เราควรจะซ่อมความรู้สึกยังไงดี?
สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธมองมายังฉันที่นั่งอยู่บนเตียงนอน
เธอเดินออกไปจากห้อง ปิดประตูลงโดยไม่ลังเล
สิ่งที่ฉันคิดได้ตอนนั้นคือลุกขึ้นไปล็อกประตูและร้องไห้ออกมาเท่าที่อยากจะร้อง

ฉันไม่รู้ว่ามาทำอะไรที่นี่ ฉันเดินทางมาไกลเพื่ออะไรกันแน่
ฉันร้องไห้ค่อนข้างนาน โทรไปหาแม่แต่ก็คุยกันแทบจะไม่รู้เรื่อง
เพราะฉันร้องไห้หนักเกินไป เหมือนจะขาดใจ สั่นไปทั้งตัว...
น้ำเสียงของแม่ก็เจ็บปวดไม่แพ้กันเมื่อต้องปลอบฉัน
แม่บอกให้ฉันหายใจลึกๆและไม่ต้องคิดมาก
แต่มันยากเกินไป
ตลอดหลายวันมานี้ ฉันรู้สึกว่าเริ่มทนไม่ไหวกับสิ่งที่เป็นอยู่

ฉันไม่อยากคิดว่าในเรื่องที่เกิดขึ้นใครผิดหรือถูก
เราต่างคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง
ที่ผ่านมาเราผลัดกันยอม
ที่ผ่านมาฉันทำเป็นไม่รับรู้และบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร
ที่ผ่านมาเธอก็อดทนและพยายามทำความเข้าใจฉัน
แต่พอมาถึงจุดๆนึง
ในความสัมพันธ์ที่ราบรื่นเกือบตลอดมาก็ถึงจุดระเบิดอารมณ์

ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้โกรธฉัน ที่เราคุยกันแล้วฉันไม่มองหน้าเธอ
แต่เธอสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของฉันที่ถูกเก็บเงียบ
ฉันเสียใจและรู้สึกว่าไม่มีค่าอะไรสำหรับเธอเลย
ฉันจะมาหาเธอทำไม ในเมื่อเธอต้องออกไปหาคนอื่น
ฉันสละเวลาที่มีอยู่น้อยนิด เพื่อรอเธอกลับมาแค่นั้นจริงๆ
ไม่ว่าตอนไหนๆ ฉันก็ต้องเป็นฝ่ายรอเธอเสมอ

ทุกสิ่งพังทลายเมื่อเธอเริ่มตะคอก ...มันคือสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด
ฉันมองเธอกลับไป วางหนังสือในมือและพูดด้วยโทนเสียงที่ดังกว่าปกติ
เป็นประโยคที่ยาวกว่าของเธอ และทำให้เธอเงียบได้
มันไม่ใช่ความรู้สึกทั้งหมดของฉัน ฉันเลือกที่จะพูดแค่บางส่วน
แต่มันก็ทำให้เราไม่อยากมองหน้ากันและกันได้

เวลาผ่านไปหลายวัน ฉันคิดทบทวนอยู่เสมอๆ
เพราะอะไรถึงให้อภัยเธอไม่ได้ทั้งๆที่ฉันก็รักเธอมาก
เพราะอะไรจึงรู้สึกเฉยชาขนาดนี้ทั้งๆที่มันเป็นเรื่องใหญ่
ความคิดฉันเริ่มตกตะกอนเมื่อกำลังนั่งรถไปที่สนามบิน
เวลาเกือบชั่วโมงที่เรานั่งข้างๆกันและไม่พูดอะไร
มันทำให้ฉันได้แต่ปล่อยความคิดไปเรื่อยๆ
ปล่อยกลับไปยังจุดเริ่มต้นและทำความเข้าใจตัวของฉันเองใหม่

ฉันเป็นคนที่เริ่มทุกอย่างด้วยความรู้สึกเต็มร้อย
ไม่ว่าสิ่งไหนๆ แรกเริ่มฉันให้ไปด้วยความรู้สึกจริงใจเสมอ
เวลาจะคอยบอกฉันเองว่าคนที่ฉันคบอยู่ เพื่อนที่รู้จัก หรือแม้แต่กับสิ่งของ
อยู่ในคะแนนระดับไหน คนหรือสิ่งเหล่านั้น เป็นสิ่งที่ใช่สำหรับฉันหรือเปล่า
เพราะถ้าไม่ใช่ฉันจะถอยตัวเองออกมาโดยทันที 
ฉันมักจะไม่รอให้มันเกิดเรื่องแย่ๆขึ้นก่อน
ฉันไม่ชอบความขัดแย้ง เกลียดการโต้เถียงด้วยอารมณ์
สำหรับฉันแล้วมันไม่ช่วยทำให้อะไรๆดีขึ้นเลย

ฉันอาจจะเป็นคนที่แปลก
ที่ไม่ชอบซ่อม อะไรก็ตามที่มันพังฉันจะไม่พยายามซ่อม
ฉันสามารถเก็บมันใส่ถุงและเอามันไปทิ้งได้โดยไม่คิดมาก
ฉันพบว่าตัวเองหวงของมากเช่นกัน 
สิ่งไหนที่เป็นของฉัน ฉันจะดูแลมันอย่างดี ของๆฉันที่มีอยู่แทบจะไม่เคยหายสักชิ้น
ใช่ มันเป็นของอันเดียวกับที่ฉันไม่พยายามซ่อมนั่นแหละ

และมันทำให้ฉันพบคำตอบ...
เพราะฉันรักมาก ดูแลดีมาก 
แต่เมื่อพัง มันมักจะทำให้ฉันจะรู้สึกว่าผิดหวัง
รู้สึกว่าต่อให้ซ่อมยังไงก็ไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม
ฉันเชื่อว่ากว่าจะถึงจุดที่เรียกว่าพังได้ 
มันคงโดนทำร้าย ทอดทิ้งมาพอตัวหรือไม่ก็อยู่ทำหน้าที่มานานเกินสมควรแล้ว

บางทีมันอาจจะเป็นเช่นเดียวกับความรู้สึกของฉัน 
ที่มันพังลงไปแล้วหลายต่อหลายครั้ง
บางทีก็เกิดขึ้นกับคนเดิมๆในช่วงเวลาเดิมๆ
แต่บางทีก็เกิดขึ้นรวดเร็วจนฉันไม่ทันตั้งตัว
มันเคยทำให้รู้สึกเจ็บจนไม่อยากเริ่มใหม่ รวมถึงไม่อยากซ่อม 
หลายครั้งที่ฉันป้องกันตัวเองไม่ทัน ฉันถอยออกมาช้าเกินไป

สิ่งที่ฉันกลัวตอนนี้ คือความรู้สึกต่อจากนี้
กับคนใหม่ๆ สิ่งใหม่ๆ
ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่าฉันจะสามารถให้พวกเขาได้เต็มร้อยเหมือนที่เคยเป็นมาหรือเปล่า
ฉันไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับความรู้ผิดหวัง-คาดหวังอย่างไร
มันจะมีทางเลือกที่ฉันไม่ต้องเจ็บเลยหรือเปล่า

สับสนเกินไป จนไม่อยากจะเริ่มใหม่
บางทีก็เบื่อที่จะต้องหาคำตอบให้กับตัวเอง
จริงๆชีวิตก็มีคำถามมากพออยู่แล้ว
ทำไมต้องขยันหาเรื่องขนาดนี้ก็ไม่รู้ 

ส่วนเรื่องที่ทะเลาะกัน ตอนนี้เราก็กลับมาคุยกันได้แล้ว
แต่มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมหรอก
เราคุยกันน้อยลง เลือกคุยแค่บางเรื่อง เรื่องที่ไม่สำคัญอะไร
เรื่องปัจจุบัน ที่ไม่มีอดีตเข้ามาเกี่ยวข้องและไม่มีอนาคตที่มองร่วมกันไปข้างหน้า

แรกๆก็รู้สึกแย่ แต่พอนานวันเข้า ก็คิดว่าดีแล้วที่เป็นแบบนี้
ดีแล้วที่วันนั้นฉันพูดออกไป ดีแล้วที่วันนั้นฉันร้องไห้
ดีแล้วที่ได้กลับไปทบทวนความรู้สึกของตัวเอง

คาดหวังให้น้อยลง อยู่กับปัจจุบันให้มากขึ้น
 
มีแค่ประโยคนี้ที่ฉันคิดออกและพยายามทำมันทุกวัน
ค่อนข้างยากแต่ก็พอไหว
ทำตัวให้ยุ่งๆ เรียนให้หนักๆ เดี๋ยวก็ไม่มีเวลาไปคิดเองแหละ
ฉันบอกตัวเองซ้ำๆถึงความไม่แน่นอนของชีวิต
ความไม่แน่นอนของความรู้สึกที่เรามีต่อผู้คน และที่ผู้คนมีต่อตัวเรา

เหนื่อยนะมึงถ้าคาดหวังกับทุกคนทุกเรื่องอ่ะ ปล่อยวางบ้าง
มึงไม่ได้เก่งขนาดนั้น มึงไม่แข็งแกร่งพอจะจัดการกับความผิดหวังหรอกนะ 
ปล่อยให้ตัวมึงเองมีความสุขบ้าง อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิด
มึงมีกูอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว เลิกคิดมากแล้วไปแดกนมนอนซะ
ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวทุกๆอย่างก็ดีขึ้น เชื่อกู - ได้แต่บอกตัวเองหน้ากระจกและหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น เฮ้อ
ชีวิตวัยรุ่นนี่มันก็เหนื่อยดีนะ
SHARE

Comments