ว่าด้วยเรื่องฟาร์มตาย
เหงาหน่อยๆสินะ...

ฟาร์มตายนั้นใครสักหาจะหายไปหรือมนุษย์ดับสิ้นกายหยาบหรืออื่นๆตามหลักความเชื่อแต่ละคนลองคิดสิหากตายไปเราไปหาคนั้นไม่ได้เเล้วคนนั้นหายไปจากโลกมีเพียงชื่อและความทรงจำที่เหลือไว้สำหรับบางคน

คิดสิว่าคนข้างๆที่คุยกันทุกวันเล่นกันทุกคืออยู่ๆหายไปด้วยคำว่า "ตาย" นั้นสิชีวิตประจำวันเราจะเปลี่ยนไปจากเดิมที่เคยมีกลับไม่มี

เราไม่สามารถหาคนนั้นได้ที่ไหน จากบ้าน จากโรงเรียน จากหอ จากที่ที่เราเคยไปตลอดการมีชีวิต...นั้นสิ

ฟาร์มเหงาจะคืบคานเข้ามา...มันยากละลำบากมากนะเวลาที่อยากคุยกับคนนั้นแต่ไม่อยู่เเล้วทำไงได้ไร้เบอร์ติดต่อไร้ที่อยู่ไร้คนรู้จัก ได้แค่เพ้อและจินตนาการเป็นรูปร่างคล้านคนบ้าที่ชอบอยู่ในโลกความฝัน นั้นสิ....

ผมเคยถามแม่เร่ืองทำดินปะสิวแม่บอกว่ามีญาติทำเป็นแต่ไม่รู้อยู่ไหนเเล้วไม่มีเบอร์ติดต่อในตอนนั้นผมยังเด็กงงกะคำพูดและถามกลับว่าตอนนี้อยู่ไหนเเล้ว แม่ตอบกลับอยู่บนโด (ภาษาใต้แปลว่าอยู่ข้างบน) แล้วแม่มองไปบนฟ้า นั้นสิ...

การทำดินปะสิวของผมก้ล้มเหลวในใจคิดว่า 
เเล้วเราจะถถามใครดีคนรู้ตายไปเเล้วหากถามหลายๆอย่าง
ทำไง ปั้นไง ผสมยังไง ต้มนานแค่ไหน ขนาดเท่าไหร่
...นั้นสิ

ชีวิตมันสั้นนะบอกไรได้บอก พูดไรได้พูด ทำได้ให้รีบทำก่อนมันสายไป ไม่ใช่ว่าผมมาบรรยายละครหลังข่าวแต่ผมใช้ชีวิตในแต่ละวันโดย
คิดเพียงว่าวันนี้คือวันสุดท้ายของชีวิตนั้นสิ...ทำให้ผมทำอะไรหลายๆอย่าง อย่างบ้าคลั่งเพราะพรถ่งนี้ผมต้องตายแต่กลับโชคดีที่ตื่นขึ้น!!

จงจำไว้..

ชายกลัวดอกพิกุล
10361
SHARE
Written in this book
ว่าด้วยเรื่อง
ทุกสิ่งที่คิดได้ ภายในเพลาที่มี "ชีวิต"
Writer
Linlijian
Software Engineering
No thing No life No code

Comments