อยากให้ยายอยู่ฟังเราบ่นไปนาน ๆ
ทุก ๆ สองทุ่มครึ่งเสียงริงโทนโทรศัพท์ของเราจะดังเตือนเหมือนสัญญาณว่ากลับบ้านได้แล้วนะ ..
เราจะรับโทรศัพท์สายนั้นทุกครั้ง ถึงแม้จะเบื่อ ขี้เกียจ หรือกำลังอารมณ์เสีย
'ฮัลโหล อยู่ไหนแล้วลูก'
เสียงยานครางของคนแก่เรียกถามเรา คำถามเดิมที่เบื่อจะตอบในหลายครั้ง
'กินข้าวยัง แม่หิวอยากกินข้าวกับหนู'
ในขณะนั้นมันก็เลยเวลากินข้าวมาแล้วแหละ แต่คนแก่คนเดิมก็ยังเลือกที่จะรอให้เรากลับบ้าน
.
คนที่อยากฟังเราเล่าเรื่องราวประจำวันในทุก ๆ วัน คือยายของเรานี่แหละ ยายที่ชอบพูดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ วนอยู่แบบนั้นหลายรอบ เราชอบแกล้งยายเวลาแกเล่าเรื่องเก่า ๆ 'เคยเล่าแล้วแม่' ยายจะขำและตอบว่า 'ขอเล่าอีกซักหน่อย'

เราไม่รู้ว่าความสำเร็จที่ทุกคนนิยามมันคืออะไร..
ก่อนหน้านี้ถ้าถามเราตอนปอสี่ความสำเร็จคงเป็นเรื่องชนะกีฬาเปตองระดับจังหวัด ถ้าเป็นช่วงมอต้นความสำเร็จคงเป็นการเข้าแผนการเรียนที่อยากจะเข้าให้ได้ ช่วงมอปลายความสำเร็จคือการเข้ามหาลัยและคณะในฝัน
เราจำมันได้ทั้งหมดความรู้สึกตอนที่เราดีใจ ร้องไห้ และยินดีไปกับความสำเร็จของตัวเอง
ยายเราคือหนึ่งในนั้นแกยินดีกับเราในทุกเรื่องและมากกว่าเราเสมอ
ช่วงรับปริญญาของเรา ยายตื่นเต้นจริง ๆ นะ เห็นแล้วมันกลั้นน้ำตาไม่ค่อยอยู่.. ยายบอกกับลูกหลานเสมอว่าจะอยู่ดูความสำเร็จของทุกคน
ยายเราแก่แล้วนั่นคือสิ่งที่เรามองเห็นด้วยตาของเราเอง รับรู้ได้จากสิ่งที่เราผ่านมาว่าวันนึง ยายก็ต้องจากไป.. แค่คิดมาถึงตรงนี้น้ำตามันก็รื้นขึ้นมาในทุกครั้ง 
.
รูปถ่ายระหว่างเรากับยายในวันรับปริญญามีเพียงรูปเดียว แต่ในรูปนี้กลับเห็นรอยยิ้มของทั้งยายและเรา เป็นยิ้มของยายที่เต็มไปด้วยความภูมิใจ ที่เราได้รับมัน
.
ภาพถ่ายจากกล้อง DSLR ของพ่อ ยายถามเราตลอดว่าเอามาใส่โทรศัพท์แม่ได้มั้ย อยากเห็น เราก็ให้ดูก็เปิดแต่แกล้งเขาด้วยการไม่ตั้งเป็นรูปหน้าจอ และสอนยายให้เข้าไปดูเองในแกลอรี่ ยายทำได้ในครั้งที่สี่ และลืมในครั้งที่ห้า
.
ด้วยความที่โทรศัพท์ซัมซุงเก่า ๆ ของยายเราไม่สามารถส่งรูปได้ เราเลยถ่ายรูปและตั้งมันทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ชัดอะไร
.
'เห็นมั้ยสวย' ยายยิ้มทันทีที่ตั้งเสร็จ กดล็อกกดเปิดสลับไปมา พึมพำว่าจะเอาไปโชว์คนอื่นว่าหลานสาวเก่ง จบมหาลัยศิลปากร ด้วยน้า เราส่ายหน้าขำ
.
อยากให้ยายอยู่ด้วยถึงแม้ความสำเร็จจะมาถึงแล้ว
อ่านมาถึงตรงนี้หลายคนคงคิดว่ายายเราเสียแล้ว จริง ๆ คือยังนะ ยายเรายังอยู่ และเราก็ยังเป็นหลานที่ชอบดุยายตัวเองเสมอ ตั้งแต่เด็กจนโต
.
มันเป็นความรู้สึกของคนดื้อที่ดื้อไม่อยากให้ยายหายไปไหน ไม่อยากให้ใครในชีวิตหายไป อยากมีพวกเขาเสมอในทุกช่วงเวลาของชีวิต
.
ในทุกความผิดพลาดจะมีคำปลอบโยนที่ดีจากยายเสมอ 'หนูทำพลาดเพื่อจะได้รู้ว่าหนูจะไม่ทำมันอีก'  
.
ขอบคุณยายที่ยังอยู่กับเรา อยู่ให้เราบ่นเวลายายดื้อเป็นเด็ก อยู่รอขนมอร่อยที่เราซื้อมาฝาก ดีใจจริง ๆ ที่ยายยังอยู่ แต่จะไม่คาดหวังให้ยายอยู่ไปตลอดชาติ แค่ขอบคุณทุกลมหายใจของยายในตอนนี้ ในทุกวัน
.
รัก
SHARE
Writer
_EE2VJ24
Eater
เราเป็นนักกินที่สามารถกินทุกอย่างที่อยากกิน

Comments

tobe_free
1 year ago
อ่านแล้วก็ตื้นตันใจ ยายเราเสียไปจะหนึ่งปีแล้ว ยังนึกเสียดายบางเรื่องที่ตอนเขาอยู่ เราไม่ได้ทำ ไม่ได้บอกรักเขา
แอ้ก็ทำทุกวันให้ดีที่สุด จะได้ไม่มานึกเสียดายเหมือนเรานะ :)
Reply
_EE2VJ24
11 months ago
คิดถึงกิ๊ก
tobe_free
11 months ago
คิดถึงเหมือนกันจ้า 💛
jaywick
11 months ago
ความสุขของคนที่เรารักและรักเรา คือสิ่งที่ทำให้ความสำเร็จของเราสมบูรณ์แบบจริงๆ
Reply
_EE2VJ24
11 months ago
💛