่มีทีท่าว่าหยุด

ชายหนุ่มคิดในใจว่าช่างดีเหลือเกินที่คนที่นั่งอยู่ที่ตรงนี้ไม่ใช่หุ่นยนต์เหมือนคราวที่เเล้ว การได้มองเห็นเธอผ่านทางกล้องตัวจิ๋ว ไม่ได้ช่วยให้เขาคลายความคิดถึงเธอได้มากขนาดนี้ 

อีกสักพักรถบัสก็คงจะจอดเติมน้ำมัน เราเเละเธอจะได้มองพระอาทิตย์ตกด้วยกันผ่านฉากลานปั๊มน้ำมันโล่งๆ ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นความทรงจำที่เขาเลือกจะกลับมาในอีกห้าสิบปีถัดมา เขาเเละเธอนึกไม่ถึงเลยจริงๆว่าสิ่งที่ใกล้เคียงเรื่องที่พวกเขาพูดมากที่สุดไม่ใช่การท่องเวลา เเต่เป็นการท่องความทรงจำของตัวเราต่างหาก เมื่อวิทยาการทำให้เราใกล้ชิดกับความทรงจำที่เราอยากกลับมามากที่สุดได้ เเล้วเหตุใดเขาจึงจะไม่ยอมจ่ายเพื่อสิ่งนั้นล่ะ

เขาเเละเธอมองพระอาทิตย์ตกที่ปั๊มน้ำมัน เธอเเละเขาขึ้นรถบัสอีกครั้ง พระอาทิตย์วิ่งกลับมาทางทิศตะวันออก เขาเเละเธอนั่งรถบัสมุ่งหน้าเข้าสู่ชลบุรี ผ่านทุ่งสับปะรดอีกครั้ง

'อีกกี่ปีกันนะคราวนี้'

เขาคิดในใจ

'สักยี่สิบปีล่ะมั้ง'

รถบัสที่ไม่มีวันน้ำมันหมดวิ่งต่อไปอีกยี่สิบปี
เขาเเละเธอนั่งไปด้วยกัน
โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า เวลาผ่านไปนานเพียงใด



SHARE

Comments

StandAlonePrincess
10 months ago
ฟังดูน่าสนุกจัง
Reply
TheLastHope
10 months ago
จบแบบ งงๆ 55
Reply
SOM-PATK
10 months ago
เรื่อยๆ ตลอดไป 
ดูอบอุ่นดีนะ
Reply