บทสรุปของเดือนกุมภาพันธ์ที่ทำให้ฉันแอบชอบคุณ
22 กุมภาพันธ์ 

วันนี้เราไม่ได้มาทำงานในเวรเช้า เพราะช่วงเช้าอบรม และมาทำงานต่อในเวรบ่าย 

ขณะที่เรารอรับเวร เราก็เห็นเส้นผมและแผ่นหลังของคุณผ่านแวบไปแวบมา เข้ามาในสายตาบ้าง 

ปกติในวันเกิดจะต้องมีเค้กของที่ทำงานมามอบให้ เราคาดหวังว่าปีนี้...อยากให้มีเซอร์ไพร์ท โดยมีคุณถือเค้กมาตรงหน้า (เราบ้าไปแล้ว 5555 จะเป็นไปได้ยังไง) 

เราลุ้นจนวินาทีสุดท้าย จนเห็นคุณสะพายกระเป๋ากลับบ้าน ...

เค้กสักก้อนไม่มี 
ทุกอย่างเงียบกริบ 

ตามด้วยความวุ่นวายในเวรบ่ายที่แทบจะไม่มีเวลาทานข้าว 

จริงๆเราเป็นคนถือเรื่องการเป่าเค้กในวันเกิด เราต้องได้ขอพรก่อนเป่าเค้ก แม้จะก้อนเล็กก็ต้องได้เป่า 

แต่ปีนี้... เวลาที่จะวิ่งไปซื้อเค้กเล็กๆสักก้อน ยังไม่มี 

แจ้งเตือนในเฟสบุ๊คที่เฝ้ารอให้คุณมาอวยพร ถูกกดเข้าไปดูบ่อยๆ แต่บ่อยมากไม่ได้เพราะทำงานเองก็ยังจะไม่ทัน 

...ยังคงกริบ... 

อือ... ช่างเถอะ 

จวบจนเกือบสามทุ่มเราถึงมีเวลาไปซื้ออาหาร เราโพสไปในเฟสบุ๊คและสตอรี่ในเฟสว่า 
อายุ 24 ปีบริบูรณ์  เค้กไม่ได้เป่า.      ข้าวไม่ได้กิน ปกติคุณต้องเข้ามาดูเรื่องราวของเรา แต่วันนี้ก็ไร้เงาแบบผิดปกติ 

เราหน้าเริ่มงอ... และดึงสติว่า มึงเป็นอะไรกับเขา 5555 

จนเกือบห้าทุ่มรุ่นพี่นำเค้กก้อนเล็กมาเซอร์ไพร์ทโดยให้แฟนพี่เขาซื้อมาให้ ตอนนั้นปลื้มจนน้ำตาไหลจริงๆ 

แต่ก่อนเป่าเทียน... สิ่งที่เราขอคือ 
"ขอให้เขา...มาอวยพรวันเกิดให้ได้ไหมจ้ะเทียน" 

เรากดดูแจ้งเตือนที่ไร้เงาของเขาอยู่หลายรอบ จนท้อและถอดใจ 

อือ... เขาคงไม่ได้อะไรหรอก ก็แค่คนทั่วไปอ่ะเนอะ ให้ฟินนิดนึงก็ไม่ได้เนอะ 5555

00.00 เข็มนาฬิกาบอกเวลาใหม่ 
เราอัพสตอรี่ว่า... 
"รอให้มาอวยพรจนวินาทีสุดท้าย แต่แล้วเขาก็ไม่มา" 

ใช่ สุดท้ายคุณก็ไม่ได้มาดูสตอรี่สักอันของเรา เป็นวันแรก...ที่คุณไม่เข้ามาดูสตอรี่ที่เราโพส ทั้งที่ปกติคุณเข้ามาดูเสมอ 

จริงๆอาจจะแค่บังเอิญเท่านั้นแหละมั้ง 

23 กุมภาพันธ์ 

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่คุณจะได้อยู่ที่นี่ 
เราเวรเช้าด้วยกัน 
เราลุ้นว่า เราจะได้อยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ชิดคุณไหม 
เพราะวันนี้มีหัตถการ 1 หัตถการที่ต้องทำแน่ๆ คือถ้าเราอยู่ตำแหน่งที่ต้องเข้าเคสช่วยคุณ... เราคิดไว้ว่าเราจะหาโอกาสคุยกับคุณเป็นครั้งสุดท้าย 

ท่าทีของคุณดูเฉยชาใส่จริงๆ จนเรางงว่า...เราทำไรผิด เราก็ยังไม่ได้มีท่าทีอะไรใส่คุณเลยนะ เราปกติ คุณนั่นแหละที่ผิดปกติ ไอ้คุณบ้า!

เราแอบชำเลืองมองกระดาน assign เอ...เราจะได้เป็นอะไรน้าาา 

เยส!! เราได้รับตำแหน่งที่จะได้อยู่ช่วยคุณ เราหวังว่าเราจะได้เข้าหัตถการนั้นนะ

คุณมองหน้าเรา แต่ไม่พูดกับเรา ได้แต่เดินผ่านไปมา... เราอยากเอ่ยปากออกไป แต่ก็ตัดสินใจอยู่ให้ห่าง 

เออ...ไม่คุยก็ได้ ไอ้คุณบ้าเอ้ย!

อยู่ๆคุณเดินผ่านขณะที่เราก้มเขียนงาน 
"10 โมงแล้ว ออฟICDกันเถอะครับ"  คุณพูดถึงหัตถการที่มีหมายกำหนดในวันนี้ เราเงยหน้ามองคุณ ตั้งใจจะตอบรับและไปเตรียมของ 

ทันทีที่สบตา... คุณกลับเบือนหน้าและเดินมุ่งตรงไปยังเคาท์เตอร์ที่มีพี่หัวหน้าเวรและพูดอีกครั้งว่า "ออฟICDกันเถอะครับ"  รุ่นพี่เลยบอกเพื่อนเราอีกคนให้ไปเตรียมให้และเข้าเคสกับเขา 

ตอนนั้นเราแบบ... เหมือนดิ่งลงที่ต่ำสุด อยู่ในจุดศูนย์เกือบติดลบ 

เออ.. ไม่เข้าก็ไม่เข้า ไม่ต้องมีหรอกบทสนทนาสุดท้าย

เราหน้านิ่งมาก ทำงานของตัวเอง กลับมาเขียนงาน ณ เคาท์เตอร์ที่มีหัวหน้าเวรอยู่ เราก็ก้มหน้าเขียนของเราไป 
คุณออฟICDเสร็จก็เดินตรวจต่อ... สักพักคุณมาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะที่เราเขียนอยู่ 

เรารู้ว่าคุณมายืนแหละ แต่เราไม่แหงนมอง ไม่เสวนา ไม่อะไรทั้งนั้น ก้มหน้าอย่างเดียว 
"อยาก LP เตียง 24 ด้วยอ่ะครับ ราวน์เสร็จขอทำเลย" เราได้ยินแล้ว... และรู้ว่าคิวนี้ต้องเป็นของตัวเอง แต่ไม่อยากทำแล้ว ไม่อยากเข้าเคสด้วยแล้ว 
รุ่นพี่รับทราบ ทุกคนมองมาที่เรา เราไม่ตอบอะไรแต่เดินไปเตรียมอุปกรณ์ 

ซึ่งหัตถการนี้เป็นหัตถการเดียวกับที่เราเคยเข้าด้วยกันครั้งแรกและเริ่มรู้จักกัน และถูกนำมาใช้ในการส่งท้ายด้วย คิดไปก็ขำดี 

แต่ไม่ขำหรอก... เราก็เตรียมอุปกรณ์ตามปกติ มาถามเบอร์ถุงมือกับคุณปกติ คุณก็ตอบปกติ ออกจะนิ่งๆเหมือนเดิม 

เราลากรถอุปกรณ์มุ่งหน้าไปยังเคส ไปรอคุณ ณ ที่นั่น ก้มหน้าก้มตาตรวจ   เชคอุปกรณ์ 

หางตาเห็นคุณเดินมุ่งมา ณ ที่เรายืนอยู่ หัวใจแห้งแล้งเต้นแผ่วลง...เหมือนจะหยุดเสียให้ได้ ความน้อยใจเกาะกุม... ทำผิดอะไรวะ ทำไมเขาไม่ยอมคุยด้วย 
สุขสันต์วันเกิดนะสุ
ช็อค! ...

ดวงตาเบิกกว้างฉายขึ้น พร้อมหัวใจที่เต้นแรงขึ้น ก่อนถูกปรับเป็นปกติ...และช้อนตาขึ้นสบกับคุณ พร้อมเอ่ยว่า 
"อ๋อ ขอบคุณนะ"  ขอบคุณหน้ากากอนามัยที่ช่วยซ่อนความแดงของใบหน้าเอาไว้ในนั้น (แต่แววตาของชั้นนั้นเป็นเช่นไรรร?? 555)

แทนที่จะเป็นเสียงกรี๊ดกลับแปรเป็นเสียงขอบคุณแสนสุภาพ 

คำที่รอมาตั้งแต่เมื่อวาน... ได้ยินแล้วในวันนี้ 
ขอเรียกอีตาบ้าได้มั้ย... ทำไมต้องรอจังหวะนี้ มีจังหวะให้ได้คุยกันตั้งเยอะแยะ ใจจะวายแล้วเนี่ย

ขณะที่เรายืนงง คุณก็ช่วยแกะอุปกรณ์เปิดเซทเอง ทั้งๆที่ไม่เคยมีใครทำแบบคุณมาก่อน คราที่แล้วคุณก็ไม่ได้ทำ เราเลยเดินไปจัดท่าเคส เตรียมความพร้อม

"ไหนเค้ก ไม่เห็นมีเค้กมาแบ่งให้ทานเลย" เราอมยิ้มอยู่ในดวงตา 

"เอ้า เมื่อวานฝากรุ่นพี่มาให้อยู่นะ ไม่ได้ทานหรอคะ" 

"เขาทานหมดก่อน เขามาบอกอยู่ว่าจะหามาให้ใหม่ แต่ก็ไม่มีนะ 55" 

คุณยิ้มออกแล้ว...ยิ้มออกทั้งๆที่ทำตัวเฉยชาใส่มาหลายวัน เราชักงง...ว่าคุณเป็นอะไรกันแน่ 

"แล้วนี่สุอายุเท่าไหร่แล้วนะ" 

"24" 

"ทำไมน้อยอ่ะ" 

"เอ่า ก็ไม่เยอะไง... แล้วหมอล่ะอายุเท่าไหร่" 

"ไม่บอก 55"

"30 กว่าแล้วใช่ป่ะ" เราแกล้งพูดออกไปแบบนั้น เราเริ่มผ่อนคลายและสบายใจขึ้น

"เห้ยยังไม่ถึง พึ่งพ้นวัยเบญจเพศมาไม่นานเอง"  เราพยักหน้าให้พร้อมยื่นยาชาให้คุณใช้เข็มดูด เราทำงานไปคุยกันไป ช่วยเหลือกันไป เพราะเคสค่อนข้างดื้อ 

"ลุงอย่าดิ้นสิครับ ใส่ถุงมือแล้วจับไม่ได้" คุณพูดกับเคสและหันมามองที่เรา 
เรารู้หน้าที่เดินไปจับและจัดท่าใหม่ ด้วยการเดินเข้าไปฝั่งคุณและดึงเขาเข้ามาชิดทางคุณ เลยต้องยืนฝั่งคุณ เหมือนเราจะยืนเบียดกันนิดๆ คุณไม่ได้คิดแต่เราคิด... ให้คุ้กกี้ทำนายกันนนน ใจสั่นว่ะะะะ 55555 

เรียบร้อย เรากลั้นหายใจเดินออกมาจากตรงนั้นได้แล้ว เลือกมายืนอีกฝั่งเพื่อกั้นเคสและช่วยจับไว้ 

ความเงียบครอบงำอีกครั้ง เสียงจังหวะหัวใจเป็นโทนโบลันซ่า 

"สุรุ่นเดียวกับน้องอ้อยป่ะ" คุณเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง น้องอ้อยไหนวะ... ?

"ไม่นะ รุ่นเราไม่มีเพื่อนชื่ออ้อย".

"เอ้าหรอ อ้อย อญ.นะ" 

"เราทำงานมาปีที่สองนะ ไม่ใช่ปีแรก" 

"จริงดิ อ่อๆถึงว่า"  เราก็เงียบกันไปสักพัก... เราคิดว่าคุณคงต้องการสมาธิ ก็เลยไม่ต่อความอะไร

"แล้วทำไมถึงเลือกมาอยู่ที่นี่โดนบังคับมาป่ะ" และคุณก็ยังชวนคุยต่อ เวลามีมากมายให้คุยไม่คุย มาคุยตอนนี้??? 

"ไม่นะ มาเอง เลือกเอง".

"เขาบอกไว้หรอ ว่าให้ตอบแบบนี้555" 

"เดี๋ยวๆ ตอบเองจริงๆ ต้องการคำ    ตอบอะไรเนี่ย55" 

"ป่าวๆ มาด้วยใจก็ดี" 

"ไม่หรอก มันไม่มีตัวเลือกเยอะ แต่ใจคืออยากอยู่อายุรกรรมอยู่แล้ว" 

"แล้วจะอยู่นี่ไปตลอดเรื่อยๆเลยป่ะ หรือพอใช้ทุนเสร็จก็หาทางไป" 

"น่าจะไปแหละ แต่ยังไม่รู้จะไปตอนไหน" 

"ลาออกหรือเรียนต่อ?"

"เรียนๆ เรียนโท"

"เฉพาะทางหรอ หรือว่าสาขาอื่น" 

"ไม่ๆ สาขาอื่น อยู่ในใจนี่แหละ555" 

"ก็ดีๆ เห็นส่วนใหญ่จะมาเก็บตังแล้วก็หาทางไป" 

"ก็น่าจะประมาณนั้น แล้วคุณล่ะ...ได้ข่าวว่าจะไปเรียนต่อ ไปเดือนไหนหรอ" 

"มิถุนา อยู่อีกนาน55" 

"ไปเรียนสาขาอะไรนะ".

"เอกซเรย์ แต่จริงๆอยากเรียนพวกนิวโรเมดนะ แต่เอกซเรย์มันได้หลายทางกว่า และปลายทางมันเหมือนกันก็เลยเลือกอันนี้" 

"อ๋อ เรียนกี่ปีอ่า" 

"3 ปี ปีหน้าเขาจะให้เรียน4ปีละ เลยชิ่งไปเรียนก่อน55 แต่จริงๆอยากไปต่างประเทศนะ อยากไปอเมริกา" 

"ไปทำงานที่นั่นน่ะหรอ" 

"ไม่ๆ แบบไปเรียนและกลับมาทำงานที่ไทยนี่แหละ น่าจะหลังจากเรียน3ปีนี้ก่อน" 

"แล้วหมอชุดใหม่มาอีกทีตอนไหน"

"เดือนมิถุนาแหละ ไม่น่าเยอะนะเพราะปีนี้ไปเรียนไม่กี่คนเอง มีเราแล้วก็บลาๆๆ เดี๋ยววันนี้ก็ต้องไปนั่งฟังสัมภาษณ์ช่วยเขาอีก" คุณก็สาธยายรายละเอียดว่าแต่ละคนไปเรียนอะไรอย่างคล่องปาก แหมมมม...กลับมาเป็นคนพูดมากได้ละหรออออ

จริงๆเราไม่ชอบที่คุณนิ่งเลย... เรารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำผิด แต่ขอเรานิ่งนะ... เพราะถ้าเขินจะมีวิสัยต้องนิ่ง 5555 

และเราก็คุยอะไรกันอีกมากมาย ซึ่งจำได้ไม่ทั้งหมด 555 

แต่ถือว่าเป็นการส่งท้ายสำหรับเราสองคนที่ดีนะ...  อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้นิ่งใส่เพราะเกลียดเรา และวันนี้ทั้งวันเราก็คุยกันได้ คุณอารมณ์ดีหลังจากที่เราได้คุยกัน  คุณไม่ได้นิ่งเงียบเหมือนหลายวันที่ผ่านมา 

มีรูปที่มีรุ่นพี่นำมาอวยพรวันเกิดเราย้อนหลัง เป็นรูปตอนที่เราไปเต้น คุณเรียกเราไปดูรูปนั้นในมือถือคุณพร้อมขำ 
"ทำไม สวยมากใช่ป่ะ 55555"
คุณยิ้มกริ่มให้ก่อนสายหัว มองด้วยสายตาช่่างกล้า!!! 55555 

และเราก็พบว่าคุณมากดไลก์รูปนั้นให้ 

เห็นว่าสวยจริงๆหรือว่าอยากกดให้มันขึ้นเพื่ิอประจาน 55555 น่าจะอย่างหลัง 

เหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษ 
แต่เราก็โล่งใจที่เราได้คุยกัน
สบายใจไม่มีอันใดติดค้าง 

เดือนกุมภาพันธ์สิ้นสุดลงไปแล้ว 

ความสัมพันธ์ของเราก็น่าจะจบลงด้วยเพราะไม่ได้เจอกันอีก...



ขอบคุณนะคะ...ที่มาทำให้หัวใจขี้กลัวดวงหนึ่งมีความรู้สึกชอบเข้ามาย่ำกรายอีกที เพราะตั้งแต่หัวใจถูกขยี้ ก็มิคิดจะรักจะชอบใคร ได้อีก 

คุณคงจะมีแฟนอยู่แล้วหรือเปล่า เราไม่แน่ใจ
แต่ถึงคุณมีหรือไม่มี เราก็ทราบดีว่ายังไงเรื่องของเราเป็นไปไม่ได้ เห็นเราเป็นเพื่อนคนหนึ่งแอบรักเธอ นะคะ 

จะเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดเลยล่ะคะ 

คุณ... 



ปล.เราภาวนาว่าคุณจะไม่ได้ติดตามstorylog และจะไม่ได้เข้ามาเห็นด้วยเถิด แต่ถ้าบังเอิญได้เข้ามา อย่าถือสากันเลยนะคะ 😁

จบ.





SHARE
Writer
SUPANNEEGA
letter girl
คุยกับตัวเอง

Comments

GirlHappin
1 year ago
เกิดวันเดียวกับเราเลย 
สุขสันต์สันเกิดย้อนหลังนะค้าาา
Reply
SUPANNEEGA
1 year ago
เช่นกันค่าาา ขอบคุณน้าา
mmqira
1 year ago
อ่านไปก็ลุ้นไป ยินดีด้วยนะคะที่คำอธิษฐานก่อนเป่าเค้กเป็นจริง แม้จะดีเลย์ก็ตาม : )
Reply
SUPANNEEGA
1 year ago
ขอบคุณค่าาาา ได้อ่านตั้งแต่ตอนแรกมั้ยคะ ยินดีนำเสนออ อิอิ เขิน
niji
1 year ago
อ่านแล้วฟินค่ะ เพราะเคยแอบรักหมอ รู้อยู่ว่าเรา(คนไข้)เป็นคนธรรมดาแหงนมองดอกฟ้า แต่แอบรักนี่มีความสุขจริงๆ นะ
Reply
SUPANNEEGA
1 year ago
ใช่ค่ะะ บางทีถ้าได้รู้จักมากกว่านี้ อาจจะไม่ฟินก็ได้ เอาพอฟิน 5555
Human96
1 year ago
เรื่องราวของคุณน่ารักมากๆเลยค่ะ
Reply
SUPANNEEGA
1 year ago
จริงๆนี่ตอนสุดท้าย อยากให้อ่านตั้งแต่ตอนแรก ตามในหน้าเราได้นะคะ แบบเหตุผลที่เราฟินน เป็นเพราะแบบนี้ค่ะ เขิน
Human96
1 year ago
เราก็เจอฟมอทุกวันไม่เคยมีโมเม้นท์น่ารักๆแบบนี้บ้างเลย 55
SUPANNEEGA
1 year ago
เป็นพยาบาลเหมือนกันหรอคะะ
เกิดวันเดียวกันเลย HBD ย้อนหลังนะ
Reply
SUPANNEEGA
1 year ago
ขอบคุณค่า😊