สุขใจที่เธอยิ้มกลับมา
ฉันมีกำลังมีความรัก

มีความรักกับรักที่เหมือนมันกำลังจะดับสูญไป

ฉันได้รู้จักชายรูปร่างอ้วนน่ารักคนหนึ่ง
เขาคือผู้ชายที่ดีเสมอในหัวใจของฉัน
ฉันจดจำเรื่องราวดีๆของเราได้ทุกเรื่องราว มีบางทีเราไม่เข้าใจกันทะเลาะกันและมีคำพูดที่รุนแรง
แต่ฉันกลับจดจำเรื่องแย่ๆพวกนั้นแทบไม่ได้เลย
สิ่งที่จำได้ดีคือรอยยิ้มและสายตาของเขา
ยิ้มที่เขายิ้มตอบกลับมาทุกครั้งที่ฉันส่งยิ้มให้
ฉันรู้สึกมีความสุขในทุกครั้งที่ฉันได้ยิ้มให้แก่คนรอบข้าง ฉันมีความสุขทุกครั้งที่มีคนยิ้มหรือหัวเราะเพราะฉัน

“ฉันคิดว่าถ้าใครยิ้มหรือหัวเราะเพราะเราได้นั้นอาจหมายความว่าเราคือความสุขของพวกเขา”


แต่ยิ้มไหนๆก็ไม่ดีเท่ายิ้มของผู้ชายคนนี้มันคือยิ้มที่ดีจริงๆ
ทุกครั้งที่ฉันยิ้มให้ผู้ชายคนนี้เปรียบเสมือนฉันยิ้มให้ตัวเองเสมอ
เขาเป็นคนขี้เขินขี้อายทุกครั้งที่ฉันมองตาเขาเราสบตากันฉันสัมผัสถึงสายตาของความอบอุ่นที่ออกมาจากใจจริงอย่างบอกไม่ถูกอธิบายไม่ได้ว่ามันคืออะไร แต่ที่ฉันรู้คือ “สายตาคู่นั้นใบหน้านั้นทำให้ฉันอยากที่จะยิ้มให้เขาในทุกๆวัน”

สิ่งที่ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลยคือ....
การที่ฉันอดที่จะยิ้มในเวลาที่ฉันมองใบหน้าและดวงตาทั้งสองของชายคนนั้น
แม้ในบางครั้งที่เขาไม่มองมาที่ฉัน ทำให้ฉันไม่มีรอยยิ้มใดๆแต่ลึกๆในหัวใจของฉันก็อยากให้เขามองมาสิ่งเดียวที่ฉันหวังเวลาที่ได้พบเจอเขานั้นก็คือ....  “รอยยิ้มจากสายตาที่อบอุ่นคู่นั้น” 
เคยบางมั้ยเวลาที่เรามองตาใครสักคนแล้วรู้สึกว่าเขากำลังยิ้มแม้ริมฝีปากจะถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมก็ตาม


ฉันรู้อึดอัดใจทุกครั้งที่ไม่ได้ยิ้มให้เขา เพราะเหมือนโลกของฉันขาดสีสันขาดความสุขขาดความอบอุ่นและขาดอะไรอีกหลายต่อหลายอย่างที่ฉันไม่อาจรู้และเข้าใจได้มัน ซึ่งฉันเองก็ไม่สามารถที่จะอธิบายเหตุผลนั้นได้เลย

ยิ่งกว่านั้นที่ฉันรับรู้ในหัวใจของฉันได้คือ....
ฉันรู้สึกทุกข์ใจไม่มีความสุขเลยในเวลาที่ฉันเห็นสีหน้าท่าทางที่ไม่มีรอยยิ้มไม่มีความสุขและมีแต่ความเครียดของเขา ฉันอยากเขาไปใกล้ๆเขาและค่อยๆยิ้มให้เขาจนกว่าฉันจะได้รับรอยยิ้มและหัวเราะตอบกลับมา

ฉันไม่รู้ว่าความสุขที่แท้จริงนั้นคืออะไรกันแน่
มันใช่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะหรือเปล่า

เมื่อฉันรู้ว่า....
วันหนึ่งฉันจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มที่ยิ้มตอบกลับมาจากเขาอีก ยิ้มของฉันที่ยิ้มมาจากข้างในหัวใจกำลังจะหมดไป
ฉันก็พยายามทำทุกอย่างจนวินาทีสุดท้ายเพื่อเก็บยิ้มนี้เอาไวในหัวใจตลอดไป
แต่ฉันพยายามเท่าไหร่ยิ้มนั้นก็ยิ่งห่างไกลมากขึ้นเลื่อยๆ หัวใจก็เหมือนอ่อนแอลงทุกนาที

ตอนนั้นฉันคิดว่า “ฉันกำลังมีความรัก”
หรือว่ายิ้มนั้นคือยิ้มที่เรียกว่าความรัก
แต่แล้ววันหนึ่งรอยยิ้มของฉันก็หายไปพร้อมๆกับชายคนนั้นที่ทำให้ฉันอยากยิ้มในทุกวัน
ฉันไม่รู้ว่าเขายังคิดถึงยิ้มของฉันอยู่เปล่า

ฉันยังคงจดจำทุกเรื่องราวที่สร้างด้วยกันมา
และยังคงคิดถึงสายตาคู่นั้นและยิ้มนั้นเสมอ

ตอนนี้ยิ้มของฉันกำลังเริ่มกลับมาอีกครั้ง
ฉันอยากรักษามันเอาไว้ให้ดีที่สุด
ฉันไม่อยากให้มันพังลง
ฉันอยากเริ่มต้นกับรอยยิ้มที่สวยงาม
ฉันเชื่อว่าการเริ่มใหม่อีกครั้งกับยิ้มที่สวยงามนั้น
ถ้ามันคือความรัก ก็จะเป็นที่มั่นคงและแข็งแรง

ถ้าความรักเปรียบเหมือนดั่งต้นไม้
ฉันอยากรถน้ำต้นไม้และดูแลต้นไม้ที่งอกจากเมล็ดจนกว่าจะเติบโตและแข็งแรง
มากกว่าการเอาต้นไม้ใหญ่มาปลูกและค้ำดามด้วยไม้รอบต้น
ความมั่นคงและแข็งแรงคงต่างกัน
ยิ้มนี้จะเป็นยิ้มเดียวในหัวใจของฉัน
ไม่มียิ้มใดที่จะมาแทนที่ได้
กอดนี้จะเป็นกอดเดียวในหัวใจของฉัน
และจะไม่มีกอดใดที่จะมาแทนที่ได้เช่นกัน

คงไม่เป็นการเสียเวลาหากเราจะคิดถึงรอยยิ้มเรื่องราวดีๆที่จะทำให้ชีวิตของเรามีความสุข

#เธอไม่อาจเอายิ้มและความคิดถึงไปจากใจของฉันได้




Cr.ปลวก


ยิ้มนั้นเป็นกำลังใจที่ดีเสมอ


SHARE
Written in this book
ยิ้มของฉัน
Writer
Nida_S
the story.
เพราะหัวใจมีเรื่องเล่า และมีความหลังทุกครั้งที่เวลาหมุนผ่านเข้ามาแล้วผ่านเลย

Comments