ไม่ว่าจะเจ็บปวดเพียงใดคุณก็ควรจะเอ่ยคำลา
ในขณะที่คุมสอบอยู่นั้นเด็กหญิงคนหนึ่งก็พูดขึ้นว่า "ครูปิดเทอมหนูจะไปอยู่กับญาติเเล้วไม่กลับมาอีก"

นั่นอาจจะเป็นแค่คำพูดลอยๆ แต่ก็ทำให้รู้สึกใจหายได้จริงๆ

"ทำไมเป็นอย่างนั้นละ" ผมถามเธอ

.

ในทุกเที่ยงนักเรียนหญิงคนนี้กับเพื่อนจะมาเล่นซ่อนแอบในห้องของพักครูของผม ซึ่งแน่นอนว่าทุกวันทั้งห้องจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ตอนเย็นเลิกเรียนก็ชอบสะกดรอยตามผมเวลาเดินกลับบ้าน แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรขอแค่พวกเขามีความสุขกับการมาโรงเรียนก็พอ



เธอเป็นเด็กที่กลับบ้านค่อนข้างช้าเพราะไม่ได้ขึ้นรถรับส่งรอบแรก แต่ละวันเธอจะช่วยผมปิดห้องและเก็บของเล็กๆน้อยๆ

บางครั้งผมก็เหนื่อยที่จะต้องมาเล่นกับเด็กตลอดในเวลาเลิกงาน

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมจึงหลอกเธอไปปิดหน้าต่างแล้วเเกล้งขังไว้ในห้อง ประมาณ 5 นาที ผมนั่งรออยู่หน้าห้องว่าถ้าเธอจะโวยวายไหม ผมจะเปิดให้ แต่ก็เงียบไปผมจึงเปิดประตูดูแล้วพบว่าเธอร้องไห้ ผมสงสารเธอที่เผลอแกล้งแรงเกิน

.

วันต่อมาผมจึงนำขนมสามเหลี่ยมให้เพื่อเป็นการขอโทษ

"อะ ครูให้ขอโทษที่วันนั้นแกล้งขังไว้ในห้อง"

เธอไม่ได้โกรธผมจริงๆจังๆหรอกยังเข้ามาเล่นซ่อนแอบในห้องกับเพื่อนสนิทคนนั้นของเธอเสมอ แต่ใครละเลยจะรู้ว่าวันสุดท้ายกำลังจะมาถึง

.

"เถ้าแก่คนใหม่ดุมากแม่เลยบอกว่าแม่จะลาออก"

"เขาดุยังไงอะ"

" ก็ถ้าวันไหนกรีดยางได้ 3 ถังจาก 4 ถังเขาจะไล่ออก แม่ว่าแม่ทนไม่ไหวแม่เลยจะออกเอง"

"แล้วคนเก่าเป็นยังไง (เสียไปเเล้ว)"

"ใจดี เอาขนมให้ด้วย"

.

เธอเล่าอย่างเป็นปกติกับเรื่องราวหนึ่งทั้งที่ความจริง มันคือสิ่งที่เจ็บปวดมากในชีวิตจริง การเปลี่ยนแปลงและการจากลาจะมีกี่คนที่ชอบมัน

.

เธอควรจะเข้าใจว่าตัวเองรู้สึกยังไงและคนอื่นจะรู้สึกยังไง

ซึ่งผมควรทำให้เธอเข้าใจ

.

แล้วแบบนี้จะไม่คิดถึงครูบ้างหรอ ?

" ไม่คิด ครูชอบแกล้งเด็ก หนูจะไม่คิดถึงใครทั้งนั้น " ผมรู้ดีว่าเธอปากแข็งเพราะคิดว่าผมกำลังพูดเล่น

.

" บอกเพื่อนหรือยัง เพื่อนสนิทเราคนนั้นอ่ะ"

"บอกครูคนเเรก"

"คิดว่าจะบอกเพื่อนไหม"

" ไม่บอก"

" ทำไมอะ"

" ก็กลัวเพื่อนจะเสียใจ"

.

" การที่ต้องจากกันโดยไม่ทันร่ำลาคิดว่าเขาจะเสียใจไหม

เพื่อนจะเสียใจหรือเปล่าที่ไม่มีโอกาสได้โบกมือลา "

" เสียใจหนูเลยไม่บอก "

.

" ฟังนะไม่ว่าจะเสียใจยังไงเราก็ควรบอก เผื่อมีอะไรที่ค้างคาอยู่ในใจเราจะได้บอกกัน เขาจะเป็นยังไงละถ้าไม่รู้ว่าเราหายไปไหน อย่างน้อยๆเราควรให้โอกาสอีกฝ่ายได้บอกลา"

.

ในชีวิตประจำวันของเรา บ่อยครั้งที่เราตัดสินใจจากมุมมองของเราเพียงคนเดียวและคิดว่าสิ่งที่เลือกนั้นถูกต้องเสมอ แต่ไม่ว่าจะขัดใจเพียงไรเราควรนึกถึงความรู้สึกของคนอื่นรอบตัวเราเสมอ

.

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตอย่างหนึ่งคือการจากกันโดยไม่อาจเอ่ยคำลา ถ้าแม้เพียงได้พูดอะไรบ้างอย่างน้อยมันก็จำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยรู้สึกดีต่อกัน เขาจะต้องเข้มแข็งและกล้าพอที่จะเอ่ยคำลาเพราะนั้นคือหนึ่งในความเจ็บปวดที่จะนำไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่

.

เด็กหลายๆคนที่ผมรู้ว่าจะย้ายโรงเรียนล่วงหน้า ผมมักจะบอกให้เขาลาเพื่อนเสมอ ไม่ว่าเขาอยากจะพูดมันหรือไม่ก็ตาม อย่างน้อยๆก็ควรบอกคนที่เขาสนิทด้วยที่สุด เพราะวันหนึ่งเมื่อเราหายไป เพื่อนจะได้เข้าใจว่าทุกสิ่งอย่างเกิดขึ้นเพราะความจำเป็นและไม่ตามหาเราอีก และเมื่อเวลานานไปความรู้สึกจะเบาบางลงจนเราแทบจำไม่ได้ว่ารู้สึกอะไร แต่ครั้งหนึ่งแม้มันจะรู้สึกแย่แต่เราควรรับรู้มันจริงๆ เพราะวันหนึ่งเราจะไม่มีโอกาสได้กลับมาทำอีก

.

.

"ถ้าไม่บอก งั้นครูเป็นคนบอกให้นะ" ความจริงผมไม่อยากทำอย่างนี้หรอ เธอควรจัดการกับความรู้สึกของตัวเองผมก็แค่บีบบังคับให้เธอพูดด้วยตัวเอง

.

" งั้นครูบอกให้หน่อยนะ " คำตอบนั้นตรงข้ามกับที่ผมคิด เธอยังคงอ่อนแอเกินกว่าที่จะพูดคำลาออกมาได้

.

" ไม่เอาอะ บอกเองแล้วมาเล่าให้ครูฟังด้วย เราไม่คิดถึงเพื่อนแต่รู้มั้ยว่าเพื่อนจะคิดถึงเรา อย่าใจร้ายนักสิ เราเป็นคนใจร้ายหรือเปล่า"

.

" ไม่หนูจะไม่ใจร้ายพรุ่งนี้ หนูจะลองบอก "

" ครูจะรอฟังนะ "

.

เธอหันหลังเดินจากผมไปแล้วแต่ก่อนที่เราจะจากกันไปไกลเกินกว่าจะได้ยิน ผมเรียกเธอให้หันกลับมา นี่คือสิ่งที่คนจากกันควรจะทำแทนการอำลา

.

บ๊าย บาย

.

ผมโบกมือ
SHARE
Writer
Devaknov
Mutant
ใครบางคนอาจเดินทางมาแสนไกล เพียงเพื่อพบว่าปลายทางไม่มีใครเหลืออยู่

Comments