ภูมิคุ้มกันบกพร่อง
เราเริ่มต้นวันทำงานด้วยความรู้สึก "เบื่อ" มาสักพักใหญ่แล้วล่ะ 
ที่่ผ่านมาเราก็เคยเกิดโมเมนต์แบบนี้หลายครั้ง พี่คนสนิทมักจะถามเราว่า "เบื่ออะไรล่ะ เบื่องาน หรือว่าเบื่อคน" คำตอบของเรามักจะเป็นข้อแรก เพราะเรามักจะบอกกับตัวเองเสมอว่าเราโชคดีที่มีเพื่อนร่วมงานที่น่ารัก 

แต่คำตอบนั้น มันก็นานมาแล้ว, วันนี้ ตอนนี้เรามีคำตอบที่ต่างออกไป เราเบื่อ 'คน' 
'คน' ที่เรากำลังจะเล่าให้ฟังหมายถึง เพื่อนร่วมงานที่น่ารักนั่นแหละ ช่วงนี้ดวงคงตก โชคดีเลยหายไปด้วยมั้ง ความน่ารักเลยกลายเป็นอดีตไปแล้ว เราเลยทำใจไม่ค่อยได้ ไม่คิดว่าตัวเองจะมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้ จบกันบรรยากาศโลกสวยของเรา ทุ่งลาเวนเดอร์กลายเป็นทะเลทรายซาฮาร่าซะงั้น (เวอร์เนอะ) 

เรามีปัญหากับเพื่อนร่วมงานสองคน ก็เป็นสัดส่วนหนึ่งในสามของเพื่อนร่วมงานแหละ ออฟฟิศเราเป็นออฟฟิศเล็กๆ มีคนทำงานไม่เยอะ (แต่งานเยอะมาก) "เหนื่อยงานไม่พอ ยังต้องมาเหนื่อยกับคนอีกเหรอวะ" ประโยคฮิตประจำตัวช่วงนี้ 

"ที่ผ่านมาเค้าไม่ได้เป็นแบบนี้นี่"
"ทำไมทำงานแบบนี้ เคยคิดไหมว่างานที่คุณส่งมาคนที่รับต่อต้องมาตามแก้ปัญหาอะไรบ้าง"
"ทำไมเทงานเราวะ "
"คุณจะจัดการตัวเองยังไงก็ได้ มันเรื่องของคุณ แต่การตัดสินใจของคุณมันไม่ควรทำให้คนอื่นเดือดร้อน" 
"ก็ปัญหาเดิม ไม่แก้ไข ไม่ปรับตัว"
"พี่ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ไม่มีประโยชน์  แต่จะดีกว่าถ้าพี่ช่วยปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น"
และอีกมากมาย...

และนั่นคือเสียงความคิดของเราเอง มีทั้งความคิดที่พูดไม่ได้ และความคิดที่พูดออกไปแล้ว บางครั้งก็จงใจพูด บางครั้งก็ไม่สามารถคอนโทรลตัวเองได้ สิ่งที่เรากำลังเป็นคือความอ่อนแอ หรือที่เราเรียกว่า "ภูมิคุ้มกันบกพร่อง" 

ช่วงที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้เรามักใช้คำพูดเหน็บแนม ประชดประชัน ขี้วีน มองข้ามความรู้สึกเพื่อนร่วมงานคนนั้น ไม่ใส่ใจต่อความทุกข์ร้อนในชีวิตของเค้า เพื่อเป็นการเอาคืนที่เค้าทำให้งานเรามีปัญหา เพื่อเป็นการตอกย้ำและอยากให้เค้าได้รู้สึกในความย่ำแย่ตรงนั้นบ้าง เหมือนจะสะใจนะ แต่มันก็แค่นั้น แถมเรายังเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีก "เราเหนื่อยใจ" เหนื่อยใจแบบมากๆ เป็นตัวร้ายนี่ใช้พลังงานเยอะชิบเป๋ง 

เมื่อเราสะสมพลังงานด้านลบทุกวัน ขยันหยอดกระปุกด้วยความคิดด้านลบ  ภูมิคุ้มกันของเราเลยร่อยหรอลงทุกครั้งที่เราปล่อยให้อารมณ์เหนือเหตุผล อคติทำงานเหนือทัศนคติที่ดี เราต่อว่าคนอื่นเพื่อความสะใจ เรามักจะมองเห็นแต่ความผิดหวัง ความน่าเหนื่อยหน่ายและน่าหงุดหงิดใจ เรามองเห็นแต่ความผิดพลาดของคนอื่น และพร้อมจะวีนตลอดเวลา ที่สำคัญเลยคือ เราไม่สามารถแก้ปัญหาเรื่องงานที่เกิดจากการทำงานร่วมกันกับคนอื่นได้ เรามองไม่เห็นปัญหาอะไรเลยนอกจากความถูกผิดในตัวตนของคนอื่นและตัวเอง

...เรารู้สึกว่าตัวเองไม่น่ารักเลย...

เอาใจช่วยให้เราสามารถเอาชนะด้านมืดของเราให้ได้นะ, เราก็จะเป็นกำลังใจให้คุณเอาชนะด้านมืดของคุณเช่นกัน





SHARE

Comments

farrrraway
3 years ago
กอดๆนะ
Reply
Ar-Po
3 years ago
ขอบคุณนะคะ :)
Nu_Bell
3 years ago
เราเข้าใจคุณนะคะ เราเคยเป็นมาก่อน สิ่งที่ทำให้เราผ่านช่วงนั้นมาได้ คือ
1. เราไปปฏิบัติธรรม กลับมาก็สงบขึ้น แต่บรรยากาศมันแย่ ทุกอย่างเลยไม่ต่างจากเดิมมากหนัก
2. เราเปิดใจมากขึ้น พยายามเข้าใจ หาเหตุผลมารองรับการกระทำของเค้า แต่กับบางคนเราก็ไม่เข้าใจจริงๆ
3. เดินจากมา ดีขึ้นจริงๆๆ
55555+
Reply
Ar-Po
3 years ago
ขอบคุณนะคะ :)
Namimii
3 years ago
เข้าใจเลยค่ะ
แต่สำหรับเรา "คนนั้น" ไม่ใช่คนที่เราจะเหน็บแนมได้ เราเลยต้องเหน็บแนมตัวเองค่ะ 😂
Reply
Ar-Po
3 years ago
😁😁😁
IAMW
3 years ago
เปนบ่อยเลย หนีไปพักบ้าง ทุกอย่างจะดีขึ้นนะ
Reply
Ar-Po
3 years ago
ขอบคุณนะคะ :))
tobe_free
3 years ago
ลองคิดว่า เราเองยังมีเรื่องที่ไม่น่ารักเลย คนอื่นก็อาจจะมี ถ้ามองข้ามได้ก็มองข้าม
แต่ถ้ามองข้ามไม่ได้ก็คงต้องหาวิธีที่จะอยู่กับมัน ใข้เหตุและผลในการดำเนินชีวิตนะคะ สู้ๆ
Reply