รอหน่อยน่าแก
เราแต่ละคนมีทางของตัวเอง
มีสิ่งที่ต้องทำ
มีหน้าที่ที่ต้องดูแล

แต่กังวลนิดหน่อย
เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรก
ที่เราจะห่างกันนานกว่าทุกที

ลึกลึกแล้วก็กลัว
เราจะเป็นยังไงวะถ้าต้องไกลกันขนาดนี้
ข้ามน้ำ ข้ามทะเล ข้ามประเทศ
ต่างสถานที่ ต่างสังคม ต่างเวลา
ไอสิ่งเหล่านี้จะไม่ทำให้ใครคนใดคนนึงเปลี่ยนไปใช่มั้ย… ใช่ เรารู้แกจะตอบแบบนี้

แต่ยังไง ก็ต้องไปอยู่ดี
ตัดสินใจไปแล้วนี่หว่า
กลับหลังหันตอนนี้ไม่ได้แล้วด้วย

ความจริงก็รู้แหละว่าเราคงอยู่ใกล้กันไม่ได้ตลอด
ทุกความจำเป็นทำให้เราต้องห่าง
ไม่วันนี้ก็วันหน้า
หรือวันไหนสักวันนึง

แต่แกช่วยรอแปปนึงนะ
รอหน่อย รอไม่นาน
แค่แปปเดียวเดี๋ยวเราก็กลับมา

ระยะทางจะไม่ทำให้ใครเปลี่ยนไป
เราเชื่ออย่างนั้น

และสัญญา ว่าจะทำแบบเดียวกัน.


ปล. ก่อนหน้านี้ตื่นเต้นมาตลอด พอจะไปจริงๆแล้วกลับกังวลแบบโคตรๆ กลัวทุกอย่าง แต่ขอให้มันเป็นเรื่องดีๆที่จะเกิดกับเราละกัน



SHARE
Written in this book
Me, myself

Comments