เราพบกัน
เราพบกันเมื่อครั้งตะวันลา

คุณเดินเข้ามาหาเรา ในมือคุณมีดอกไม้สีฟ้า

พระจันทร์ร้องไห้อยู่เรื่อยมา น้ำตาร่วงลงมาบนใบหน้าของสองเรา

เราพบกันเมื่อครั้งตะวันลับ

คุณภาวนากับพะเจ้าที่ไม่มีใครนั้นใฝ่หา คุณคุกเข่าสวดมนต์ในฤดูหนาว

ภาวนาให้ความเศร้านั้นหายไปกับสายลม

เราพบกันเมื่อครั้งแสงไฟดับ

คุณจูบเรา ปลุกเรา ให้ตื่นขึ้นจากความว่างเปล่า เผาให้เรากลายเป็นจุณ เมื่อคุณถอนริมฝีปากคุณออกไป

ภายใต้แสงแห่งความมืด คุณและเรากลายเป็นหนึ่งเดียว

เราพบคุณเมื่อคุณหลับ

ดอกไม้พลิ้วไหวไปตามสายลม คุณกอดเราแน่นเหลือเกิน หมวกของคุณล่องลอยไป

เราพบกันในสถานที่ที่ล้อมรอบไปด้วยผู้คน

คุณจับมือเราไว้ เรามองผมสีน้ำตาลอ่อนของคุณ คุณลูบมือเราเบา ๆ

แล้วเราก็รู้สึกว่านี่คือบ้านของเรา

ทุกอย่างไม่เคยแน่นอน

เราทำได้แต่สวดภาวนากับท้องฟ้า

ให้คุณเป็นบ้านของเราตลอดไป

SHARE
Writer
Concetta
Dreamer
เหนื่อยจังแก

Comments