เครื่องย้อนเวลา
"คิดว่าในอนาคตจะมีคนประดิษฐ์เครื่องย้อนเวลาไหม?"

เขาถามเธอที่นั่งข้างๆ เขา พวกเขากำลังนั่งรถบัสผ่านทุ่งสับปะรดข้างถนนบายพาส เพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ชลบุรี ที่เขาถามเธอเช่นนี้เพียงเพื่อจะทำลายความเงียบ เเละเขารู้ดีว่าเธอนั้นชอบดูสารคดีท่องอวกาศมากกว่าใคร

"ไม่รู้สิ ไม่น่ามั้ง ไปอนาคตยังมีความหวังมากกว่าอีก"

"ยังไงล่ะ"

"ถ้าอยากไปอนาคตก็เเค่ออกไปอวกาศ ขับยานอวกาศเร็วๆสักคันหนึ่ง เอาเเบบใกล้ๆกับความเร็วเเสงนะ ขับเล่นๆสักหนึ่งปี ค่อยกลับมาโลก กลับมาถึงโลกก็น่าจะผ่านไปสักสิบปีได้มั้ง หรือยี่สิบวะ ไม่รู้ดิ"

เธอกล่าวต่อ

"ตามที่ไอสไตน์บอก ก็น่าจะประมาณนี้มั้ง"

เขานึกตามที่เธอกล่าว 

"จะไปอนาคตน่ะมันมีกฏตายตัวอยู่เเล้ว เเต่ถ้าจะไปอดีต นี่น่าจะวุ่นวายน่าดู เคยดู back to the future ไหม ถ้าพ่อเเม่ไม่ได้กันเราก็ไม่ได้เกิด ถ้าเกิดคนจากอนาคตไปทำให้เส้นเรื่องในอดีตวุ่นวายบทสรุปคงยุ่งเหยิงน่าดู สู้ไม่กลับไปเสียดีกว่า"

เธอกล่าวต่ออย่างเมามัน

"เเล้วถ้าสมมติว่าธรรมชาติมันมีกฏของมันล่ะ เเบบว่าถึงเเม้จะย้อนกลับไป ถึงต่อให้พยายามเปลี่ยนเเค่ไหนทุกอย่างก็จะเป็นเหมือนเดิมอะไรเเบบนี้ล่ะ มันอาจจะดีก็ได้นะ การย้อนเวลา"

เขาพยายามอ้างเหตุผล

"ถ้าผลสุดท้ายกลับเป็นเหมือนเดิมเเล้วจะย้อนกลับไปเพื่ออะไรล่ะ ถ้าหากอยากเป็นเพียงผู้สังเกตุการณ์ ก็มีสิ่งที่ตอบโจทย์อยู่เเล้วนี่ วิทยาศาสตร์ไงล่ะ เราสามารถย้อนเวลาไปกว่าหลายพันล้านปี โดยที่ไม่ต้องลงทุนสร้างเครื่องย้อนเวลาให้เหนื่อยเปล่า เพราะฉะนั้น ฉันว่าเราควรจะเอาวิทยาการไปสร้างอย่างอื่นดีกว่า"

"เเล้วความรู้สึกล่ะ วิทยาศาสตร์สร้างได้หรือเปล่า หากมีคนคนหนึ่งเต็มใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ในห้วงเวลาเดิมซ้ำๆล่ะ เเบบเศรษฐีคนนึงอยากกลับไปอยู่กับเมียที่ตายไปเเล้ว ก็เลยจ้างนักวิทยาศาตร์ให้พาตัวเขาย้อนกลับไปในอดีต เพียงเพื่อที่จะทำทุกอย่างเหมือนเดิมอีกครั้งกับภรรยาของเขา คิดว่ายังไงล่ะ เครื่องย้อนเวลาพอมีประโยชน์ขึ้นบ้างหรือยัง?"

"คล้ายๆเรื่อง Cyborg she เหรอ?"

"คล้ายอย่างนั้นมั้ง โดเรม่อนก็น่าจะเข้าข่าย"

"'งั้นถ้าเป็นอย่างนั้น เครื่องย้อนเวลาก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชะตาชีวิตคนคนนั้นน่ะสิ นั้นก็เเปลว่าเขาถูกลิขิตให้ต้องมีชะตาชีวิตขึ้นอยู่ก็เครื่องย้อนเวลา ซึ่งก็คือโลกจำเป็นจะต้องสร้างเครื่องย้อนเวลาขึ้นมาน่ะสิ"

เธอกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้วสับสนในคำพูดตัวเอง

"เเบบว่าถ้าสมมติเธอนั่งอยู่ข้างฉันตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เธออยากกลับมา เธอจึงไปสร้างเครื่องย้อนเวลาในอีกห้าสิบปีถัดมา เพื่อมานั่งข้างๆฉันอีกครั้ง ก็เเปลว่าเธอเมื่อห้าสิบปีที่เเล้วอาจจะเป็นเธอจากอนาคตก็ได้" เธอพยายามอธิบาย

"จะไม่เเก่หรอกหรือ ตั้งห้าสิบปี"

"สมมติว่าเป็นหุ่นยนตร์ของเธอก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นการย้อนเวลาเพื่อกลับมาในตัวเองในอดีต"

เธอเริ่มตื่นเต้นกับเเนวคิดนี้เเล้ว

"เครื่องย้อนเวลาพอจะมีประโยชน์ขึ้นมาบ้างหรือยัง?" เขาถาม

"ก็พอใช้ได้นะ"

พวกเขานั่งรสบัสมุ่งตรงไปชลบุรี อากาศเเจ่มใส สับปะรดข้างทางดูสุกฉ่ำน่ากิน อากาศร้อนนิดหน่อย เเต่ก็พอทนเพราะได้ลมโกรกจากการเคลื่อนที่ของรถช่วยไว้ พวกเขาสนทนากันไม่จบไม่สิ้น เเละไม่มีทีท่าว่าหยุด

ชายหนุ่มคิดในใจว่าช่างดีเหลือเกินที่คนที่นั่งอยู่ที่ตรงนี้ไม่ใช่หุ่นยนต์เหมือนคราวที่เเล้ว การได้มองเห็นเธอผ่านทางกล้องตัวจิ๋ว ไม่ได้ช่วยให้เขาคลายความคิดถึงเธอได้มากขนาดนี้ 

อีกสักพักรถบัสก็คงจะจอดเติมน้ำมัน เราเเละเธอจะได้มองพระอาทิตย์ตกด้วยกันผ่านฉากลานปั๊มน้ำมันโล่งๆ ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นความทรงจำที่เขาเลือกจะกลับมาในอีกห้าสิบปีถัดมา เขาเเละเธอนึกไม่ถึงเลยจริงๆว่าสิ่งที่ใกล้เคียงเรื่องที่พวกเขาพูดมากที่สุดไม่ใช่การท่องเวลา เเต่เป็นการท่องความทรงจำของตัวเราต่างหาก เมื่อวิทยาการทำให้เราใกล้ชิดกับความทรงจำที่เราอยากกลับมามากที่สุดได้ เเล้วเหตุใดเขาจึงจะไม่ยอมจ่ายเพื่อสิ่งนั้นล่ะ

เขาเเละเธอมองพระอาทิตย์ตกที่ปั๊มน้ำมัน เธอเเละเขาขึ้นรถบัสอีกครั้ง พระอาทิตย์วิ่งกลับมาทางทิศตะวันออก เขาเเละเธอนั่งรถบัสมุ่งหน้าเข้าสู่ชลบุรี ผ่านทุ่งสับปะรดอีกครั้ง

'อีกกี่ปีกันนะคราวนี้'

เขาคิดในใจ

'สักยี่สิบปีล่ะมั้ง'

รถบัสที่ไม่มีวันน้ำมันหมดวิ่งต่อไปอีกยี่สิบปี
เขาเเละเธอนั่งไปด้วยกัน
โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า เวลาผ่านไปนานเพียงใด



SHARE

Comments

ฟังดูน่าสนุกจัง
Reply
TheLastHope
1 year ago
จบแบบ งงๆ 55
Reply
SOM-PATK
1 year ago
เรื่อยๆ ตลอดไป 
ดูอบอุ่นดีนะ
Reply