ช่วยเก็บเป็นความลับ..ฉันจะขอบคุณมาก
เอาหล่ะ.. ถ้ามีเรื่องนึงที่จะสามารถบอกกับใครก็ได้ที่ไม่รู้จัก เเล้วทำให้สบายใจขึ้นเเล้วล่ะก็ คงต้องมั่นใจจริงๆว่าจะไม่ได้เจอคนเเปลกหน้าคนนั้นอีก ไม่ว่าจะในกรณีใดใดก็ตาม เเต่ถ้าไม่เเน่ใจนักว่าจะสามารถเก็บมันไว้มิดชิดก็ช่วย ย้ายก้นเเละหน้าตากวนประสาทนั้นออกไปจากโต๊ะนี้ที..

...ช่วงเวลาดึก ก็ดึกค่อนข้างมากขนาดที่ว่าร้านที่เคยเปิดก็ปิด ร้านที่เคยปิดก็เปิด ร้านข้าวต้มโต้รุ่งเอย ร้านเครื่องดื่มของผู้ใหญ่เอย เปิดขึ้นพร้อมเเสงไฟสีสันสดใสเหลือเกิน เท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสกปรกหน่อยๆเดินเลี้ยวเข้าไปในร้านหนึงซึ่งเคยไปมาเมื่อหลายปีก่อน ฉันเดินตรงไปที่บาร์เเละสั่งเครื่องดื่มอะไรสักอย่างที่จะช่วยให้หลับสบายในคืนนี้

คืนนี้ไม่มีที่นั่งให้หลบมุมเลยแฮะ มีที่นั่งเป็นบาร์ยาวโล่งอยู่ อย่าเสียเวลาเลย รีบๆซัดให้หมดขวดเเล้วกลับไปนอนซะก็สิ้นเรื่อง

ฉันยังจำได้ดีในช่วงเวลาที่เราเพิ่งรู้จักกัน ทุกครั้งที่หน้าจอมือถือเเสดงผลเเจ้งเตือน ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ คุณ..ต้องเป็นคุณเเน่ๆเลย 

ได้ที่นั่งเสียที หยิบมือถือขึ้นมาวางบนโต๊ะ หน้าจอนิ่งเงียบ มันมืดสนิดยิ่งว่าท้องฟ้าวันนี้เสียอีก

ฉันมองไปรอบๆร้าน วันนี้มันดูเศร้ากว่าปรกตินิดหน่อยอาจจะเป็นเพราะเพลงที่เปิดอยู่ละมั้ง

มือถือเเจ้งอะไรบางอย่างอยู่ในเวลานี้ ฉันไม่สนใจใคร่จะไปดูเท่าไหร่ พลางนึกไปถึงวันที่ฉันยังเป็นเด็กสาวที่ไม่รู้เรื่องการกินเหล้าเข้าผับมากด้วยซ้ำ อาจจะเป็นเพราะพ่อเเม่ไม่ค่อยได้ปล่อย..  


“นี่เธอทำยังกับเพิ่งได้ออกมาเที่ยวกลางคืนครั้งเเรก”

นักศึกษาหนุ่มรุ่นพี่ที่ไม่เคยเจอกันในรั้วมหาลัย เเละไม่มีโอกาศได้คุยกันมาก่อน นั่งลงที่เก้าอี้บาร์ข้างๆ ฉันไม่รู้จักเค้าเป็นการส่วนตัว ฉันเป็นเด็กปี1ที่เพิ่งได้ออกมาจากบ้าน เเละคืนนี้เป็นคืนเเรกที่ฉันได้ออกมาอยู่หอพัก ได้ออกมาเที่ยวเเบบนี้คนเดียว

“อืม ใช่ เราไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวเเบบนี้เท่าไหร่”

“ไม่ค่อยได้มาเที่ยว! อะไรกัน! วัยรุ่นเนี่ย เป็นช่วงเวลาเเป๊บเดียวเองนะ ถ้าเธอปล่อยผ่านมันไป เธอจะต้องเสียดาย”

“ตอนมัธยมปลายพ่อแม่ไม่ค่อยปล่อยเรา ตอนเย็นไปรับที่โรงเรียนทุกวัน เพื่อนไปเที่ยวต่างจังหวัดกันตอน ม.ปลาย เราก็ไม่ได้ไป”

ชายหนุ่มฟังเเล้วก็สะบัดผมเผ้าที่ปะหน้าอยู่ออกอย่างลำคาน ชายหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นยังคนนั่งอยู่เเละเปิดบทสนทนาอยู่ตลอดเวลา

คืนนั้นฉันได้พูดอะไรออกไปมากมาย ทั้งจำได้เเละไม่อยากจำ กับคนที่ฉันเพิ่งเจอเค้าเเค่ครั้งเเรก เเต่มันช่างเป็นบทสนทนาที่เเสนจะสนุกสนาน ชายหนุ่มรุ่นพี่คงจะมากกว่าฉันสัก3-4ปีได้ เค้ายิ้มตลอดเวลาที่คุยกัน

วัยรุ่นสำหรับเค้า เป็นช่วงเวลาที่เขาชอบเป็นพิเศษ เค้าเล่าให้ฟังว่า เค้าได้ออกไปลองผิดลองถูก ได้ลองขัดใจพ่อเเม่ ได้ลองออกไปทำสิ่งที่ไม่เคยทำ เเละหนึ่งในคำพูด บทสนทนามากมายวันนั้น เค้าได้จุดประกายเรื่องต่างๆให้ฉันมีไฟขึ้นมา เค้าเล่าให้ฟังเรื่องที่ไปเจอมา เรื่องที่เค้าไปเที่ยว เเต่มันเป็นการออกไปเที่ยวที่เกิดจากอาการอกหักโง่ๆ

“โคตรเหมือนในเอ็มวี55 เชื่อมะ กลับไปนึกถึงทีไรก็ขำตัวเองในตอนนั้นเเทบตาย55”

ฉันยิ้มไปกับความอารมณ์ดีนั้น

ภาพโปสเตอร์ราชาเพลงป๊อป Michael Jackson ยังคงจดจ้องมาที่ที่นั่งตรงนี้เหมือนเมื่อหลายปีที่เเล้ว..ใกล้หมดขวดเเล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้นฉันไม่ได้คิดจะสั่งต่อหรอก เสียงของใครคนนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

“คนเรานี้ก็เเปลกเนอะ เวลาเศร้านี้ก็ต้องเรียกเพื่อนพ้องน้องพี่มาคอยปลอบใจ ให้น่าอายเปล่าๆ ยิ่งเวลาใครที่อกหักหรือโดนทิ้งมานี่ เหมือนประจารตัวเอง สาวไส้ให้กากินมากกว่า ยามสุขก็ประกาศให้คนอื่นรับรู้ เวลาเศร้าทำไมไม่หลบไปเลียเเผลใจตัวเองเงียบๆเล่าา”

“เเล้วทำไมตอนนั้นถึงเลิกกันล่ะ ?”

“คนเรา จะอยู่ด้วยกันก็มีเเค่ไม่กี่เหตุผลหรอก..เพราะมีความสุขจึงอยู่..เพราะมีประโยชน์จึงอยู่..เพราะยังตัดสินใจเลือกไม่ได้จึงอยู่..”

เขาบอก เเต่สีหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลย

“งั้นที่เค้าไม่อยู่ก็คงเพราะ.......?”

ฉันเว้นว่างให้เค้าเป็นคนตอบ เค้ากระดกเครื่องดื่มในมือ เค้าบอก

“ก็เหตุผลใดเหตุผลหนึ่งในนั้นเเหละ เอาไว้เจอเองสิ จะได้เข้าใจ เเล้วกลับมานึกถึงตอนนี้..”

.
.
จริงๆนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ในคืนนั้นรุ่นพี่คนนั้นมาที่นี่คนเดียวก็ได้นะ อาจจะเพราะเเค่มาเล่าอะไรให้ใครสักคนนึงฟัง เเล้วก็ทิ้งมันไว้เเบบนั้น ไม่ต้องเเคร์ว่าคนฟังจะเอาไปเล่าต่อหรือไม่ ไม่ต้องรับผิดชอบคำที่พ่นออกไป

“คนเรานี่เเม่งก็เเปลกดีเนอะ อีตอนชอบกล้าเดินมาบอกกันดีๆ ทำไมตอนไปไม่ทำให้มันง่ายๆเเบบนั้นบ้างวะ ทุกๆวันฉันต้องมาเจอคำถาม ที่ยังไม่ได้รับคำตอบไม่ว่าจะเป็นทางไหน เพราะมีความสุขจึงอยู่ เพราะมีประโยชน์จึงอยู่ เพราะยังตัดสินใจเลือกไม่ได้จึงอยู่ เเม่ง กูเหมามาหมดเลยหว่ะ”

ฉันพึมพำ
"หมดขวดเเล้ว"
ตอนนี้ฉันอยากจะให้มีคนเเปลกหน้าสักคน หลุดเข้ามาในร้าน อยากให้เค้ามานั่งข้างๆเพื่อที่จะได้ระบายอะไรออกไป 

โดยที่ไม่ไปเเคร์ว่าเค้าจะคิดอะไรหรือเปล่า เอาหล่ะ! ถ้าคุณบังเอิญผ่านมา...ฉันอาจจะได้มีโอกาศเล่าเรื่องของฉันให้คุณฟังบ้างก็ได้นะ..

ถ้าฟังมันเเล้ว ช่วยเก็บเป็นความลับ..ฉันจะขอบคุณมาก...เเละไม่กลับไปเจอคุณอีกเลย... 







SHARE
Writer
RattikornTeerakanon
Writer
ให้เรื่องเล่า..เล่าเรื่อง...

Comments

khaikung
7 months ago
ปะ ซักหน่อยมั้ยคุณคนแปลกหน้า
Reply
ไปๆคืนไหนว่ามา

LonelyShadow
7 months ago
พอเล่าไปหลายครั้ง
ความลับ ก็กลายเป็นความไม่ลับ อิอิ
Reply
ไม่ลับตั้งเเต่คุณอ่านล่ะ^^
LonelyShadow
6 months ago
เดี๋ยวเค้ากดปุ่มลืมห่อนนะ 555
เอ้า คนอื่นก็อ่านนะ 555
phisuthwan
5 months ago
😣
Reply
มึงจะร้องทำไม ชีวิตเคยเเดกเบียร์เหรอ