อาจเป็นฉันคนเดียวที่ภาวนาให้ฝนตก
บางคนเลือกเก็บความทรงจำไว้ในสิ่งต่างๆ 
ฉันก็เหมือนกัน 
ฉ้นเลือกจะเก็บใครบางคน ไว้ในสายฝนที่โปรยปราย

บ่อยครั้งที่เมฆฝนเริ่มก่อตัว
ลมเริ่มพัดแรง ท้องฟ้าหม่นลง
แล้วฝนก็หายไป...

หลายครั้งที่ฉันนั่งมองเมฆสีเทาเหล่านั้นจากที่ต่างๆ
ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในที่ทำงาน
ผ่านระเบียงของคอนโด
หรือที่ต่างๆตามแต่โอกาสจะอำนวย
หวังไว้ในใจ...อยากให้ฝนตกลงมาอีกครั้ง

ทุกครั้งที่เม็ดฝนตกลงสู่พื้น
กลิ่นไอของฝนเพิ่งตก หอมแบบที่ไม่เหมือนใคร
กลิ่นหอมกระทบจมูก พร้อมความทรงจำของใครบางคนที่ฝากไว้

คนที่เคยหลบฝนอยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน
คนที่เคยขี่รถตากฝนด้วยกัน
คนที่เคยสละเสื้อคลุมตัวใหญ่ให้กันฝน
ใครคนนั้น ที่เป็นเหมือนความอบอุ่นในวันที่ฝนพร่ำ
น้ำฝนเย็นฉ่ำไม่อาจทำให้ความอบอุ่นหายไป

แต่เขาคนนั้นก็หายไปในวันที่หยาดฝนเริ่มซาลง
ใครคนนั้นหันหลังแล้วเดินจากไป
เหลือไว้ให้แค่ความทรงจำ

หลายคนชอบพูดเสมอว่า
' ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ '
ก็ไม่เสมอไป...
แต่ท้องฟ้าผืนใหม่ยังรอคอยการเริ่มต้นใหม่ของเราเสมอ
ชีวิตเราต้องเดินไปข้างหน้า 
บางครั้งอาจเดินช้า 
หรือยุดเดิน แต่ก็เพียงไม่นาน
บ่อยครั้งที่หันกลับมามองด้านหลัง 
ยิ้มให้กับมัน แล้วเดินต่อไป
เส้นทางที่เราเดินผ่านมา ให้อะไรกับเรามากมาย
ทั้งข้อคิด ประสบการณ์ และความทรงจำ
จะดีหรือร้าย สุดท้ายเราก็ผ่านมันมาได้ 

ฉันเลือกจะเก็บเขาไว้ในความทรงจำดีดี
ช่วงเวลาดีดี ที่เราเคยใช้ร่วมกัน
อาจเป็นเพราะเราเจอกันในหน้าฝน 
แล้วเขาก็จากไปในฝนสุดท้ายของฤดู

ทำให้ทุกครั้งที่ฝนตก ฉันจะคิดถึงเขามากกว่าทุกวัน
ฉันยิ้มในวันที่ฝนตก
เงยหน้าสัมผัสกันความเย็น
หลับตาแล้วสูดหายใจให้ชุ่มปอด
มันจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป 
ไม่มีใครเข้ามาแทนเขาที่เป็นสายฝนของฉันได้


SHARE
Writer
Apinn
Writer
นักสะสมประสบการณ์

Comments