ตีสองยี่สิบหกนาที




ตัวฉันเต็มไปด้วยรอยแผลเหวอะหวะจากอดีต
พวกมันมีตัวตนอยู่เพียงเพื่อตอกย้ำความสกปรกของฉัน
ตอกย้ำความโง่งมของฉัน
ตอกย้ำว่าพวกเขาทิ้งฉันไป

เพราะฉันเป็นตัวฉัน


คำบอกรัก บอกคิดถึงของพวกเขาเหล่านั้น บอกว่ารักฉันแบบที่ฉันเป็น บอกว่าเขาจะไม่เหมือนทุกคนที่ฉันเคยผ่านมา

น่าหัวเราะ

นั่นคือคำพูดของพวกนักล่าที่จะทำให้เหยื่อตายใจ แล้วจึงค่อย ๆ กัดให้จมเขี้ยวเฉกเช่นการตีตราจอง กรีดมีดลงไปอย่างมั่นใจว่ารอยแผลนี้จะคงอยู่ไม่มีวันหาย บีบขยำก้อนเนื้อที่เละเทะให้แหลกคาอุ้งมือ แทงที่เดิมซ้ำ ๆ ให้เลือดไหลออกมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะโอ้อวดชัยชนะเหนือเหยื่อที่สิ้นฤทธิ์อย่างภาคภูมิใจ 


แต่เธอน่ะ ต่างออกไป


ฉันชอบเวลาเธอยิ้ม โดยเฉพาะเวลาที่เธอยิ้มแล้วเรียกชื่อของฉัน บอกรักฉัน มันทำให้ฉันมั่นใจมากขึ้นนิดหนึ่ง ว่าเธอคงยอมรับมันได้


ยอมรับตัวฉันที่ยับเยินคนนี้


ที่รัก ฉันรู้ว่าคำพูดของเธอไม่เหมือนของพวกเขา แต่เธอน่ะบริสุทธิ์เกินไป อบอุ่นเกินไป ดีเกินไปสำหรับคนบาปอย่างฉัน

เอาล่ะ ในเมื่อเธอบอกว่าจะไม่มีวันหนีไปไหน

ฉันจึงเลือกที่จะแสดงรอยแผลที่น่าขยะแขยงเหล่านั้นให้เธอดู หวังอยู่ลึก ๆ ว่าเธอจะยังโอบกอดฉันแล้วกระซิบว่ามันไม่เป็นไร

แต่เมื่อมองเห็นแววตาของเธอ... ฉันรู้ตัวแล้วว่านั่นเป็นการตัดสินใจที่โง่เง่าสิ้นดี ฉันควรจะรู้ว่าไม่มีใครที่จะยอมรับมันได้

คำพูดมันโกหกกันได้ เด็กดีของฉัน
แต่สายตาที่แสดงความรังเกียจนั่น เธอซ่อนมันไม่มิดหรอก 

หากความกระหายของพวกเขาฝากรอยแผลเป็นไว้บนร่างกายของฉัน

เช่นนั้นความรักของเธอ ก็ทำหัวใจฉันแหลกสลาย












ถึง เธอ

ฉันเคยรู้สึกมีค่าที่สุดเมื่ออยู่กับเธอ
แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกไร้ค่าที่สุดเมื่ออยู่ตรงหน้าเธอ

                                              ขอโทษ
                                             จาก ฉัน






SHARE
Written in this book
หัวใจถูกสร้างมาเพื่อแตกสลาย
โปรดระมัดระวังการกระแทกของหัวใจในกล่องกระดาษ
Writer
cobaltblue
a well-wisher
I love the colour blue, as long as it reminds me of you.

Comments