ว่าด้วยเรื่องแอบชอบ
รู้ว่าเคย..ไม่งั้นไม่อ่าน

ครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์หน้า 1 ของวัยรุ่นเคยแอบมองผู้หญิงที่ธรรมดาเหมือนคนทั่วไปแต่กลับไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น...

ฟาร์มตาย
เมื่อตอนมอ 2 เพื่อถามว่าชอบคนแบบไหน? ผมตอบไปว่า "ชอบผู้หญิงปกติเหมือนคนทั่วไป" 
ทุกคนขำ....

ในมุมมองของผมนั้นยุค 90s คงรู้ดีกว่าผู้หญิงตอนนั้นมีวัฒนธรรมตะวันตกเข้ามาทำให้ยากที่จะเจอหญิงไทยโบราณจริงๆ เรื่องมารญาติ อ่อนน้อม นิสัยดี ไปลามาไหว้ นั้นทำให้ผมชอบผู้หญิงที่ธรรมดาเหมือนคนทั่วไป

ผมก็เป็น 1 ในนั้นที่ธรรมดาไม่งั้นคงไม่ชอบหญิงแบบนี้ เจอเเล้วเธอนั้นเองอยู่ในห้องเดียวกัน ได้แค่มองไปเรื่อยๆ สังเกตอย่างคนโรคจิตมองยังไงก็ธรรมดา
คนอื่นมีโทรศัพท์เธอไม่มี
คนอื่นมีรถมา รร. เธอไม่มี
คนอื่นกินข้าวหลายๆอย่าง เธอไม่ม่ี
คนอื่นมีของใช้หรู่ๆ เธอไม่มี
 นั้นทำให้ผมหลงรักเธอเขาเต็มๆ แต่ไม่กล้าบอกไรหรอกนะมองไปเรื่อยๆจนมอ 3

มีโอกาสได้คุยรู้ไหมว่าทำไม วันนั้นเป็นวันออกกำลังกายแห่งชาติ! (น่าจะวันที่ 24 มั้งนะ) ผมโดยเพื่อบังคับยืนหน้าแถวส่วนเธอนั้นอยู่หน้าตลอด
เชื่อเรื่องพรหมลิขิตไหม?ประโยคแรกที่เธอทัก "เอ จริงหรอที่เอเป้นคน รักไม่ยุ่งมุ่งแต่เรียน" นั้นทำให้ผมเห็นเธอมองผมเป็นคนแบบนั้นผมเป็นคนหนึ่งที่นั่งหลังห้อง เงียบๆ โลกส่วนตัวสูงเพราะโดนย้ายห้องมาจากห้อง 3 มาห้อง 1 เพราะเกรดขึ้่นผิดปกติ?? ทั้งๆที่เพื่อนผม เพื่อนผมที่เก่งกว่าเกรดใกล้ๆกันต่างประมาณ 0.04 ผมของ 2.8 ของเพื่อน 2.76 ผมโดนย้ายห้อง!

ประโยคนั้นผมไม่ได้ตอบกลับไป...แค่มองเเละยิ้มส่งกลับเท่านั้น
เสียดายถ้าบอกความรู้สึกไปก็คงดี

ผ่านมาเธอหายไป...หายไปด้วยคำว่า "โรคร้าย" อย่างมะเร็งต่อมน้ำเหลืองที่ทำให้ผมไม่มีแรงตื่นเข้าไปมองเธอเดินเข้า รร. 7.30น. ไอเด็กที่นั่งหลังห้องเมื่อหามุมได้แอบมองแผนหลังเธอชัดๆ เธอไม่อยู่แล้ว...

เมื่อผมรู้ความจริงทำได้ในงานที่ถนัด วันนั้น 14 กุมพา ผมทำของขวัญเล็กๆคือ model กระดาษที่สร้างด้วยมือตัวเองรูปจิ้งจอกยิ้มตัวเล็กน่ารัก ถายในเขียนข้อความสั้นๆว่า
หายไวๆนะ ยิ้มเหมือนเดิมหน่อยสิเพราะเธอจะยิ้มบ่อยเมื่ออยู่คนเดียวและเพื่อนฝูง นั้นคือสุดหนึ่งที่ผมรักเธอ! ผมไม่ได้บอกอะไรมากกว่านั้น ยื้นให้เธอเฉยๆ พร้อมได้รับคำขอบคุณ สั้นๆ กลับมา

ผ่านไป..เจอหน้าน้อยลง เธอหายไป ครั้งสุดท้ายเธออยู่ในรถ รร. เธอหันมายิ้ม ผมยิ้มเเละหันหน้าหนี!

เพื่อนถามมันดีเเล้วหรอ? 
"กูเขินไอสัส"

เพื่อนบอกว่า "กูก็รู้มึงเขิน อยู่ต่อหน้าแบบนั้น"

เธอไปดีเเล้ววันที่ขึ้น มอ 5 ทราบข่าวว่าเธอไปดีเเล้วความรู้สึกทั้งหมดกลับไม่บอกอะไร ทำไรไม่ได้ เรามีปากมีความคิดครบ 32 ประการ เป็นคนธรรดาแต่กลับเป็นใบ้ เป็นไงทีนี้ไม่มีใครให้มองอีกเเล้ว

นั้นทำให้ผมบอกความรู้สึกไปไม่ได้ ผมอยากให้คนที่อ่านมาสุดนี้ได้ตรพหนักการมีชีวิตและการพูดคุยให้มากผมไม่รู้ว่ามีลมหายใจอีกนานไหม ผมพลาดโอกาสที่จะพูดอีกเเล้ว หาเธอไม่เจอ ยืนคอยหน้าประตู 7.30 น. ก็ไม่มีเธอเดินมา

มันเศร้าเนอะ

ถ้านั้นคือเนื้อคู่ตอนนี้กูคงไม่มีใครชายกลัวดอกพิกุล
10361
SHARE
Written in this book
ว่าด้วยเรื่อง
ทุกสิ่งที่คิดได้ ภายในเพลาที่มี "ชีวิต"
Writer
Linlijian
Software Engineering
No thing No life No code

Comments