สวัสดีความสุข ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้ง...
สวัสดีความสุข...
ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้ง...


หลายวันมานี้ ก็มีหลายเรื่องที่เกิดขึ้น
แต่เรื่องที่เด่นชัดและอยากเล่าในวันนี้ก็คือ...

การเสพติดความสุขที่ได้จาก”การให้”
(แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆก็ตาม) ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆนี่แหละ เพราะพอจะทำได้..

คือถ้าให้ช่วยคิดสูตรการลงจอดบนดาวอังคาร
คงทำไม่ได้หรอกเนอะ 😂

แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ มันโคตรคุ้มค่าเลย
การเสียสละ เราไม่ได้เสีย แต่เรามีแต่ได้กับได้

ได้อะไรบ้าง?
เราได้เห็นรอยยิ้มของคนอื่น
ได้เห็นใจเราที่แอบยิ้มอยู่ข้างใน
มันเหมือนได้เติมพลังให้กับใจเราและใจเขา
มันคล้ายกับการได้ปลูกเมล็ดพันธุ์แห่งความเมตตาไว้ในใจคนอื่นด้วย
ใจเราเองก็อ่อนโยนโน้มเข้าสู่ความเมตตามากขึ้น

ในขณะที่เราให้อย่างเต็มใจ
นอกจากใจเราจะยิ้ม ใจเขาก็ยิ้มด้วย

เฮ้ย...มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
คือ เคยอยากกินเค้กช๊อคโกแลต แล้วได้กินไหม
รสสัมผัสแรก...แบบ..อร่อยละมุนลิ้นมาก
แต่ความอร่อยมันจะเบ่งบานซักพัก
แล้วก็ค่อยๆจางไป
คำต่อๆไปก็ไม่ค่อยหวือหวาเท่าคำแรกละ

แต่อย่างน้อย เราก็ได้ชิม
และได้สัมผัสจุดพีคของรสอร่อยนั้น
ปล่อยทิ้งไปสักพัก คุณก็อยากจะเสพมันอีก...

การให้หรือสละบางสิ่งอย่างเต็มใจ
โดยปราศจากความคาดหวัง
จะได้มาซึ่งพลังงานทางบวก ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

“เสี้ยววินาทีแรกที่ตัดสินใจ”ให้”
เสี้ยววินาทีนั้นคุณจะได้เสพความสุขทันที”
และผลของมันจะแพร่กระจายส่งต่อไปอย่างต่อเนื่อง
เหมือนกระแสคลื่นที่กระจายออกจากจุดศูนย์กลางเป็นวงกว้าง ส่งผลที่ยิ่งใหญ่เกินจะคาดเดา

แต่การให้นี้มันคล้ายกับว่า มีขีดจำกัดพลังของมัน
หากวันนึงเราไม่ค่อยมีพลังใจ
เราก็อาจจะมองข้ามความเมตตาต่อผู้อื่น
แต่อย่างน้อยขอจงอย่าลืมความเมตตาที่มีต่อตัวเอง

เพราะยามใดที่เรารู้สึกว่าไม่เหลือใคร
ยามนั้นเรายังคงมีเงาของตัวเราเอง
พร้อมขีดพลังที่แสนจะริบหรี่
เป็นเพื่อนช่วยพยุงชีวิตให้ผ่านพ้นไปอีกวัน...

“สังคมแห่งการให้ คือสังคมแห่งความเมตตา”
SHARE
Writer
LOOKPAT_diary
เป็นทุกอย่าง
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์

Comments