Welcome to University!
ยินดีต้อนรับสู่รั้วมหาลัย! ที่ที่คุณจะได้พบกับชีวิตอันแสนท้าทาย ทั้งสนุกและโหดร้ายไปพร้อมๆ กัน!

   ฉันเป็นนักศึกษาแล้วนะ!

   ฉันเป็นเอกชนคนแรกของบ้าน ฟังดูพิเศษและกดดันดีนะ เพราะถ้าฉันทำมันไม่ดี น้องๆ หลานๆ ทุกคนของฉันคงหมดสิทธิเลือกเข้าเอกชนแน่ๆ ดังนั้นฉันก็จะแอบเครียดอยู่หน่อยเหมือนกัน

   ถามว่าทำไมถึงชอบที่นี่? ไม่รู้หรอก ฉันแค่รู้สึกว่ามันเหมาะสมที่จะได้เรียน ได้ภาษา ได้อาชีพ แนวทางในอนาคตของฉันก็จะไปได้ไกล!

   เป้าหมายของฉันไม่ได้อยู่ในประเทศ เป้าหมายของฉันคือประเทศจีนหรืออื่นๆ ฉันไม่อยากอยู่ประเทศไทยแล้วเท่านั้นแหละ

   แอบเครียดเหมือนกันนะว่าจะไม่มีเพื่อน เข้าสังคมไม่ได้ เคยมีหมอดูทักว่าจะได้เพื่อนไม่ดี พาเสียการเรียน เราก็กลัวอีก แต่จะไม่มีเพื่อนเลยก็แย่ กังวลสารพัดสารเพ สุดท้ายแม่ก็กลัวเราใจแตก(555+)หนีเที่ยว เลยจับยัดอยู่หอใน จะได้ปลอดภัย อันที่จริงมหาลัยฉันก็เกือบจะชนบทเอาการ เรียกว่าตัดขาดแสงสีเสียงผับบาร์อะไรไปได้เลยถ้าไม่มีรถเพราะแถวนั้นไม่ค่อยมี ต่างจากมหาลัยอื่นที่อยู่ใจกลางเมืองกัน


   ฉันก็โอเคนะ เพราะเดิมก็ไม่ชอบเที่ยว ติดบ้าน ติดโทรศัพท์ ติดนิยาย ติดนอน ไม่อยากเปลืองเวลาพักผ่อนไปเที่ยวหรอก นอกจากหาประสบการณ์เฉยๆ

   ครูเป่าหูมาว่ามันลำบากมากๆ เลยนะถ้าเรียนที่นี่ หลายคนร้องไห้จะลาออกกันมากมาย ฉันก็กลัวแทบนอนไม่หลับ คืนก่อนไปเรียนวันแรกฉันหลับๆ ตื่นๆ ตลอดคืนเลยล่ะ

   เอาเข้าจริงก็ไม่แย่นะ! อาจารย์ที่สอนพูดภาษาอังกฤษหมด แต่สำเนียงก็จะต่างกันนิดหน่อย การฟังสำเนียงกันก็ยากบ้าง เพราะมันก็เพี้ยนๆ ทั้งอาจารย์ทั้งลูกศิษย์ (555+) อาจารย์ฉันมีคนติมอร์เลสเตกับชาวอเมริกัน ชื่อ Costa กับ Alexio คอสต้าสอนง่าย น่ารักเป็นกันเอง ส่วนอเล็กซ์จะดุนิดๆ และค่อนข้างเอาจริงในการเรียนมากกก! ชนิดที่เวลาถามก็ทำฉันกลัวจนพูดไม่ออกเลยอ่ะนะ แหะๆ

   เพื่อนร่วมเซ็คทักคนน่ารักมาก ผู้ชายก็ค่อนข้างให้เกียรติและนิสัยดีน่าคบ ผู้หญิงก็เข้าหายากนิดๆ แต่มีอะไรก็ช่วยกันตลอด ค่อนข้างไปได้ดี เรามีเพื่อนเกาหลีด้วยนะ! สำเนียงเกาหลีค่อนข้างฟังยากกว่าชาติอื่นจริงๆ นั่นแหละ ฉันเป็นพยานได้ ฮ่าๆ แต่เธอเรียนเก่งมากเลย

   ชีวิตวัยมหาลัยค่อนข้างเริ่มต้นสวย อย่างน้อยฉันก็มีกำลังใจจะเรียนต่อไป การเรียนก็พอถูๆ ไถๆ ถ้าคุณฟังภาษาอังกฤษออก มันก็ไม่ยากเลยที่จะเข้าใจ ไม่อึดอัดด้วยเวลาฟัง ค่อนข้างเพลิน เหมือนฝึกสกิลการฟังไปในตัว ช่วงนี้จากคนที่ไม่ชอบฟังวิทยุช่องภาษาอังกฤษ อะไรๆ ภาษาอังกฤษ กลับชอบนั่งฟังซะงั้น ตอนนี้ฉันก็แปลงร่างสิงยูทูปดูช่องของชาวต่างชาติได้สบายๆ ไม่อึดอัดทนฟังไม่ไหวเหมือนเมื่อก่อนอีก

   มันเป็นผลดีนะ การบีบตัวเองให้ทำบางสิ่ง เมื่อคุณมองย้อนกลับไป มันก็ง่ายและตลกจนนึกไม่ถึง เช่นฉันที่ไม่นึกว่าจะมีวันที่ตัวเองนั่งฟังคนต่างชาติพูดรัวๆ ใส่ห้าหกชั่วโมงได้ กลับนั่งดูยูทูปชาวต่างชาติได้ทั้งวันแล้วตอนนี้

   ฉันพยายามเปลี่ยนตัวเอง อ่านหนังสือ ตั้งใจเรียนหนักๆ มีปัญหาก็ถาม แม้จะไม่ชอบตอบคำถามอาจารย์ก็ตาม อิอิ การบ้านก็ทำให้เสร็จเร็ว ไม่ทำก่อนส่งแบบไฟลนก้นอีก

   อีกสิ่งหนึ่งคือชาวต่างชาติตรงต่อเวลา ดังนั้นการมานั่งจุมปุ๊กรออาจารย์ถือว่าสมควรทำยิ่งๆ เพราะอาจารย์มาถึงแบบพอดิบพอดียิ่งกว่าเข็มนาฬิกาเสียอีก 9 โมงก็คือเป๊ะๆ ไม่มีเลทไปแม้นาทีเดียว หากสายจะมีคนมาแจ้งว่าเลทกี่นาทีๆ ก็ว่าไป หากถูกตราหน้าว่าสายคงดูไม่จืด ฉันก็มักจะกะเวลามาถึงก่อนประมาณสิบนาทีเสมอ

   ฉันคิดถึงกับข้าวที่บ้านมากๆ เลย... การเป็นเด็กหอทำให้คุณนึกรักบ้านที่มีพ่อแม่คอยดูแลเลยล่ะ คิดถึงไข่เจียวกับข้าวสวยร้อนๆ... วันๆ ฉันกินแต่อาหารแช่แข็ง อาหารกระป๋องจนตับไตจะพัง จะซื้อข้าวกินก็แพงเหลือหลาย วันนึงกิน 3 มื้อก็ปาไปสองร้อยได้เลยนะ! ดังนั้นฉันก็ฝากท้องไว้ที่เซเว่นตามเคย กินข้าวสักมื้อ ทีเหลือก็จุกๆ จิกๆ

   ฉันเลยแซวๆ กับแม่ว่า "เนี่ย ที่สาวๆ มหาลัยนี้สวยหุ่นปังจนใครๆ ก็อยากได้ตัว สงสัยเพราะกับข้าวแพงจนไม่ยอมซื้อกินกันแน่ๆ เป็นวิถีไดเอทที่ได้ผลที่สุดเลยนะ 555+"

   ถามเรื่องหอ? ที่นี่ไม่เลวเลย แต่ค่าน้ำค่าไฟนี่ก็ไม่แน่ใจว่าจะดีหรือแย่เพราะยังไม่เคยจ่าย ทว่าหอดีมากนะ ห้องสะอาด มีแม่บ้านทำความสะอาดทุกสัปดาห์ มีโต๊ะหนังสือ ชั้นวางใหญ่ๆ สองชั้น ตู้เสื้อผ้า เตียง โต๊ะเก็บของขนาดใหญ่มีชั้นวางและตู้มากมายพอเก็บของ อยู่สองคนนี่สบายมากๆ เลย!

   ใกล้หอมีเซเว่นคอยดธแลปากท้อง ใต้ตึกก็มีร้านขายของบริการ พี่ๆ security คอยเฝ้าอยู่ตลอด ปลอดภัยในระดับดีมากๆ หากมีปัญหาก็ไม่ต้องกลัวไม่มีใครช่วยเหลือ

   อืม... มีอะไรอีกไหมนะ ฉันเพิ่งเรียนได้ไม่นาน ก็ยังไม่ได้สำรวจตรวจตรามาก นี่ก็เป็นบันทึกหนึ่งในหน้าหนังสือช่วงมหาลัยของฉัน ยังคงมีสิ่งต่างๆ รอฉันในอนาคต ไว้จะมาลงบันทคกต่อนะ

Bambie


SHARE
Written in this book
Book of the Life
บันทึกในหนึ่งชีวิตของเด็กผู้หญิงมึนๆ งงๆ คนหนึ่ง
Writer
Bambie
Somebody knows.
I don't like the rain, but when you gave me an umbrella with a smile... In that second, I fell in love with you. "พื้นที่นี้คือกระดาษและปากกาของเรา"

Comments