อยู่ดี ๆ ก็โดนหักอก
เอาจริง ๆ ป่ะแก 
อกหักนี่เจ็บเป็นบ้าเลย

มันเหมือนกับแกโดนตบหน้าโดยใครก็ไม่รู้อยู่กลางสี่แยกถนน
 
เพลงเศร้า ๆ ก็ดันทำให้แกน้ำตาแตกอยู่บนรถเมล์
 
มันเหมือนกับแกโดนขโมยวิ่งราวกระเป๋า โดยทิ้งกระดาษ ๆ ใบเล็ก ๆ

ให้แกดูต่างหน้าว่า “สักวันจะเอากระเป๋ามาคืน”

มันเหมือนว่า ป้าที่แกไปซื้อข้าวผัดไก่ไม่ใส่ต้นหอมที่ร้านของแก
 
ก็ไม่ขายข้าวผัดให้ เพราะว่าป้าไม่ชอบเสื้อสีเหลืองตัวโปรดที่แกใส่มาซื้อข้าวผัดที่ร้านป้าเป็นประจำ
 
มันเหมือนว่า แกได้กินเครปป้าเฉื่อยที่แกใช้ความอดทนรอที่แบบโคตรนานเลย

แต่แล้วก็มีใครสักคนมาผลักแกให้ล้มลงไป แล้วทั้งแกและเครปก็จมไปกับน้ำสกปรก ๆ บนพื้น

มันเหมือนว่าอยู่ดี ๆ รถยนต์ที่แกขับมาตั้งนานก็มาเสียกลางทาง จนทำให้แกเคว้งไปหมดและคิดว่า

“จะรอดตายไหมวะ ไอ้รถตัวดีดันมาหยุดกลางเขาแบบนี้” 

เอาจริง ๆ ก็ยังนั่งร้องไห้กับเพลงเศร้าบนรถเมล์อยู่
เอาจริง ๆ ป่ะแก
อยากไปตบหน้าไอ้บ้านั่นอะ

ไอ้งั่งนั้นมีความรักที่ไม่มีวันจะหนีมันไป

โง่มากที่ทิ้งความรักนั้นไป งี่เง่ามากพอที่จะเอาความรักนั้นไปแลกกับเหตุผลบ้าบอคอแตก

อยากไปเขย่าตัวมันสักล้านรอบ

“ทำไมถึงทำกันได้ลงคอวะ”

บอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าจะจริงจังกัน

บอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าไม่เคยรักใครเท่าเรามาก่อน

แล้วตอนนี้กลับมาทิ้งกันไป

“ทำไมวะ ทำไม”

SHARE
Writer
Concetta
Dreamer
เหนื่อยจังแก

Comments