นักไปทะเลฝึกหัด.
กลิ่นเกลือโชยมาแตะจมูกนิดๆ ให้ฟีลเหมือนกำลังนั่งแกะปูอยู่ใต้ร่มผ้าใบ

ความอับ อบอ้าว หนึบหนับไม่สบายตัว คล้ายกับตอนที่เพิ่งขึ้นมาจากดำน้ำใหม่ๆ 

ผมสีน้ำตาลธรรมชาติเปียกลู่แนบไปกับผิวกร้านแดด พันกันยุ่งเหยิงจนยากจะสางออก

ฉันเงยหน้ารับแรงตกกระทบของน้ำจากฝักบัว บนห้องพักสูงเหนือระดับน้ำทะเล
ฉีกยิ้มกว้างเกินความจำเป็นให้กับโชคชะตา

นาทีนี้ ฉันควรอยู่บนเกาะร้างห่างไกลสักแห่ง ไม่ใช่เหรอ


.
แม้ทุกอย่างจะเอื้ออำนวยสุดๆ

แต่ช่วงจังหวะชีวิตตอนนี้มันไม่ใช่ 


เป็นคำตอบง่ายๆ ที่ควรทำใจยอมรับได้แล้ว


.
แม้จะคิดถึงทะเลมากแค่ไหน,

สุดท้าย ความคิดถึงก็ไม่อาจทำให้เราได้อะไรมาครอบครอง


เรียนรู้มาเยอะแล้วเนอะ

หลับตาฝันต่ออีกครั้ง คงไม่เจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้วแหละ


.
คงจะอีกสักพักเลยล่ะ,
-แต่การไปทะเลคราวหน้า

ต้องไปเพื่อพักผ่อน พักสายตา และพักความคิดแสนเหนื่อยล้าทั้งหมด

จริงๆ แล้วก็ดี,
ที่ตอนนี้ จะได้ฝึกซ้อมรอไปก่อน


เริ่มจาก,
การที่ฉันได้ยินเสียงลมหายใจของทะเล

ยังคงสัมผัสได้แม้กระทั่ง ไอบางๆ จากลมหายใจ ของคนที่เคยทำให้เกลือทะเลเค็มน้อยลง

ค่อยๆ ปล่อย
ค่อยๆ วาง

ค่อยๆ กลับคืนสู่สภาวะใจเบา

กลับไปเป็นตัวเองคนเก่า
ก่อนหน้าที่เราจะได้รู้จักกัน :)
SHARE

Comments