ก็แค่คนแปลกหน้า..ที่เคยมีความทรงจำร่วมกัน
เป็นความว่างเปล่า ไม่คิดถึง ไม่โหยหา
ไม่อยากรับรู้หรือรู้สึกอะไรอีกแล้ว
เวลาย้อนกลับไปคิด 
ไม่มีน้ำตาหรือความหม่นหมองในหัวใจ
กลายเป็นคนแปลกหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ
 โควททวิตจาก : @suza17_

กลางดึกคืนหนึ่งเราไถทวิตเตอร์เพื่อหาอะไรอ่านอะไร อะไรก็ได้ที่มันตรงกับความรู้สึกของตัวเราเอง แล้วมันก็ไม่น่าเชื่อที่โควททวิตนี้เด้งขึ้นมาหน้าไทม์ไลน์เราพอดี มันเลยทำให้เราฉุกคิดขึ้นมาว่า อะไรกันแน่ที่ทำให้คนที่เคยมีความทรงจำดีร่วมกัน คนที่สนิทกันมากๆ ต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อ อะไรที่ทำให้ทุกอย่างมันกลายเป็นแบบนี้ เราเชื่อว่าไม่มีใครหรอกที่อยากให้คนที่เรารัก หรือคนที่เราสนิทด้วยกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน มันไม่ใช่เรื่องที่ดีต่อความรู้สึกของใครเลยสักนิด

:

เราเคยมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งค่ะ เรารู้จักกันตั้งแต่ตอนเรียนปรับพื้นฐานเข้าม.1
มันเป็นผู้ชายที่โคตรกวนตีน ไม่มีวันไหนที่เราไม่ด่าว่ามัน 
แล้วพอวันไหนที่เรานิ่งๆเบื่อที่จะด่าจะว่ามัน มันก็ชอบเข้ามาวุ่นวายจนเราอดไม่ได้
เหมือนมันชอบเรียกร้องความสนใจจากเรา5555+ 
จนกระทั่งวันที่ประกาศผลสอบว่าใครจะได้อยู่ห้องไหนมาถึง ผลสรุปว่าเรากับมันได้อยู่คนละห้อง
ช่วงแรกๆต่างคนก็ต่างไม่ได้คุยกันหรอก เพราะมัวแต่ทำความรู้จักกับเพื่อนคนอื่นอยู่
จนอะไรๆมันเริ่มเข้าที่เข้าทางนั้นแหละ เราถึงได้กลับมาคุย มาสนิทกันอีกครั้งนึง
แล้วมันก็เป็นแบบนี้มาตลอด ความสนิทของเราสองคนอยู่ในสายตาของเพื่อนร่วมรุ่นมาตลอด
ทุกคนเห็นและรับรู้ว่าเราทั้งคู่สนิทกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เลยไม่มีใครล้ออะไรกัน
เราทั้งคู่สนิทกันแบบนี้ไปเรื่อยๆจนกระทั่งเข้าม.3 มันเกิดเหตุการณ์หนึ่งขึ้นระหว่างเราทั้งคู่

เราจำได้ดีว่ามันเกิดจากความไม่ตั้งใจของตัวเราเอง ซึ่งเราเองก็ไม่ได้คิดว่ามันจะมีผลกระทบอะไรมากมายขนาดนี้ เย็นวันหนึ่งเราที่เป็นเวรห้องกำลังทำความมสะอาดห้องเรียนอยู่กับเพื่อนคนอื่นๆ แล้วประตูมันเกิดถูกลมพัดเข้ามาเลยทำให้ประตูปิด เราเลยเดินไปผลักออกอย่างแรงโดยที่ไม่ได้คิดหรอกว่าถ้าเกิดไปโดนใครเข้ามันจะเป็นยังไง แล้วบานประตูมันก็ไปฟาดใส่หัวเพื่อนสนิทเรา จนมันหัวแตกต้องช่วยกันพาไปโรงพยาบาล เราที่ตอนนั้นโคตรรู้สึกผิดต่อมัน ก็ทำได้แค่ยืนมองแล้วพูดขอโทษออกมา

เช้าวันต่อมามันก็ไม่คุยกับเราสักคำ ต่อให้เราพยายามเข้าหายังไง มันก็เดินหนีเราตลอด
เป็นแบบนั้นอยู่หลายอาทิตย์ จนเราปล่อย เราพอ เหตุการณ์ครั้งนั้นเลยทำให้เราสองคนไม่คุยกันอีกเลย เราต่างห่างหายจากกันไป จนเราสอบเข้าม.4ที่โรงเรียนเดิมแล้วมารู้ว่าตัวมันเองก็สอบเข้าที่เดียวกับเราเหมือนกัน แม้จะเรียนสายเดียวกันแต่ก็ได้อยู่คนละห้องกันอยู่ดี ตอนนั้นเราเป็นแค่คนเคยรู้จักกัน เจอกันที่ไหนไม่มีการทักทายใดๆทั้งสิ้น จนขึ้นม.6ช่วงงานกีฬาสีที่เราทั้งคู่ได้จับพลัดจับพลูมาอยู่สีเดียวกัน เป็นคณะกรรมการสีเหมือนกันอีก ช่วงนั้นมันเลยเหมือนเป็นการเริ่มคุยกันอีกครั้งหนึ่ง เพียงแต่ครั้งนี้มันพิเศษกว่าครั้งก่อน ครั้งนี้มันมีคำสัญญา และความรู้สึกดีๆเกิดขึ้นระหว่างเราทั้งคู่

การเริ่มต้นใหม่ครั้งนี้ เหมือนเราทั้งคู่เลือกที่จะลืมทุกเรื่องในอดีตที่เคยเกิดขึ้น ลืมทุกเรื่องราวที่เคยทำผิดต่อกัน เรารีสตาร์ทกันอีกครั้ง ด้วยคำสัญญาที่ 
เราจะจับมือกัน ต่อให้เรื่องที่ต้องเจอต่อไปนี้มันจะหนักหนาแค่ไหนก็ตาม เราจะจับมือกันแบบนี้ เชื่อใจกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ

เหมือนจะดี แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ความสัมพันธ์คำว่า เพื่อนสนิท ของเราในครั้งนี้มันดำเนินไปในทิศทางที่ไม่ค่อยดีนัก
เพราะมันมีเสียงจากบุคคลรอบข้างมาให้เราได้ยินกันตลอด
แต่เราเลือกที่จะไม่สนใจในสิ่งที่เราได้ยิน แต่กับเขามันไม่ใช่
มันเหมือนเราพยายามที่จะทำให้มันชัดเจนว่าสิ่งที่คนรอบข้างพูดขึ้นมามันไม่ใช่เรื่องจริง แต่เขากลับพยายามทำให้มันแย่ยิ่งกว่าเดิม จนเรารู้สึกว่าตกลงนี้เราจับมือกันจริงหรือเปล่า หรือว่ามันมีแค่เราที่คิดไปเอง ความสัมพันธ์ของเราในช่วงนั้นมันคล้ายเหมือนคนที่เป็นแฟนกัน หากแต่มันไม่ใช่เพราะตัวมันเองก็มีคนที่มันรักอยู่แล้ว ทุกอย่างระหว่างเรามันเลยดูแย่ไปหมด

ไม่มีใครคิดหรอกว่าวันหนึ่งไอ่คำสัญญาที่เราเคยให้กันวันหนึ่งมันจะกลับมาทำร้ายตัวเราทั้งคู่ เราเลือกที่จะจับให้แน่น แต่เขาไม่ใช่ เขาพร้อมที่จะปล่อยทุกเมื่อที่ได้ยินคำพูดอะไรมากระทบสักนิดนึง
จนวันที่เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว ทุกอย่างมันดูฝืนดูแย่ไปหมด เราเลยเลือกที่จะปล่อย ปล่อยทุกอย่าง คำสัญญาที่เคยให้กันเราก็เลือกที่จะไม่รักษาอีกต่อไปเพราะตัวเขาเองก็คงไม่คิดที่จะรักษาเราไว้เหมือนกัน

เราหายไปจากชีวิตเขา ถึงแม้จะเรียนที่เดียวกันแต่ถ้าไม่ได้นัดกันหรือไม่บังเอิญจริงๆก็จะไม่มีทางได้เจอกันแน่ๆอยู่แล้ว เราหายไปจนเพื่อนเราเองก็ถามว่ามันหายไปไหน เราทำได้แค่ส่ายหน้าเบาๆแล้วยิ้มออกมาเพื่อเป็นคำตอบให้แก่เพื่อนคนนั้น ในขณะเดียวกันตัวเขาเองก็เหมือนเลือกที่จะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นแค่สิ่งที่ไม่เกิดขึ้นมาเช่นกัน เราไม่รู้ว่าเขาพยายามมองหาเราไหม แต่เราพยายามที่จะมองหาเขานะ เพราะเขาเหมือนเป็นอีกหนึ่งความทรงจำและบทเรียนให้แก่เรามากเหลือเกิน

สิ่งที่เราเลือก เราไม่รู้ว่ามันถูกต้องหรือเปล่า แต่หลังจากวันที่เราตัดสินใจ พวกเราก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย เรื่องของเราที่เกิดขึ้นตอนนั้นมันเหมือนเป็นแค่หมอกจางๆที่พอโดนแดดแรงๆส่องเข้ามาก็จางหายไป 

หลังจากวันนั้นจนถึงวันนี้เราก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย...

:

เราไม่รู้ว่าการที่จู่ๆคนที่เคยสนิทกลายเป็นคนแปลกหน้ามันมีเหตุผลมาจากอะไร
มันอาจจะมีเหตุผลที่เราไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนไป หรืออะไรที่เป็นเหตุผลในการตัดสินใจ
แต่เรารู้ว่าในช่วงเวลาที่เรามีกันและกันมันโคตรที่จะดีมากแค่ไหน
เราเชื่อว่าใครหลายคนคงอยากที่จะรักษาคนสนิทคนนั้นไว้ แต่ในทางกลับกันเราอยากให้คุณได้มองไปที่ตัวคนสนิทของคุณด้วย ว่าเขาอยากที่จะรักษาคุณไว้หรือไม่

เรื่องราวของเราทั้งคู่จบลงตรงที่กลายเป็นคนแปลกหน้าที่เคยมีความทรงจำร่วมกัน เมื่อกลับไปนึกถึงทีไรก็อดที่จะรู้สึกหม่นๆในใจไม่ได้สักที เขาเข้ามาเป็นความสุขแค่เพียงชั่วคราวเพื่อให้เราได้ยิ้ม หากแต่การไม่มีก็ทำให้อดที่จะนึกถึงเขาอยู่บ่อยๆ 
...ไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้แกจะเป็นยังไง แต่เราขอให้แกมีความสุขกับสิ่งที่แกเลือกมากๆนะ...


...ขอให้ทุกคนโชคดี..แล้วเจอกันใหม่กระทู้หน้านะคะ


**หากพิมพ์ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ และหากใครต้องการติชมสามารถทิ้งคอมเม้นท์ไว้ได้เลยนะคะ :)

จาก
#ผู้หญิงสักคนบนโลกใบนี้
SHARE
Writer
Secrets_3851
ผู้หญิงสักคนบนโลกใบนี้
ในความ "แน่นอน" มักมี "ความไม่แน่นอน" ซ่อนอยู่เสมอ.

Comments

JJTM
6 months ago
เข้าใจความรู้สึกเลย...(เป็นเหมือนกัน) มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ แต่มันเจ็บปวด และทรมารมากๆ สู้ๆน๊าา เป็นกำลังใจจ้า
Reply
Secrets_3851
6 months ago
ขอบคุณค่ะ
warmrain
6 months ago
อ่านแล้วรู้สึกจุกจังเลยค่ะ เราไม่ใช่คุณในเรื่องเล่านี้ แต่เราคือคนแปลกหน้าของคุณในเรื่องเล่านี้ เพราะเอาแต่คิดว่าปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น มีอะไรมากระทบนิดหน่อยเราก็รู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะจะอยู่ที่ตรงนั้น เอาแต่คิดตลอดว่ามันใช่ที่ของเราจริง ๆ หรอ ถ้าเขาเจอคนอื่นมันจะดีกว่านี้ไหม เขาจะมีความมสุขกว่านี้ไหม สุดท้ายแล้วก็ห่างกันจนต่อไม่ติดไปแล้ว เราถึงไม่โกรธเลยที่เขาเหนื่อยจนห่างไป เราเป็นคนมักน้อยที่คิดว่าถ้าแค่ยังได้เห็นกันอยู่ แค่นั้นก็พอแล้ว แต่มันก็แค่ข้ออ้าง เราขี้ขลาด 
Reply
Secrets_3851
6 months ago
ไม่ติดต่อไปสักหน่อยหรอค่ะ บางทีเขาอาจจะคิดถึงเราบ้างก็ได้ เราเป็นกำลังใจให้นะ
warmrain
6 months ago
เรารู้สึกว่ามันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นน่ะค่ะ เรากับเขาเป็นเหมือนคนที่รักกันมาก แต่ไม่รู้วิธีที่จะอยู่ด้วยกันแล้วไม่เจ็บปวด ที่ผ่านมามันเป็นแบบนั้นตลอด