เมื่อฆาตกรมาในรูปแบบของเสียง
โมงยามแห่งความเศร้า
อย่าถามเลยว่ามันคือช่วงเวลาไหน
เธอเองก็คาดเดาอะไรไม่ได้
และคงยากที่จะตอบ
.
เวลานี้ไง !
เธอกำลังโดนมันค่อยๆกัดกินอีกครั้ง
เมื่อรู้ว่าเริ่มถูกแทะโลมร่างกายเข้าให้
เธอกลับเลือกวิธีเผชิญหน้าแทนที่จะวิ่งหนี
และเป็นแบบนี้ทุกครั้งไป
.
.
" เข้มแข็งขนาดนี้ อะไรก็ทำร้ายไม่ได้หรอกโว้ย "
.
.
เธอคงลืมไปว่าเป็นร่างกายที่เข้มแข็งแต่ใจต่างหากที่อ่อนแอ
.
นิ้วมือของเธอรีบทำหน้าที่กดเข้าไปเลือกเพลย์ลิสต์เพลงที่น่าจะตรงกับอารมณ์มากที่สุดในตอนนี้พร้อมยัดหูฟังทั้งสองข้างเข้าไปในหูทันที
.
.
" เพลย์ลิสต์นี้แหละน่าจะตรงที่สุด ...Gloomy ! "
.
.
หวังว่าจะดำดิ่งให้สุดแล้วเดี๋ยวเวลาของความเศร้าก็คงหมดไปเอง
แต่ทุกอย่างผิดคาด !
มันไม่เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา
ทุกครั้งที่เป็นการเผชิญหน้ากับศัตรูจนอีกฝ่ายวิ่งหนีหายไปเอง 
กับครั้งนี้ยิ่งเผชิญหน้าเธอรู้สึกเหมือนยิ่งเจ็บปวด 
.
เพลย์ลิสต์เพิ่งเริ่มเพลงที่สอง
.
รู้สึกหน่วงเป็นบ้า โหวงๆอยู่กลางอก
และหายใจจะไม่ออกอยู่แล้ว
เจ็บปวดจากการโดนกัดกิน
ราวกับว่าร่างของเธอจะแตกสลาย
และศัตรูก็ไม่มีทีท่าจะวิ่งหนีหายไปง่ายๆ
.
.
" ไอเหี้ยร่างกายกูเป็นอะไรเนี่ย เอาไงต่อดีวะ "
.
.

เหมือนครั้งนี้การเผชิญหน้าจะไม่เป็นผล
แต่ก็ยังทนฟังอยู่อย่างนั้นจนเพลงที่ สาม สี่ ห้าผ่านไป
.

กระชากหูฟังออก แล้วปิดเพลย์ลิสต์เพลงซะสินังโง่ !




SHARE

Comments