ชีวิตตอนนี้
1.ห้องนอน 
"แปลกดีเนอะ เดี๋ยวนี้แม้แต่จะนอนก็ยังเสียเงินเลย" 

เสียงใครคนหนึ่งบ่นลอยๆ

อืม... 
มือที่กำลังเอื้อมหยิบยานอนหลับ สามเม็ดต่อหนึ่งชุดชะงักไปเล็กน้อย

การปรารถนาจะนอนแต่ไม่ได้นอน เป็นราคาที่ไม่ว่าใครก็ต้องยอมจ่าย

อย่างน้อยก็ฉันคนหนึ่งล่ะ

ยิ้มให้กับยานอนหลับชุดละสามสิบบาท

กินยา กินน้ำตาม แล้วล้มตัวลงนอน



2. ใต้ต้นมะม่วง
ปีนี้มะม่วงที่บ้านออกดกเหลือเกิน ติดตั้งแต่โคนกิ่งยันปลายกิ่ง หลังจากสอยมาแจกญาติพี่น้องก็แล้ว กินเองก็แล้วยังเหลืออีกมาก วันนี้จ้างคนมาสอย (สอยเองไม่ไหวหรอก ต้นมะม่วงทั้งสูง ตะกร้อก็หนัก) เสียเงินไปร้อยบาทสำหรับค่าจ้าง มะม่วงอีกสามสี่กิโลแถมให้เขาไป สุดท้ายได้มะม่วงมาทั้งหมด 60 กิโล

“เราจะเอาไปไหนกันนี่..แม่” ฉันถาม ด้วยความตกใจที่เห็นมะม่วงกองพะเนินเทินทึก

“คงต้องขายน่ะนะ” แม่ตอบด้วยท่าทางมึนๆ

หลังจากตระเวนถามแม่ค้าสามสี่เจ้า เราได้รับคำปฏิเสธด้วยใจความเดียวกัน

“ปีนี้มะม่วงล้นตลาด ยังไม่รับ เศรษฐกิจเงียบมาก ไม่ค่อยซื้ออะไรกัน” 
ตระเวนถามแม่ค้าแถวบ้านจนใจเริ่มท้อ จนในที่สุดมาที่แม่ค้าเจ้าสุดท้าย คิดว่าถ้าที่นี่ไม่รับคงไปอำเภอที่มีตลาดกลางการเกษตรแล้วล่ะ
 
“ซื้อได้กิโลละ 30 บาทนะ เขียวเสวย แต่ขอลูกใหญ่ๆ”

เอาล่ะ ก็ยังดีกว่าไม่มี ฉันกับแม่เลยมานั่งคัดมะม่วงที่ใต้ต้นมะม่วงนี่อย่างไรเล่า

มะม่วงคัดยาก... ฉันรำพึงขึ้นลอยๆ หน้าตาเหมือนกัน ขนาดไม่ต่างกันมาก เราจะใช้อะไรเป็นเกณฑ์วัด สุดท้ายเราตัดสินใจเลือกมะม่วงที่ดูลูกใหญ่ๆ แบบนั้น แยกไว้ได้ 25 กิโล ส่วนที่เหลือเป็นลูกกลางๆ

ขณะที่นั่งคัดมะม่วงอยู่นั้น มีคนขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาแล้วบอกว่าเปลี่ยนใจ ขอรับมะม่วงไป ฉันเลยตัดสินใจขายมะม่วงขนาดรองๆ ไปให้พ่อค้าเจ้านั้น

จัดการมะม่วงกันตั้งแต่เช้าจรดเย็นได้เงินมาราวๆ 1,400 บาท

“เงินนี่มันหายากเหมือนกันนะแม่” นั่งนับเงินแล้วยิ้มกันอย่างแกนๆ แทบไม่กล้าฉลองหรือใช้เงินเลยล่ะ เพราะตอนที่หาแม่ค้ามารับซื้อไม่ได้ ความกังวลมากเหลือเกิน แค่คิดว่าจะปล่อยให้มะม่วง 60 กิโลเน่าก็รู้สึกแย่มากแล้ว ขี่มอเตอร์ไซค์พลางคิดพลางว่าแล้วคนที่มีอาชีพทำสวนอย่างเดียว เขาเคยเกิดความรู้สึกกังวลเหมือนกันกับเราไหมนะ


3. หน้าจอคอมพิวเตอร์ : เว็บไซต์กรมสรรพากร

กรมสรรพกร ขอให้ท่านส่งเอกสารเพิ่มเติมดังนี้

1. ใบ 50 ทวิ ค่าลิขสิทธิ์

2. รายละเอียดเกี่ยวกับงานที่ทำ

ฉันตั้งใจจะขอคืนเงินภาษี จำนวนไม่มากหรอก แค่สี่พันกว่าบาทเท่านั้น แต่สำหรับฟรีแลนซ์อย่างฉัน มันก็มีค่าแล้ว

ตั้งใจร่ายรายละเอียดเกี่ยวกับการทำงานไป หวังว่าทุกอย่างคงเรียบร้อยดี

หันไปบอกแม่กับพี่สาว ”เดี๋ยวได้เงินคืนภาษีจะไปเลี้ยงอาหารทะเลนะ”

เงินมันหายากจริงๆ น่ะแหละ


4. หน้าจอคอมพิวเตอร์ : เว็บไซต์บริษัท 

นั่งเขียนงานอย่างเคร่งเครียด ไหล่หลังล้า อาการปวดหนึบๆ ลามจากสะบักมาที่แขนข้างซ้าย ตั้งใจว่าถ้าเสร็จงานเดือนนี้จะไปนวดคลายเส้นสักหน่อย 
ด้วยความที่โหมงานหนัก ฉันจึงไม่มีเวลาเขียนอะไรสักอย่าง 
ไม่ว่าจะเป็นกลอน เรื่องสั้น หรือแม้แต่ความคิดที่ตกตะกอนก็แทบไม่มี 

ทำได้แค่บันทึกสถานการณ์ประจำวันลงไปในไดอารี่เล่มน้อยสีฟ้า

ถึงจุดๆ หนึ่งเราก็ต้องละทิ้งความฝันแล้วหันมาอยู่กับความจริงเพื่อดำรงชีวิตก่อนใช่ไหม? 

รำพึงอีกครั้งก่อนทำงานต่อไป 


SHARE
Written in this book
ประสบการณ์ที่พานพบ
บอกเล่าเรื่องราวในชีวิตที่ได้พบเจอ
Writer
niji
mirage_niji
mirage_niji

Comments

theNeverything
2 years ago
การเขียนของคุณละมุนจัง ไม่หวือหวาแต่อ่านไม่เบื่อ

อยู่กับงานเขียนไปนาน ๆ นะคะ จะคอยติดตามค่ะ :)
Reply
niji
2 years ago
ดีใจที่ชอบนะคะ ในฐานะคนเขียน ชื่นใจมากๆ
PatomChanok
2 years ago
..ความจริงกับความฝัน...
บ่อยครั้งไปด้วยกันไม่ได้
และส่วนมากก็เดินสวนทางกัน
Reply
niji
2 years ago
สวนทางกันจริงๆ นะคะ
Dearme
2 years ago
สู้ๆนะคะ ปล.หิวมะม่วงจัง...
Reply
niji
2 years ago
ขอบคุณค่ะ :) ที่บ้านเรายังเหลืออีกนะคะ ล็อตสุดท้ายแล้ว สอยมาได้สี่ห้าโล คงเก็บไว้กินเอง ถ้าอยู่ใกล้ๆจะเอาไปฝากนะ
005003000
2 years ago
ห้องนอน สะกิดใจเลยละค่ะ
Reply
niji
2 years ago
ยานอนหลับแพงแสนแพง ดีที่ไม่ได้กินทุกคืน...:)
fangtch
2 years ago
สนไปฝังเข็มไหมคะ เราปวดหลังเหมือนกัน ไปฝังมาที่มหาลัยหัวเฉียว 400บาทต่อครั้งค่ะ ได้ผลดีเลย
Reply
niji
2 years ago
แถวจังหวัดที่เราอยุ มีฝังเข็มนะคะ ว่าแต่ว่าเจ็บรึเปล่า เรากลัวเข็มมากเลย