Nostalgic II
ผมถามว่าคุณร้องไห้ทำไม?

เขาก้มมองคนใต้ร่างด้วยสายตาไม่เข้าใจ นัยน์ตาคมสวยยังคงสะท้อนความรู้สึกเดิมทุกอย่าง หากการกระทำของเธอกลับขัดแย้งจนเขาสับสนไปหมด

เธอยังเป็นเธอ เป็นผู้หญิงของเขาอยู่หรือเปล่า?

เธอยันตัวขึ้นจากเตียงแต่ก็หนีไปไหนไม่ได้เพราะถูกเขาขังเอาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง ร่างเล็กมองหน้าเขาด้วยสายตาคล้ายกับว่าไม่รู้จักกัน

เหมือนกับเธอกำลังระวังอะไรสักอย่าง

และนั่นทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ


เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อภาพตรงหน้ายืนยันว่าลูกค้าของเธอในคืนนี้คือเขาจริงๆ

เขาที่อยู่ในใจเธอตลอดเวลาที่ผ่านมา

เธอเบือนหน้าหลบสายตากดดันจากเขาและพยายามหาทางออกให้กับสถานการณ์นี้ สิ่งที่เธอกลัวและหลีกเลี่ยงมาเสมอคืิอการได้เจอกับผู้ชายตรงหน้าอีกครั้ง 

ไม่ว่าจะคิดถึงยังไง เธอก็ห้ามและดึงตัวเองออกมาจากชีวิตของเขาได้ตลอด

เพราะเธอรู้ดี ว่าไม่ว่าเธอจะทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อเขาขนาดไหน...

เธอจะไม่มีวันเป็นคนรักที่ดีพอได้เลย

‘คุณจำผมได้’ เขาพูด มือหนาจับใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบาราวกับกลัวว่ามันจะแตกสลายลงง่ายๆ 

เมื่อได้สติกลับมา เธอหยักยิ้มและเลื่อนสายตากลับไปสบกับเขา

‘จำได้? จำจากอะไรหรอคะ?’ เธอไม่ได้เปราะบางและมีค่ามากขนาดนั้นเลยด้วยซ้ำ

ร่างเล็กพยายามนึกทักษะทุกอย่างที่มัมเคยสอน ดึงบทบาทที่ตัวเองมีขึ้นมาใช้ 

ทุกอย่างจะต้องจบลงอย่างที่มันเคยเป็นมา

‘คุณจำผมได้...คุณยังรู้สึกกับผมเหมือนเดิม ไม่งั้นคุณคงไม่ร้องไห้ออกมาแค่เพราะ...’

‘ฉันคุยไม่ค่อยเก่งนะคะ เพราะลูกค้าส่วนมากไม่ได้ให้ฉันพูดอะไรมากเท่าไหร่...’ เธอขัดขึ้นพลางวาดยิ้มเย็น ต่างจากคนตรงหน้าที่ดูร้อนรนไปหมด 

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ผิดหวัง และยิ่งไปกว่านั้น มันยังมีความรักซ่อนอยู่และตีกับอารมณ์อื่นจนยุ่งเหยิงไปหมด

เธอเบือนหน้านี้ภาพเหล่านั้น

‘...คุณคงไม่ได้ ‘ซื้อ’ ฉันเพื่อมานั่งคุยหรอกใช่ไหมคะ?’ เธอย้ำสถานะระหว่างตัวเองและเขาอีกครั้ง มันห่างกันยิ่งกว่าคนไม่รู้จักเสียด้วยซ้ำ

ก็แค่ ‘ลูกค้า’ กับ ‘พนักงาน’

เขากัดฟันกรอด ปลายนิ้วที่จับอยู่กับหัวเตียงขึ้นสีซีดจากแรงกดของมือหนา 

‘ทำไม...’ นัยน์ตาสีเข้มเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนและเสียใจอย่างชัดเจน เธอรีบมองไปทางอื่นอย่างเดิมเมื่อสายตาของเขาเป็นเหมือนกับก้อนหินหนักๆที่ทับลงมาในใจของเธออย่างแรง

‘ทำไมต้องเป็นแบบนี้..?’ เขาเอื้อมมือสัมผัสเธอไล่ตั้งแต่เส้นผมสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าหวานที่ดูแข็งแรงขึ้นจากเหตุการณ์ที่เขาเดาว่าคงไม่ดีสักเท่าไหร่นัก เลื่อนลงไปที่ไหล่บางและแขนทั้งสองข้างของเธอที่ผอมจนน่าใจหาย

เขาเลื่อนมือสัมผัสคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบาและคิดถึงที่สุด

เธอหลับตาแน่น พยายามกลั้นก้อนสะอื้นในลำคอ

‘มีอะไรทำไมไม่บอกกันก่อน? ทำไมต้องหายไปแบบนี้?’ เขาจับไหล่ของเธอและถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆไม่ต่างกับใจของเธอเท่าไหร่นัก 

ริมฝีปากบางฝืนวาดยิ้มราบเรียบขึ้นมาอีกครั้ง

‘ฉันมีทางเลือกไม่เยอะหรอกนะคะ’ 

และมันก็ยิ่งลดลงไปอีก เมื่อเธอคบกับเขา

เขาเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์ทุกอย่าง ไม่ใช่แค่รูปร่างหน้าตา แต่ชื่อเสียงและฐานะของเขาก็ไร้ที่ติ 

แน่นอนว่าทุกอย่างตามมาด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบที่มากกว่าคนปกติ

แต่คนธรรมดาอย่างเธอแค่ต้องการความรักธรรมดาๆ

เธอรักเขาที่เป็นคนธรรมดา ไม่ได้รักตำแหน่งต่อท้ายชื่อของเขา 

เธอแค่อยากตื่นนอนและหลับไปพร้อมกับผู้ชายตรงหน้า ไม่ใช่ตื่นมาโดยที่ไม่รู้ว่าคืนนี้เขาจะต้องไปออกงานที่ไหน ไม่รู้ว่าเขาจะกลับมานอนกอดเธอไหม

เธอเห็นแก่ตัวเกินไป

เขาทิ้งสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ และเธอก็รับมันไม่ได้เช่นกัน

‘มีอะไรเราคุยกันได้ทุกเรื่องไม่ใช่เหรอ...’ 

เขาดึงเธอเข้าไปกอด

เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เตือนสติตัวเองว่าเธออยู่ไกลจุดที่จะเป็นคนรักของเขามามากแล้ว

เหตุผลที่เธอเลือกงานนี้ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะเธอต้องการตอกย้ำกับตัวเองว่าเธอไม่เหมาะสมกับเขา และเขาไม่ควรจะต้องการเธอ 

ยิ่งไปกว่านั้น เธอจะได้ไม่ต้องเผลอไปรักใครใหม่อีก เพราะคงจะไม่มีใครรักผู้หญิงแบบนี้อยู่แล้ว

ถ้าจะเรียกว่าทำร้ายตัวเอง ก็คงจะถือว่าไม่ผิด

แต่เธอทำมันจนชินชา และหายเจ็บไปเสียแล้ว

เธอเลือกที่จะรักษาความรักที่มีอยู่ มากกว่าที่จะรักษาความสัมพันธ์ที่ไม่มีความรักอยู่ในนั้นแล้ว

รักษาความรักที่มีให้กับเขา ดีกว่าที่จะทำลายมันด้วยการยื้อและฝืนความเป็นจริง

ให้มันอยู่ในใจเธอคนเดียวก็พอแล้ว

‘อย่าดีใจเลยค่ะ’ 

เธอผละออกจากกอดของเขาและก้าวลงจากเตียง

‘ความรู้สึกคุณไม่ได้เปลี่ยนไป ผมรู้’ เขายังคงรั้นในเรื่องเดิม และแน่นอนว่าสิ่งที่เขาพูดมาไม่ผิดเลย

‘เวลาเปลี่ยนไป ไม่มีอะไรเหมือนเดิมหรอกนะคะ’

แต่แค่ไม่มีประโยชน์

เธอหยิบเสื้อคลุมมาสวมและยืนกอดอกมองเขา

‘ฉันบอกแล้วว่าฉันคุยไม่ค่อยเก่ง เพราะฉะนั้น ถ้าคุณจะทำแค่คุย ขอบายนะคะ’ เธอโบกมือพลางยกยิ้มมุมปากราวกับเป็นเรื่องตลก

‘คุณโกหก’ เขาลุกขึ้นมาเผชิญหน้าเธอ

ร่างเล็กถอนหายใจเหมือนว่ากำลังเบื่อเต็มทน

‘ด้วยความหวังดีนะคะ...’ เธอยืนหน้าไปกระซิบเขาที่ยังคงไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่นัก

‘...ลืมๆไปเถอะค่ะเรื่องพวกนั้นน่ะ’

เขานิ่งอึ้ง รู้สึกชาไปทั้งตัว

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาต้องแลกอะไรมาบ้างเพื่อที่จะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอในวันนี้ 

แต่ทั้งหมดที่เธอพูดกับเขาคือให้ลืมเรื่องทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นน่ะเหรอ?

ทำไมถึงใจร้ายได้ขนาดนี้

‘คุณ...’ 

‘ถ้าฉันยังรักคุณอยู่จริง ทำไมถึงได้กล้ามาทำอะไรแบบนี้ล่ะคะ?’ เธอถามคำถามที่สั่นคลอนใจเขาได้มากที่สุดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

‘...’ เขาได้แต่ยืนนิ่ง พูดอะไรไม่ออก

‘เพราะมีสิ่งที่ฉันเห็นว่าสำคัญกว่าความรักของคุณไงคะ :)’ เธอยิ้ม พลางเอื้อมมือหยิบกระเป๋าหนังสีน้ำตาลจากกระเป๋ากางเกงของเขาออกมาเป็นคำตอบ

ก่อนจะยื่นกลับไปใส่มือเขาอย่างไม่ไยดี

แต่ดูเหมือนเขาจะหมดแรงไปแล้ว เพราะมือหนาไม่รับและปล่อยให้มันร่วงลงกับพื้น

ภาพในนั้นทำให้เธอชะงักนิ่ง

ภาพของเขาและเธอ

รอยยิ้มในแบบที่เธอไม่มีวันจะยิ้มได้สดใสแบบนั้นอีก และแววตาของเขาที่มองเธอด้วยความรัก

ที่มันคงจะไม่มีอีกแล้ว

เขามองการกระทำของเธอ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์พร้อมกับภาพใบนั้นออกมา

และฉีกมันจนขาดเป็นสองส่วน

เขาทิ้งส่วนที่เป็นเธอลงบนพื้น สายตาคมที่มองมาตรงข้ามกับในภาพนั้นเหมือนขาวกับดำ

‘ผมพอแล้ว’

ร่างสูงเดินจากไปโดยไม่มีบทสนทนาอะไรอีก มีแค่ครึ่งภาพของเธอที่ถูกทิ้งเอาไว้ ราวกับจะบอกว่าเขาพอกับเธอแล้วจริงๆ

แววตาเย็นชาของเธอกลับมาอีกครั้ง แต่มันปนกับความเจ็บปวดเล็กๆเมื่อร่างบางก้มเก็บกระดาษบนพื้นขึ้นมาไว้ในมือ

‘ทั้งที่อยากจะจบแบบดีๆแท้ๆ...’



‘ไงพี่? แซ่บอย่างที่มัมบอกจริงเปล่า?’ บาร์เทนเดอร์รุ่นน้องทักขึ้นเมื่อเธอเดินลงมานั่งที่เดิมหลังจากเปลี่ยนเป็นชุดเดิมในตอนแรกเรียบร้อย

การทำตัวโอเคทั้งที่ในใจไม่โอเคไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอเลย

‘อืม ก็ดี’ เธอตอบปัดพลางชูนิ้วขอเครื่องดื่มเดิมที่เธอชอบสั่ง

‘โหย...โชคดีว่ะ แล้วเขาจะกลับมาอีกไหมพี่ เพื่อผมจะโชคดีได้ทิปบ้างอะไรบ้าง’ เธอส่ายหน้าเบาๆให้กับความทะเล้นของรุ่นน้องก่อนจะตอบกลับไปเสียงเรียบ

‘เขาไม่กลับมาหรอก’ 

‘ทำไมอ่ะพี่?’ เธอเหลือบมองสายตาอยากรู้อยากเห็นของรุ่นน้องและหัวเราะออกมาเบาๆ

‘เขาคงพอกับเรื่องแบบนี้แล้วล่ะมั้ง...’


SHARE
Writer
KaptainP
Cool Kid
เป็นกัปตัน อยู่กลางทะเล

Comments

kanyapaky
3 months ago
ทำไมเศร้าอย่างนี้คะ สู้ต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
Reply
148cm
3 months ago
โอยยยยยยย
Reply