One Shot - Lull (Wheein & Hwasa)

10 P.M. 


ห้องกว้างขนาด 40 ตารางเมตรของ อัน ฮเยจิน ในยามค่ำคืนแบบนี้คือความเงียบสงัด เสียงที่มีเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้เห็นจะเป็นเสียงฮัมเพลงของรีฮันน่าจากปากเจ้าของห้องเอง ร่างสีแทนถูกห่มคลุมด้วยผ้าขนหนูสีขาว หยดน้ำเม็ดเล็ก ๆ เกราะพราวอยู่ตามลำแขน บ่งบอกถึงการเพิ่งผ่านกระบวนการชำระล้างร่างกาย เธอพาตัวเองเดินมาที่หน้ากระจกซึ่งเป็นมุมประจำที่ใช้สำหรับแต่งตัว จ้องมองใบหน้าตัวเองที่ปราศจากเครื่องสำอางใด ๆ ปกปิดผ่านกระจกเงา เหลียวซ้ายแลขวาพินิจพิเคราะห์เครื่องหน้าของตนอย่างเหม่อลอย ก่อนที่เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นจากด้านนอกจะฉุดเธอให้ออกมาจากภวังค์



“อีกแล้วนะ มาไม่บอกไม่กล่าว”



เธอเอ่ยออกไปกับผู้มาเยือนทันทีที่ประตูเปิดออก ก่อนจะทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีเบี่ยงตัวเองเพื่อต้อนรับให้อีกคนเดินเข้ามาข้างใน



“แค่อยากมาหาอ่ะ ไม่ได้เหรอ”



ผู้มาเยือนกล่าวตอบกลับไปก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา หล่อนอยู่ในชุดลำลองสบาย ๆ ผมสีบลอนด์ทองของหล่อนชี้ฟูเล็กน้อยเพราะไม่ได้ผ่านการจัดทรง แต่ก็ดูเหมือนหล่อนจะไม่แคร์อะไร ร่างเล็กเอนหัวพิงไปกับโซฟาพร้อมหลับตา ในขณะที่เจ้าของห้องก็ยังอยู่หน้ากระจกเช็คความเรียบร้อยของตัวเอง



“มาเวลานี้ไม่มีขนมหรืออะไรมาต้อนรับหรอกนะ บอกไว้ก่อน”



“ก็ไม่ได้จะมากิน แต่จะมานอน”



“นอนนี่น่ะเหรอ ? ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้มีคนคอยกล่อม ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับ”



ฮเยจินกับฮวีอินรู้จักกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ผ่านชีวิตด้วยกันมามากมายนับไม่ถ้วน สนิทกันตั้งแต่ ม.ต้น จนมาออดิชั่นเป็นนักร้องชื่อดังด้วยกันจนถึงปัจจุบัน เป็นเรื่องธรรมดาที่ฮเยจินมักจะให้ฮวีอินเป็นผู้คอยกล่อมให้เธอหลับในยามที่เธอเข้านอน เธอเป็นคนหลับยาก และมีเพียง จอง ฮวีอิน คนเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เธอหลับได้



“ใครว่าฉันมาที่นี่เพื่อมากล่อมให้เธอหลับกันล่ะ”

ร่างเล็กที่นั่งเอนตัวอยู่บนโซฟายันตัวขึ้นมา ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอที่หน้ากระจก แล้วโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง มือขาวเนียนลูบไล้หน้าท้องแบนราบใต้ผ้าขนหนูของเธอไปมา พร้อมจมูกรั้นซุกซนที่ก้มลงแตะเบา ๆ ที่หัวไหล่และคลอเคลียจนเธอต้องเบี่ยงตัวหลบ



“อย่าพูดบ้า ๆ น่า ฮวีอิน”



“ทำไมล่ะ ไม่คิดถึงฉันรึไง”



“เราก็เจอกันออกจะบ่อย ช่วงนี้”



“แต่เราไม่ได้มีอะไรกันมานานแล้วนะ”



ฮวีอินตัดสินใจพูดออกมาตรง ๆ กับฮเยจิน ในขณะที่มือหล่อนก็เลื่อนขึ้นมาลูบไล้แขนเธอเบา ๆ แสดงออกถึงความต้องการ



“มาหาฉันเพราะเรื่องแค่นี้ใช่มั๊ย”



ฮเยจินหันมาเผชิญหน้ากับหล่อน พลางจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ดวงตาสีน้ำตาลนั้นมองตรงสู้กับดวงตาดำขลับของเธอ ฮวีอินเป็นคนเอาแต่ใจ ความจริงข้อนี้ฮเยจินรู้ดียิ่งกว่าใคร



“ไม่ต้องการฉันแล้วเหรอ ฉันต้องการเธอนะ ฮเยจิน”



สายตาและน้ำเสียงออดอ้อนนั้นกำลังทำให้ภายในของเธอปั่นป่วน อวัยวะในอกซ้ายเต้นแรงขึ้นจนรู้สึกได้และมั่นใจว่ามันส่งผ่านไปถึงอีกคน ฮวีอินเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น ดันตัวเธอจนสะโพกติดกับโต๊ะเครื่องแป้งหน้ากระจก แขนสองข้างของหล่อนวางเท้าไปกับโต๊ะ ราวกับเกรงว่าเธอจะหนีไปไหน



“ทำไมฉันต้องแพ้กับสายตาแบบนั้นของเธอด้วยนะ ฮวีอิน เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลย”



ประโยคนั้นเป็นเหมือนสัญญาณอนุญาต เหมือนเป็นการปลดล็อคทุกความรู้สึก เหมือนการเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือนอย่างแท้จริง ผ้าขนหนูสีขาวที่ห่อหุ้มร่างของเธอไว้ถูกปลดออกโดยคนตรงหน้า ร่างเปลือยเปล่าสีน้ำผึ้งอวดโฉมความงามอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัว ฮวีอินโอบรัดตัวเธอ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันมาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา ร่างเล็กเคลื่อนขึ้นมาคร่อมตัวเธอไว้ เชยคางให้เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะป้อนจูบ



สองริมฝีปากขยับเข้าหากันเป็นจังหวะ จากเชื่องช้าเป็นเร่าร้อน ลิ้นเรียวกวาดต้อนช่วงชิมความหวานภายในโพรงปากของร่างสีแทน กลิ่นน้ำหอมของฮวีอินที่ฟุ้งกระจายอยู่บริเวณซอกคอช่วยเพิ่มบรรยากาศให้มันน่าหลงใหลมากขึ้นไปอีก



“อา...อื้อ....”



ผมสีดำยาวแผ่สยายไปกับเบาะโซฟา ฮวีอินลูบไล้มันแผ่วเบาก่อนจะปัดไรน่าผมน่ากวนใจที่กองอยู่ตรงซอกคอให้ออกไปทางอื่น และฝังจมูกของตัวเองลงไปแทนที่ กลิ่นครีมอาบน้ำอ่อน ๆ จากคนเบื้องล่างนั้นช่างดึงดูดใจให้อยากสูดดมสัมผัสไปเรื่อย ๆ ริมฝีปากบางขมเม้มตรงเนื้ออ่อน แต้มคิสมาร์คทั่วบริเวณจนเกิดรอยแดงจาง ๆ



“ขอโทษนะ ฉันทำเธอเป็นรอยเลย”



“ทำอย่างที่เธออยากทำเถอะ ฮวีอิน”



ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใด ๆ ให้มากมาย หลังจากนี้จะมีเพียงภาษากายที่สื่อสารกันและกัน



มือเรียวสัมผัสนวดคลึงหน้าอกสวย ก่อนที่ริมฝีปากจะเลื่อนลงมาครอบครองปลายยอดสีหวาน โลมเลีย ดูดดุนราวกับมันเป็นขนมแสนอร่อย จนคนใต้อาณัติสั่นสะท้านด้วยความสยิว โอบรอบคอคนด้านบนเพื่อเป็นการตอบรับว่าพอใจ ฮเยจินรู้ดี ฮวีอินตกเป็นทาสส่วนนี้ของเธอ และเธอก็ตกเป็นทาสการเล้าโลมของหล่อนเช่นกัน



“อย่าให้ฉันเปลือยอยู่คนเดียวสิ เขินเป็นเหมือนกันนะ”



ฮเยจินเอ่ยกับคนที่ครอบครองเธอ พลางค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตขาวของคนด้านบนให้หลุดออกทีละเม็ด ทีละเม็ด ก่อนจะโยนมันออกไปที่ไหนสักแห่งในห้องนี้ และบราลูกไม้สีครีมก็ถูกถอดออกไปกองอยู่ด้วยกัน ในตอนนี้ ฮวีอินกำลังอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน



ฮวีอินก้มตัวลงต่ำ ฝากรอยจูบเบา ๆ ไว้รอบสะดือ แล้วเลื่อนใบหน้าลงมาบริเวณกึ่งกลางกายของฮเยจิน จับขาเธอให้แยกออกจากกัน ดอกไม้ตรงหน้ากำลังผลิบานรอการสัมผัส น้ำหวานสีใสถูกปล่อยออกมาจนเปียกชื้นมาจนถึงบริเวณต้นขาด้านใน และวินาทีนั้น ฮวีอินก้มลงไปทักทายมันด้วยลิ้นของหล่อน



“ฮวีอิน...ฮึก...อา....”



ร่างสีแทนนั้นดิ้นเร่าเพราะสัมผัสที่แสนจะทรมานระคนเสียวซ่านจากอีกคน เสียงครางแหบพร่าถูกปล่อยออกมาจากปากสวยจนฟังไม่ได้ศัพท์ ราวกับจะขอร้องให้หยุด แต่ลิ้นของฮวีอินก็ยังเพลิดเพลินกับการชิมของอร่อยตรงหน้าอยู่อย่างนั้น ยิ่งฮเยจินปล่อยเสียงครางออกมามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นแรงกระตุ้นให้หล่อนทำต่อไปอย่างไม่ลดละ



ร่างเล็กถอนใบหน้าออกมาจากดอกไม้นั้น โลมเลียริมฝีปากตัวเองเพื่อเก็บเศษความหวานที่ติดอยู่โดยรอบ จ้องมองไปที่ร่างเปลือยเปล่าที่นอนแผ่หลานั้นพร้อมยกยิ้มอย่างพึงพอใจ



“เวลานี้เธอสวยมาก ฮเยจิน”



นิ้วกลางของฮวีอินค่อย ๆ สอดเข้าไปภายในช่องแคบที่เปียกลื่น ก่อนจะขยับออก และขยับเข้าไปใหม่ ทำแบบนี้ซ้ำ ๆ เป็นจังหวะ



“เอาเข้ามาอีกก็ได้นะ ฮวีอิน”



เธอเอ่ยร้องขอแบบนั้น และฮวีอินก็ไม่ขัดใจ เธอรู้สึกได้ถึงนิ้วที่สองที่สอดเพิ่มเข้ามาในกายเธอ ห้วงอารมณ์พุ่งทะยานสูงขึ้นจนเธอต้องแอ่นตัวรับการเข้ามาของนิ้วเรียวนั้น



“ลึก ๆ เลยฮวีอิน อื้อออ....”



คนผมทองดันเข้าไปจนสุดโคนนิ้ว น้ำหล่อลื่นไหลชุ่มเต็มมือหล่อนเป็นการเอื้อต่อการขยับเข้าออก ฮวีอินเคลื่อนนิ้วช้า ๆ และเพิ่มจังหวะเป็นเร็วขึ้น แรงขึ้น ราวกับกำลังเล่นสนุก ราวกับสิ่งตรงหน้าเป็นของเล่นที่เล่นเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ



“ฮึก...อ้า...ฉันจะ...ใกล้แล้ว....”



และแล้วก็เหมือนกับถูกปล่องให้ค้างเติ่ง ฮวีอินหยุดการกระทำเมื่อครู่ลงทุกอย่าง ถอนสองนิ้วออกจากกลีบร่องนั้นอย่างไม่มีเหตุผล ฮเยจินรู้ทันทีว่าเธอกำลังโดนแกล้ง



“อย่าใจร้อนสิ ฉันยังสนุกอยู่เลย” หล่อนก้มลงกระซิบข้างหูเธอ



“ฮวีอิน อย่าแกล้ง...มาทำต่อ”



“อื้ม...รอก่อนสิ”



ฮวีอินยืนขึ้น ก่อนจะปลดตะขอกางเกงยีนส์ของหล่อนแล้วรูดมันออกไปจากตัวพร้อมกับอันเดอร์แวร์สีเดียวกับบรา ร่างเล็กเลื่อนกายเข้ามาใกล้ฮเยจินอีกครั้ง ขาเรียวขาวเกี่ยวรัดขาสีน้ำผึ้งของเธอไว้ ก่อนจะแอ่นกึ่งกลางกายของตัวเองที่เปียกชื้นไม่แพ้กันเข้าหา พร้อมบดเบียดสะโพกสร้างสัมผัสร้อน



“อื้อออ.....ฮเยจินอ่า”



“ฮวีอิน เร็วกว่านี้ อ่า....”



ฮเยจินแอ่นสะโพกสอดรับกับจังหวะการบดเบียดของอีกคน ร่างสองร่างขยับกลางกายเข้าหากันราวกับกำลังเต้นระบำ เสียงครางอ่อนหวานดังระงมผสมปนเปไปทั่วทั้งห้องคล้ายกับขอบคุณพระเจ้าและขอบคุณกันและกัน



“จะเสร็จแล้ว ฉัน...อ่า...เสร็จแล้ว...”



ร่างสีแทนกระตุกเกร็งอย่างแรง เพื่อเป็นสัญญาณว่าอีกคนได้พาเธอมาถึงจุดสูงสุดของความสุขแล้ว แต่ทว่า...ฮวีอินยังไม่หยุดขยับ



“รอหน่อยนะ ฉันยังไม่เสร็จ”



ร่างเล็กยังคงบดสะโพกขึ้นลงอยู่อย่างนั้น โดยไม่สนร่างสั่นเทิ้มของอีกคน ฮเยจินครางเสียงแหบพร่าต่อเนื่องสลับกับหายใจหอม ความวาบหวิวแล่นผ่านกึ่งกลางกายเข้ามาว่ายวนบริเวณท้องน้อย ก่อนจะแล่นฉิวไปทั่วร่าง รู้สึกเหมือนผีเสื้อเป็นร้อย ๆ ตัวกำลังขยับปีกบินอยู่ภายใน



“ฮวีอินอ่า...ฮวีอิน...ฉันไม่ไหวแล้ว...ฮวีอิน...”



“ชอบจัง ตอนที่เธอเรียกชื่อฉันด้วยเสียงแบบนี้น่ะ อ๊า...!!!”



และชั่วครู่ร่างเล็กก็กระตุกพร้อมกับปล่อยเสียงครางสุดท้าย ฮวีอินไต่บันไดขึ้นสวรรค์ตามคนรักของเธอไปติด ๆ สองร่างผละออกจากกัน รู้สึกถึงความเปียกลื่นของน้ำใส ๆ ที่ไหลลงมาตามเรียวขา คนผมทองนั่งลงตรงข้าง ๆ ร่างของฮเยจินที่นอนอยู่อย่างอิดโรย อกคู่สวยของเธอกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจ


“เมื่อกี๊...เกือบขาดใจแน่ะ”


เธอเอ่ยเบา ๆ กับฮวีอินที่ในขณะนี้ก้มหน้าลงมาใกล้ ๆ เธอ นิ้วเรียวพร้อมเล็บสีแดงฉานลูบไล้ไปตามใบหน้าขาวเนียนอย่างหลงใหล เธอหลงใหลคนตรงหน้าของเธอเหลือเกิน ไม่มีใครให้เธอได้มากเท่านี้ คนที่ทำให้เธอสุขสมมาตลอดมีเพียงแค่ฮวีอิน แค่ จอง ฮวีอิน เท่านั้น




08 A.M. 


ฮเยจินรู้สึกตัวตื่นขึ้นบนเตียงในห้องนอนที่คุ้นเคย พร้อมกับการพลิกตัวมาโอบกอดของฮวีอินที่นอนอยู่ข้าง ๆ มือของร่างเล็กสอดเข้ามาใต้ผ้าห่มผืนหนา ลากผ่านหน้าท้องแบนราบ ถลกเสื้อนอนตัวบางของเธอขึ้นไป ก่อนจะบีบเค้นสัมผัสที่อกอิ่มของเธออีกครั้ง แม้เธอจะพยายามแกล้งหลับ แต่อีกคนก็ยังคงพยายามสัมผัสเธอต่อไปเรื่อย ๆ และเพิ่มวิธีการเป็นโน้มตัวขึ้นมาไล่จูบเธอตั้งแต่ซอกคอ ไหปลาร้า มาจนถึงหัวไหล่ ฮเยจินรู้ได้ทันทีถึงความต้องการของอีกคน



“อื้อ...อยากทำอีกเหรอ”



“ได้มั๊ยล่ะ”



“อยากเห็นฉันขาดใจตายรึไง”



“เซ็กส์ไม่เคยฆ่าใครตายหรอกนะ”



“เอาแต่ใจชะมัด”



“นะ...ได้มั๊ย ขออีกครั้ง”



คำตอบของฮเยจินไม่ได้ถูกเอ่ยออกมาเป็นคำพูด เธอเพียงแค่ปล่อยให้ฮวีอินได้ทำตามใจตัวเองอีกครั้ง และวินาทีนั้น เธอก็กดหัวสีบลอนด์ทองให้ลงไปตรงหว่างขาของเธอ 


END. 

From Writer : 

ฟิคนี้ไม่มีที่มาค่ะ แค่รู้ว่านุ้งฮวีนแอบไปเที่ยวบ้านฮเยจินก็เลยแต่ง เพราะความหื่นล้วน ๆ 
ขอบคุณค่ะ!!!

รักคนอ่าน
SHARE

Comments

Collony
3 years ago
อะโหววววววว เอาไปเลย 10000000 ไม่ไหวแล้วภาษาสวยย อ่านแล้วเบาหวิวไปหมดด ชอบบบบบบ
Reply
GrachiSama
8 months ago
โอ้ยย หลงรักคนเขียนคนนี้ค่ะ ภาษาสวย
อ่านเเล้วเขินตลอด55 ติดตามผลงานเรื่อยๆ
นะคะ
Reply