ขอพักก่อนนะ ไหวแล้วจะเดินต่อ
หมอว่าเราเป็น โรคซึมเศร้านะ
เราเครียดจนสติไม่มี
สมาธิหาย นอนไม่ค่อยหลับ
ล่าสุดก่อนไปพบหมอพยายามกรีดข้อมือ
โอ้โห ชีวิตเด็กปี1 มีอะไรให้เครียดนักว่ะ

ปลายปีที่แล้วตัดสินใจไปพบนักจิตวิทยาที่จาม9 ไม่มีอะไรดีขึ้นมา คำปลอบโยนไม่ได้ช่วยอะไร เอาว่ะพบหมอก็พบ 

ขอนัดพบแพทย์ค่ะ ว่างวันนี้เวลานี้ถึงนี้
กว่าจะได้คิวหมอก็ลากเลือดอยู่เหมือนกัน
ตาย ไม่ตาย เส้นบางๆกั้นเอง

หลังจากได้ยามาก็หลับเป็นตาย ทุกอย่างดูช้าลง แต่มันก็ผ่านไปไวขึ้นแบบไม่ทรมาน
ชีวิตก่อนหน้านี้เราแบกอะไรไว้หลายๆอย่าง
จนเราไม่มีเวลาให้ตัวเอง
ดูเป็นชีวิตที่เหนื่อยเนอะ

โดนด่ามาตลอดสมัยมัธยมปลายว่าเป็นคนเห็นแก่ตัวแต่นิยามของเห็นแก่ตัวที่เพื่อนว่าตอนนั้นคืออะไรว่ะ 
แค่ไม่ให้ลอกการบ้าน 
ก็โดนด่าแล้ว 
โดนแกล้งสาระพัดอย่าง ทำงานกลุ่มคนเดียว

ชีวิตตอนนั้นแม่งโคตร survivors 
ตอนนั้นทนขนาดนั้นได้ไงตั้ง 3 ปี

พอเข้ามหาลัยก็พยายามแก้ปมในอดีตตัวเอง
พยายามออกไปเจอผู้คน ทำกิจกรรม ทั้งๆที่ตัวเองแม่งโคตรอึดอัด ทำตัวร่าเริง ทั้งๆที่อยากทำหน้าตายตลอดเวลา 

ดูผลสุดท้ายดิ่ เครียดจนนอนไม่ได้แล้วก็ไปให้หมอวินิจฉัยว่าเป็นอะไร สรุปdepressionซะงั้น ที่จริงก็รู้อยู่แล้วแหละว่าเป็นแน่ๆ แต่แค่หลอกตัวเองมาตลอดว่าสบายดีเท่านั้น

โลกกำลังหมุนช้าลง
พอนอนเยอะๆแล้วร่างกายก็ไม่ค่อยเพลียแล้วแหะ แต่ อ่านหนังสือไม่ได้เลยอ่ะเลวร้ายมากๆ

เอาว่ะลดโดสยาเองดูแค่ยานอนหลับเอง

ตาสว่างยันเช้าเลย อีผี
ขอร้องอย่าหยุดยาเอง พี่ค่ายบอกกับเราตอนไปแต๊งสต๊าฟ
ถึงจุดที่เมาๆแบบนั้นสองอาทิตย์เต็มๆ
เลคเชอร์ก็ไปเรียนไม่ค่อยได้

หมอค่ะ ขอลดยาตัวนี้ได้มั้ย
จะมิดเทอมแล้วอ่านหนังสือไม่ได้เลย

หมอก็เปลื่ยนยาให้เป็น ยาเม็ดเขียวๆเต็มเม็ดตอนเย็นแทน ส่วนสีส้มๆก็งดไป

ที่รู้สึกว่าโลกช้าลงเพราะการทำอะไรไม่ได้นอกจากนอน นอน นอน ในสองอาทิตย์ที่ผ่านมามันทำให้เราได้คิด ได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น และพบว่าหลายๆคนก็มีความเครียดและวิตกกังวลคล้ายๆเราเยอะมาก แต่เขากลับเก็บมันไว้

พอได้พักสักนิดเหมือยที่หมอบอกว่าเราไม่ได้เห็นแก่ตัวหรอก เราไม่ได้ไปทำอะไรที่มันสบายกว่า แต่เราไม่ไหวแล้วเราเลยขอร้อง ให้เขาช่วยแค่นั้นเอง

มีคำพูดนึงที่ไปเข้าเงียบมาแล้วรู้สึกว่ามันยื้อพลังชีวิตได้เยอะมากๆคือ เธอยังมีฉัน
ถ้าไม่สบายใจอะไร เราพร้อมรับฟังนะ จะอยู่ข้างๆเธอ จนกว่าเธอจะบอกว่าไหว ไม่ไม่พูดว่าเข้าใจดีเพราะว่าไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอเจอมามันร้ายแรงแค่ไหน แต่จะไม่ไปไหนแน่ๆจนกว่าเธอจะสบายดี



SHARE
Writer
lostsheep
writer
เก็บภาพความทรงจำด้วยความรู้สึก มันคือไดอารี่ที่ยังเตือนว่าฉันยังคงมีชีวิต

Comments