Sad ending
Scene 1 Cut 1 Take 1  action!
Scene ภายใน / ในลิฟต์ /ตอนเย็น

Begining
เปิดเรื่อง


หญิงสาวเดินเข้าลิฟต์มือถือของพะรุงพะรัง
พร้อมกับคนที่มารอลิฟต์ด้วยกันอีกสามคนเพื่อขึ้นไปชั้น 6
อยู่ๆลิฟต์ถูกเปิดก่อนถึงชั้น 6 


Developing
การเผชิญหน้า

จังหวะที่ประตูลิฟต์ค่อยๆเปิดออกมาจนสุดปรากฏให้เห็นผู้ชายตัวสูงกับผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในลิฟต์หญิงสาวในลิฟต์รีบหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว 
ก่อนที่ชายตรงหน้าจะเห็นหน้าเธอชัดไปมากกว่านี้
หญิงสาวหันหน้าเข้าผนังลิฟท์ด้วยท่าทีตื่นกระหนก 
เธอแกล้งทำเป็นอ่านป้ายประกาศที่ติดบนผนัง เพื่อไม่ให้คนในลิฟต์สังเกตุ
(ทั้งที่ตอนนั้นสมองเธอขาวโพลน ไม่รับอะไรอีกแล้ว)

"ชั้นสี่ครับ" 
เขาบอกคนที่อยู่ใกล้ตรงกดเลข กดเลขชั้นให้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ตัดมาภาพมาที่หญิงสาวที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นหน้าผาก มือกำแน่น
ทั้งลิฟต์เงียบ ไม่มีใครพูดอะไร 

(Voice)
หญิงสาว
ระยะเวลาจากชั้น 3 ไปชั้น 4 ใช้เวลาไม่ถึงนาที
แต่กลับรู้สึกเหมือนนานเป็น 10 นาทีเลยวะ ทั้งดีใจ ทั้งตื่นเต้น ทั้งอึดอัด

หญิงสาวตัดสินใจค่อยๆหันหน้ากลับไปมองแผ่นหลังของชายคนนั้น
ค่อยๆไล่สายตาอย่างระวัง กลัวชายตรงหน้าจะรู้ตัว 
ตั้งแต่ผมไล่สายตาช้าๆจนมาถึงรองเท้าที่เขาใส่
เธอค่อยๆเก็บรายละเอียดพวกนั้นไว้ 
เพื่อที่เธอจะได้จำมันได้ และกลัวเธอจะไม่ได้เห็นมันอีก 
เธอแทบไม่หันไปมองผู้หญิงที่ยืนข้างเขาเลย

ลิฟต์เปิด
ชายคนนั้นเดินออกไปพร้อมกับผู้หญิงที่ยืนข้างเขา
หญิงสาวทำหน้าสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด 
เพราะเธอหวังลึกๆเพียงว่าชายคนนั้นจะหันหลังกลับมา
ทันเวลาที่ลิฟท์จะปิด แต่ทุกอย่างก็ว่างเปล่า...

Climax scene
บทสรุป

(ซีนอามรมณ์)

ชีวิตจริงมันยิ่งกว่าฉากในหนังอีก 
ไม่ผู้กำกับคอยนับถอยหลังบอกเวลาว่าเรื่องนี้กำลังจะเกิดขึ้น
ไม่มีบทที่ถูกเขียนไว้ว่าให้เราพูดหรือจำเวลาเจอสถานการณ์แบบไหน
ไม่มีสั่งคัท เสียแล้วเสียเลย พลาดแล้วพลาดเลย เกิดขึ้นแล้วก็เกิดขึ้นเลย 
ย้อนกลับมาถ่ายเทคสองไม่ได้
ชีวิตจริงมีเทคเดียวเท่านั้น 
...
ซึ่งวันนี้ฉันทำเทคเดียวเทคนั้นพังไปแล้ว
ฉันเล่นแข็งเกินไป เล่นแข็งจนพูดอะไรไม่ออก
และระยะเวลาของฉากนี้ก็สั้นเกินกว่าที่ฉันจะรวบรวมสติตัวเองได้
การเจอเธอในที่ที่แบบนี้ 
มันไม่เคยอยู่ในหัวของฉันเลย
โลกมันกลมกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ 
วงจรชีวิตของฉันและเธอมันคงสั้นเกินไป ทำให้ได้เรามาเจอกัน

และที่สำคัญเธอก็ยังยืนข้างเขาคนนั้น 
เขาคนเดิมที่ได้หัวใจเธอไปเมื่อห้าปีที่แล้ว
ห้าปีที่ฉันไม่สามารถกระเทาะหัวใจแข็งๆของเธอได้เลย 

จนสุดท้ายฉันก็ยอมแพ้ แต่โลกก็เข้ามาตอกย้ำความแพ้ให้ฉันอีกครั้งในวันนี้
ตอกย้ำฉันว่า ท้ายที่สุดฉันมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่หนีไปไหนได้ไม่ไกล
ตอกย้ำให้ฉันรู้ว่า ท้ายที่สุดแล้วฉันก็ดีเท่าคนของเธอไม่ได้แม้แต่น้อย
ตอกย้ำใหฉันรู้ว่า ฉันควรจะลืมเธอไปให้หมดสิ้น

บางทีก็อยากให้ฉากนี้เป็นฉากๆหนึ่งในหนังเรื่องหนึ่งนะ
จะได้สั่งคัท ตัดบท แล้วลืมตัวละครผู้หญิงคนนี้ไปเสียเถิด
ฉันจะได้พูดตามบทที่ฉันจำมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ไม่ตื่นตระหนก ไม่ใจสั่น
และอย่างน้อยถ้าฉันทำอะไรพลาดไป 
ฉันก็แค่รอเสียง คัท ของผู้กำกับ
แล้วเริ่มต้นเล่นใหม่ให้มันดีกว่าเดิม
จะกี่เทคก็ได้ เพื่อให้เจอเทคที่ดีที่สุด 

แต่จริงๆที่อยากให้เป็นฉากนี้เป็นฉากๆหนึ่งในหนังเรื่องหนึ่งก็เพราะว่าฉันจะได้รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจริง มันก็แค่การเซทฉาก 
การที่เธอเดินมากับผู้หญิงคนนั้น ก็แค่นักแสดงคนหนึ่งที่ถูกเชิญมารับบทแฟนของเธอ 
กระเป๋าใบนั้นที่เธอถือให้ผู้หญิงคนนั้นก็เพราะว่าผู้กำกับสั่งให้เธอถือ
และที่เธอจำฉันไม่ได้ก็เพราะผู้กำกับเขียนในบทไว้ว่าให้เธอลืมฉัน 
เธอก็แค่เล่นตามบท 
เธอก็แค่นักแสดงมืออาชีพที่เก่งคนหนึ่ง
เธอก็แค่เล่นเหมือนจริง ซะจนฉันเสียใจแค่นั้น
เดี๋ยวพอเสียงสั่งคัทดังขึ้น 
ทุกอย่่างก็จะตรงกันข้าม และกลับสู่ความจริง
ขอให้เป็นอย่างนั้นจะได้ไหม

ใครก็ได้สั่งคัทฉากนี้เสียที
ฉันเริ่มเสียใจจริงๆแล้วนะ

Sad ending



SHARE
Writer
404componentnotfound
นัก(อยาก)เขียน
เพลงที่ฟัง หนังที่ดู ผู้คนที่เจอ

Comments

cbransto
3 months ago
เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะคะ
Reply
ขอบคุณมากๆค่ะ :)