ว่าด้วยเรื่องน่าชีวิต
เออ..ทำไมเเม่งน่าเบื่อจังวะ
ผมนึกขึ้นได้เคยเขียนไดอารี่สมัยมอต้นอายุราวๆ 14 ปีว่า
ทำไมชีวิตมันน่าเบื่อแบบนี้มีอายุเเค่ 14 ปีเบื่อขนาดนนี้?
ทำไมคนอายุ 50 60 ปีถึงอยู่ได้ขนาดนั้นไม่เบื่อบ้างหรอ?
นี้..อายุแค่ 14 ปีเบื่อ! มีชีวิตไปเพื่อนอะไร?? 
ตอนนี้ผม 22 ปีเเล้วบรรยากาศในตอนนั้นไม่เคยเลือนหายไปมีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆผ่านมา 8 ปี ได้แต่ตั้งคำถาม
ทำไมต้องกินข้าว? ทำไมต้อเป้นข้าว?
เบื่อข้าว!
เราจะวน loop แบบนี้อีกนานไหม?
อีกเดี่ยวก้วันจันทร์อีกเเล้ว
 6 โมงเย็นอีกเเล้วหรอ?
ทำไม..เกิดมาเพื่อทำงานหาเงิน?
คนเราเกินมามีแค่นี้จริงๆหรอ?
กิน
นอน
ทำงาน
ทำงาน
...
...
และก็ทำงาน
 6/8 ของชีวิตหายไปกับการทำงานไม่ทำไม่ได้หรอเกิดมาทำงานหรอเรียนเพื่อไปทำงานหรอ ฟังดูเป็นคำถามกากๆ แต่คุณมายืนจุดๆที่ผมยืนคุณคิดว่ามันไม่กากนะ

ลองคิดดิทำไมคนถึงฆ่าตัวตาย ทำไมสาวๆขายตัว ทำไมคนลาออกจากงานทั้งๆเงินเดือน 1000K ใช่...ใช่เเล้วคุณไม่รู้หรอกทำไม ใช่คุณไม่เคยยืนจุดนั้นลอง ลองสิ ลองไปยืนดูเเล้วรู้เองว่าทำไม ทำไมและทำไม

ใช่ตอนนี้ผมมายืนจุดนี้ได้แต่ถามว่าทำไม WhyWhyWhyWhyWhyWhyWhyWhyWhyWhy and Why..

ผ่านมาแล้วสินะหลัก 1 ยินดีต้อนรับหลัก 2 เบื่อ!!

หากคุณเห็นมันงี้เง่าก็กดปิดไปอย่าอ่านเลย..

ชีวิตมันสั้นอยากทำไรก็ทำ อยากเล่นไรก็เล่น เดี่ยวเเม่งไม่ได้ทำ

ชายกลัวดอกพิกุล
5361
SHARE
Written in this book
ว่าด้วยเรื่อง
ทุกสิ่งที่คิดได้ ภายในเพลาที่มี "ชีวิต"
Writer
Linlijian
Software Engineering
No thing No life No code

Comments