The Only Exception
ฉันเลิกเล่นเฟสบุ๊กมาหนึ่งเดือนแล้ว

เหตุผลที่พอจะฟังเข้าท่าคือฉันอยากใช้ชีวิตให้มากขึ้น
แต่เอาจริงๆน่ะเหรอ

ฉันว่าเหตุผลใหญ่ๆคงเป็นเพราะเขาอีกนั่นแหละ

เขาคนเดิมที่ดลบันดาลให้ฉันทำสิ่งต่างๆสารพัดในชีวิต

คงเป็นเพราะเขาที่ทำให้ฉันอยากจะลบแอพสีฟ้าๆนั่นออกไปจากหน้าจอสักพัก

“ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่เป็นทุกข์”

คติที่ดูเหมือนจะว่าจะทำได้ง่ายๆ
และถ้าทำได้แม่งก็คงจะดีมากๆ

แต่เอาจริงๆจะมีสักกี่คนที่จะทำมันได้เต็มร้อย
ฉันคนนึงที่มองว่าตัวเองเก่งกาจในการหลบหลีกกับเรื่องที่จะทำให้เป็นทุกข์ใจ 
แต่ยังไม่วายจะคว้าโทรศัพท์ของเพื่อนสนิทมาขอแอบดูชีวิตของเขาในโลกที่เรียกว่่าโซเชียล

แม้รู้ดีว่ามันจะทำให้ทุกอย่างที่ทำมาแทบไม่มีความหมาย

“เอาน่า ขอดูหน่อย ไม่ได้เปิดของตัวเองไปส่องซักหน่อย เล็กๆน้อยๆ อยากรู้ว่าเขาโพสอะไรลงไปบ้าง”

ฉันเลื่อนดูทุกโพสต์อย่างใจสั่น
ทั้งๆที่ในชีวิตจริงเราเจอะเจอกันอยู่ตลอดเวลา

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันหักห้ามใจไม่ได้
scrollหน้าจอไปก็ถามคำถามกับตัวเองไป
นี่กูทำอะไรอยู่วะ

ทำไมโพสนี้ไม่เคยเห็น?
โพสนี้ก็ด้วย

โพสนี้อีก

เฟสบุ๊กเค้ามีสิ่งที่เรียกว่ายกเว้นไม่ให้ใครบางคนไม่เห็นน่ะนะ
แล้วใครบางคนในโพสนี้คือกูเหรอวะ

ฉันสังเกตว่าโพสที่ฉันไม่เคยเห็น
ล้วนเป็นโพสที่ฉันไม่ควรจะเห็นมันน่ะดีแล้ว

โพสตั๋วจองเครื่องบินไปหาแฟน
โพสออกแนวตัดพ้อใครสักคน
โพสรักๆใคร่ๆที่จับใจความไม่ได้ว่าเขาสื่อถึงใคร

ฉันคว้าโทรศัพท์ตัวเองมา กดโหลดแอพสีฟ้าอย่างรวดเร็ว
เวลานี้คนเค้านอนกัน
ไม่มีใครเห็นหรอกนะ
ว่าฉันออนอยู่

ขอฉันมั่นใจอีกนิด
ว่าฉันคือคนๆนั้น
คนที่เขากีดกันไม่ให้รับรู้จริงๆ

แล้วก็เป็นไปตามนั้น
ฉันไม่เห็นสักอันจริงๆ

ฉันยังอยู่ในอาการงงงวยอยู่

สิ่งแรกที่คิดคือ
ฉันมีตัวตนด้วยหรือในความรู้สึกของเขา

ไม่ว่าทางบวกหรือทางลบ
เขามองเห็นฉันจริงๆหรือ
ที่ผ่านมาฉันคิดว่าตัวเองเป็นธาตุอากาศ
ว่ายเวียนอยู่รอบตัวเขาไปวันๆ
เพื่อรอวันที่จะต้องพัดไปในที่อื่นๆ
ที่ที่ฉันจะมีโอกาสได้เป็นมากกว่าแค่อากาศ

สองคือ
เขาจะปิดมันเอาไว้ไม่ให้ฉันเห็นทำไม
เขาสนใจจริงๆเหรอ
ความรู้สึกของฉัน
หรือเขาแค่ตัดปัญหาที่จะไม่ต้องรู้สึกผิดที่ทำร้ายจิตใจกัน

เขาคิดอะไรอยู่
ก็คงมีแค่เขาคนเดียวเท่่านั้นที่รู้
และแน่นอน
ฉันคงไม่มีวันจะถามมันออกไป

ฉันออกจากเฟสบุ๊ก
และลบแอพสีฟ้านั่นออกไปอีกครั้ง

ความสัมพันธ์เราช่างขมดีแท้

เพื่อนที่รักเพื่ิอน
และเพื่อนอีกคนก็รู้ว่าเพื่อนกำลังรักเขาอยู่

ไม่ว่าเขาจะทำมันไปด้วยเหตุผลอะไร
ก็ไม่ได้สำคัญไปกว่า
ความสัมพันธ์ขมๆของเราที่รอวันจบและจากกันไป

ฉันนึกถึงวันก่อนที่เรานั่งรถมาด้วยกัน
เขาบอกให้ฉันคุยเป็นเพื่อนจนกว่าเราจะถึงจุดหมาย

ฉันคุยกับเขาทุกเรื่อง
เขาก็เช่นกัน
ยกเว้นอยู่เรื่องเดียว
คือเรื่องความสัมพันธ์ของเรา

เขาexcept ฉันเอาไว้
พื้นที่ที่ฉันไม่เคยล่วงล้ำเข้าไปได้
ฉันก็เช่นกัน
ฉันกดexcept เขาเอาไว้
เป็นข้อยกเว้นเดียวเท่านั้น

ที่ทำฉันอ่อนไหวได้เสมอ








SHARE
Writer
Horizonn
Student
สวัสดีเธอผู้ไม่เคยพบปะ

Comments