รอการกลับมา แล้วทำมันให้ดีกว่าเดิม
“โปรดจงดูแลตัวเองให้ดี”
กว่าจะรักใคร ไว้ใจใครได้ ไม่ใช่เรื่องง่าย

ไม่รู้ทำไม วันนี้คิดถึง รักและเป็นห่วงมากกว่าทุกวัน
จะบอกจะพูด มันก็เหมือนชินชาไปแล้ว
มันไม่ต้องพูดหรอก ไม่จำเป็น
ยังไงก็รู้ว่าเรายังรู้สึกแบบนั้นต่อกันเสมอ

พูดถึงกี่ทีก็น้ำตาซึม
ปากดีว่าอยู่คนเดียวได้ ชิวๆ
หันมาไม่เจอก็หงอยทุกที

ระยะทางและกาลเวลามันทำให้เราต้องจากกัน
มีหลายๆคู่ หลายๆคนที่ต้องห่างไกลคนที่รัก
แต่ทุกคนก็ทน
เพราะเข้าใจว่าแต่ละคนก็มีความจำเป็น
ต้องไป ต้องห่าง ต้องทำหน้าที่
ถ้าเลือกได้ คงไม่มีใครอยากจากกันไปทั้งที่ยังรัก

พระอาทิตย์ตกที่เตยงาม
พระจันทร์สีนวลสว่างยามค่ำคืน
เราอยู่ตรงนั้นด้วยกัน
ไม่เคยห่าง

ถ้าหากเราต้องแยกจากกัน
ตอนพบกันใหม่ๆ
มันคงทรมานใจน่าดู
งั้นก็เป็นโชคดีของเรา
ที่ฟ้าก็ไม่ได้ใจร้ายเกินไป
ยังมีเวลาให้เราได้ปรับตัวปรับใจ
แล้วค่อยแยกเราห่างกัน

ความรัก ความเชื่อใจ ความผูกพัน ไม่เคยจางลง
ไม่เคยเปลี่ยนไป ยังเหมือนเดิม

ขอโทษที่ทำให้ช่วงหนึ่งของเราต้องหล่นหายไป
เพราะเรื่องไร้สาระ
ขอโทษที่เลือกมาที่นี่
ขอโทษที่เห็นแก่ตัว มาไกลโดยไม่สนโลก ไม่สนใคร
ขอบคุณที่เสียสละ ให้ปัดมาไกลได้อย่างไม่ต้องกังวล
ขอบคุณที่เข้มแข็งอดทนในความงี่เง่าตลอดมา
ขอบคุณที่พานั่งรถเล่นทุกๆวัน

ขอบคุณที่รักกัน...

กว่าจะมองเห็นคุณค่า ก็เสียมันไปซะแล้ว
รอการกลับมา แล้วทำมันให้ดีกว่าเดิม

“คิดถึง “
พิมพ์ไว้ลอยๆงี้แหละ
ไปพิมพ์ในแชทเดี๋ยวเลี่ยนนะ 😬
SHARE
Writer
LOOKPAT_diary
เป็นทุกอย่าง
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์

Comments