[Yaebin x Minkyeong] สามคูณสาม [SHOT 3 - END]


 
บางที 

' ความแข็งแรง ' ของพันธะที่เกิด

ก็สำคัญกว่า

' ความไว ' ในการเกิดปฏิกิริยา
 

 

ฉันจะทักยังไงดี?

.

.




“เอ่อ... เธอ” 



“คะ?”




เกิดมาสิบเจ็ดปี เพิ่งรู้ว่าคนเราสามารถทำหน้างงได้ น่ารัก ขนาดนี้ได้ด้วย



 
“คือ... นี่ของเธอ”

“โอ๊ะ ขอบคุณนะคะ”    “นึกว่าจะไม่ได้คืนซะแล้ว”

“...”

“ขอบคุณ น้อง จริงๆนะคะ”




 ' น้อง ? '

ฉันว่าถ้าเราไม่อายุเท่ากัน ฉันก็น่าจะมากกว่า 

จะว่าไงดีหล่ะ คือฉันอยู่มอหกนะ แก่ที่สุดในมอปลายแล้ว




“เราอยู่มอหกนะ”


“งั้น... ก็อายุเท่ากันสินะ”    “ขอบคุณนะคะ”


เธอดูตกใจเล็กๆ ที่ใช้คำเรียกแทนฉันผิด แล้วเอามือจับริมฝีปากล่างของตัวเองแบบเขินๆ 




และคำที่ฉันควรตอบเธอกลับ คือ คำนี้สินะ...



“ไม่เป็นไรค่ะ”




- จบ -




ใช่แล้ว ' จบ '

ปกติแล้ว เหตุการณ์แบบนี้ ก็ควรจะจบแค่นี้...



จบบทสนทนาไว้แค่คำว่า ' ขอบคุณ ' และ ' ไม่เป็นไร '
 
และจบความสัมพันธ์ไว้แค่ คนทำของหาย และพลเมืองดีที่นำของมาคืน





“มาติวหรอ?”

บ้าบอ... ฉันเองที่บ้าบอชวนเธอคุยต่อ



“ค่ะ ติวเคมี”




บางทีลึกๆ แล้วฉันคงไม่อยากให้เธอเป็นแค่ความบังเอิญที่ผ่านเข้ามา แล้วผ่านหายไป

ความพยายามที่อยากคว้า ความบังเอิญ ที่เกิดขึ้น มาเปลี่ยนเป็น โอกาส ให้เรารู้จักกัน 




“เราก็เรียนสายวิทย์เหมือนกัน”

“อ่อ... ค่ะ”




อะไรๆ ที่เหมือนกันก็มันก็ จะเข้ากันง่ายกว่าไม่ใช่หรอ?

เหมือนสารที่มีขั้วก็จะละลายเข้าได้กับสารที่มีขั้ว

หรือสารที่ไม่มีขั้วก็จะละลายเข้าได้กับสารที่ไม่มีขั้ว


like dissolves like
 


“พักอยู่หรอคะ”


“ป่าวคะ เริ่มติวหกโมงกว่าๆ”




เวลาตอนนี้ คือ ห้าโมงห้าสิบห้า

สำหรับเธอคือยังไม่ถึงเวลา แต่สำหรับฉัน คือ สายสำหรับนัดซ้อม

แต่ตอนนี้ ช่างเรื่องนัดไปก่อนเหอะ!




“อยู่วัฒนาฯ มอหก... รู้จัก ซิน มั้ยคะ?”

บางทีเธอก็อาจจะเบื่อๆ ระหว่างรอติวเตอร์ ก็เลยชวนคุยกันบ้าง




“ซิน ห้องศิลป์คำนวณ?” จริงๆ ทั้งชั้น คนชื่อซิน ก็มีแค่มันคนเดียวนี่แหละ

“อืม...เพื่อนเราเอง สมัยมอต้น”




“รู้จัก... แบบว่า..เรากับซินอยู่ชมรมเดียวกัน”

“... แสดงว่าเล่นดนตรีด้วยสินะ”

“อืม... เล่นคีย์บอร์ด”




แม้ว่าฉันอยากจะให้บทสนทนาของเรายังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

แต่ความเป็นจริงแล้ว ทุกอย่างล้วนมี ขีดจำกัด และมี จุดสิ้นสุด

จุดสิ้นสุดของบทสนทนาของเรา เกิดจากเสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ของเธอ




ดูเหมือนว่า ติวเตอร์ของเธอจะมาแล้วสินะ




“ต้องไปแล้ว ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

“เรา ชื่อ เร”

“...”




มันเป็นเพราะว่า เธอกำลังจะเดินจากไป

ฉันจึงใช้โอกาสสุดท้าย พูดประโยคที่เป็นเหมือนการ แชร์อิเล็กตรอนของตัวเอง ให้กับเธอ

โดยได้แต่หวังว่า...




เธอก็จะ แชร์อิเล็กตรอนของเธอ กลับมาให้




เรา... มิน 


เธอแชร์อิเล็กตรอนกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ


.

.


อิเล็กตรอนคู่นี้...

ไม่โดดเดี่ยว แล้วสินะ






#ฟิคสามคูณสาม  [  E N D . -  ]
 
เร = เรนา/เยบิน
มิน = โรอา/มินกยอง

♡ 
 
SHARE
Written in this book
[Yaebin x Minkyeong] สามคูณสาม [ 3 - SHOT ]
' จากดวงจันทร์ ถึง ดวงดาว   เราต่างหลงอยู่ในอวกาศ '
Writer
pink_petals
beginner
common simple beautiful way

Comments

Ilovepinksky
1 year ago
รอติดตามต่อนะคะ ชอบความบังเอิญที่ไม่บังเอิญค่ะ :)
Reply
pink_petals
1 year ago
♡ ขอบคุณนะค้าา ♡
naughtykidx
1 year ago
น่ารักมากกกกกก ชอบอะไรแนวนี้มากค่ะ ขอบคุณที่แต่งออกมาให้อ่านนะคะ
Reply
pink_petals
1 year ago
ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณเช่นกันค่ะ 😍
_whquestions
1 year ago
น่ารักกกกกกก ฟีลทุกอย่างดูพาสเทลมากเลยค่ะ รออ่านนะคะ สู้ๆ
Reply
pink_petals
1 year ago
ขอบคุณมากๆนะค้าา 😍
Quin92
1 year ago
น่ารักกกก ฮือออ จะจบรึยังคะ จะมีต่อไหมคะ น่ารักมากเลยค่ะ 😳😭
Reply
pink_petals
1 year ago
มีต่อนะคะ ฝากติดตามด้วยนะค้าา ><
ty_skyblue
1 year ago
น่าร้ากกก รอติดตามเลยค่ะ☺
Reply