หรืออาจจะเป็นเพราะเดือนกุมภาพันธ์ ที่ทำให้ฉัน... แอบชอบคุณ (ภาคต่อต่อ)
13 กุมภาพันธ์ 
ใกล้วาเลนไทน์แล้ว แต่จิตใจของเรากำลังว้าวุ่นและจดจ่ออยู่กับ 
Project Dance ที่เป็นตัวแทนของหน่วยงานไปแข่ง ซึ่งซุ่มซ้อมกันมาร่วมเดือน 
ซึ่งงานจะมีในวันที่  14 กุมภาพันธ์ 

วันนี้เราเวรเช้า และเราได้เป็นตำแหน่งให้ยาอีกครั้ง ...เราไม่ได้อยู่ใกล้คุณอีกแล้ว 
แต่วันนี้คุณเข้ามานั่งทำงานของคุณในโซนที่เราอยู่ 

ท่าทีนิ่งเฉยของเราทั้งคู่ 
เป็นฉากขวางกั้นของทุกบทสนทนา 

เราคงไม่ได้ตกอยู่ในสายตาของคุณ 
และเราก็ทำเป็นว่าคุณไม่ได้ตกอยู่ในสายตา

ความนิ่งทั้งหมดของเรา แอบมองคุณอยู่นิ่งๆตลอด... จริงๆแล้วมันก็ดีนะ ที่คุณไม่ได้ทำให้เราต้องคิดอะไร ในวันที่เราห้ามความคิดตัวเองไม่ได้เสียแล้ว 

เป็นแบบนี้ จบแบบนี้ 
ก็ไม่เลวเนอะ 

เราทำงานไปด้วยหัวใจที่พยายามตัด แม้สายตายังพยายามจะติด 

ใบหน้าง่วงๆ ผมเผ้ายุ่งยับ กับตาลอยๆ มองคล้ายเด็กน้อยขี้เซา ดึงดูดให้เราหยุดแอบมองไม่ได้ 

'แค่เฝ้ามอง แค่ชื่นใจ แค่ยิ้มผ่านลมฟ้าไป...' ท่อนเพลงนี้น่าจะเหมาะสมที่สุด 

เวรเช้าดำเนินมาจนถึงช่วงท้าย แต่แล้วเคสใหม่ก็ยังคงถูกส่งมาไม่ได้ขาด 
เราเป็นคนให้ยาก็จริง แต่พอเสร็จภารกิจก็รีบออกมาช่วยซักประวัติเคสรับใหม่ ...เราหอบแบบฟอร์มซักประวัติเข้ามากรอกข้อมูลเพิ่มเติมใน เคาท์เตอร์ มองหาที่นั่ง... และพบว่ามีเพียงหน้าคอมเครื่องที่สอง ที่ยังเหลือพื้นที่ให้ได้นั่ง 
มันจะไม่ได้ยากเย็นเลยกับการหย่อนกายลงไปนั่ง ณ ตรงนั้น 
ถ้าไม่ใช่เพราะคอมเครื่องข้างๆ มีคนบางคนนั่งผมชี้เด่อยู่ 
คุณก็ใช้คอมของคุณไป คงไม่มีหางตาใดปรายมา เราก็นั่งลงแบบเงียบๆ และกรอกข้อมูลเคสไปอย่างตั้งใจ 

แต่แล้วมีเภสัชกรท่านหนึ่งขอให้เราช่วยส่งชื่อเคสไปในคอมพิวเตอร์เพื่อลิงค์ไปยังหน่วยงานของเภสัช โดยให้รหัสมา 
ขณะที่เรากำลังจดรหัสอยู่  เจ้าของเสียงที่ไม่ได้ใช้สายตามองมา ก็พูดขึ้นว่า 
"ได้ครับ เดี๋ยวส่งให้นะครับ เหมือนเคยทำเป็น" เห็นว่าคุณพูดกับเภสัชไม่ได้พูดกับเรา เราก็เลยก้มหน้าเขียนต่อ 

"คุณสุ คุณแน่ใจนะว่าคุณจำรหัสส่งคอมที่เขาให้ไว้ได้" เอ้า เราหันไปมองงงๆ 
"จำไม่ได้แต่จดไว้ในมือนี่ไง เห็นหมอตอบรับนึกว่าจะทำเอง" 

"ทำอ่ะ ทำให้อยู่แล้ว แต่ว่าเอารหัสที่เขาให้มา" 

"35946..." 
"เดี๋ยวๆๆ ใจเย็นๆ" 
"พร้อมยัง" เราตอบไปห้วนๆ 
"ว่ามา" 
"367694664" (รหัสสมมตินะ) จริงๆอยากจะบอกไปว่า 0641425"$:: 
"ทำไมไม่ได้อ่ะ คุณแน่ใจนะคุณสุว่าคุณไม่ได้จดรหัสผิดมา" คุณพูดเสียงดัง ด้วยท่าทีขำๆ จนคนอื่นทราบกันหมดและหัวเราะเราใหญ่ 
เรารีบตามหาเภสัชคนนั้นและหารหัสใหม่มาให้ 

...แล้ววันนี้เราก็ได้มองหน้ากันตรงๆสักที... ได้พูดกันตั้งหลายคำ 👀👄 

หลังจากเราทำงานรับใหม่เสร็จ ก็ต้องต่อด้วยให้แจกยารับประทาน เราวิ่งวุ่นวายเฉียดคุณไปมา และอีกไม่กี่นาทีคุณก็ต้องเลิกงาน หมดเวลา 

เราเห็นแล้วว่าคุณยืนมองที่เราวิ่งไปวิ่งมา  เรามองตอบแบบตรงๆแต่ยังคงวิ่งวุ่นอยู่ 

เราทำตัววุ่นวาย ในขณะที่ใจว้าวุ่น...ก็เราไม่อยากหยุดนิ่งต่อหน้าคุณ เพราะคงทำตัวไม่ถูก 

"คุณสุ เหมือนมีรอยอะไรติดที่เสื้อข้างหลังอ่ะ"  เราชะงักเท้าตามเสียงแทบจะทันที ก่อนพยายามเอี้ยวตัวหันไปมองรอยที่คุณว่า 

"มันมีจริงๆนะ เหมือนรอยเท้าเลย ถ้าไม่เชื่อถามใครดูก็ได้ ให้เขาช่วยดู" เหมือนพูดปกตินะ แต่เรารับรู้ได้ถึงยิ้มขำที่ซ่อนงำอยู่ในหน้า 

ด้วยความที่ตรงนั้นไม่มีใครเลย... ทำให้เรามองหาคนที่จะช่วยดูให้ 
จนเจอะเจอรุ่นพี่ที่อายุระดับอาวุโส เราเรียกพี่เขามาดูให้ ...เราเห็นแล้วว่าคุณแอบตกใจ 
พี่เขาดูก็พบว่าไม่มีอะไร 
"หมอบอกว่ามันเป็นรอยเท้าค่ะพี่" เราฟ้องทันที 
"ไม่เห็นมีนะ" 
เราหันไปมองหน้าเขาตั้งคำถามเต็มที่ 
"มันเป็นรอยน้ำนิดนึง ก็แกล้งไง ล้อเล่นอ่ะ" คุณฉีกยิ้มให้อย่างกว้างตาปิด เราเบ้ปากใส่เล็กน้อย ก่อนแยกย้ายกันมา จริงๆถ้าไม่ใช่ต่อหน้าพี่อาวุโส หรือถ้าเราไม่ได้เขินละก็... คงต่อไต่อะไรไปแล้ว

...แอบคิดไปแล้วนะเนี่ย...
ว่าคุณกำลังหาเรื่องคุยกับเรา 

14 กุมภาพันธ์ 

ความตื่นเต้นของการออกไปเต้นท่ามกลางผู้คนมากมาย ลึกๆความอายก็เอ่อท้น... แต่จริงๆแล้วเราก็แอบหวัง 

หวังว่าคุณจะไปเชียร์เรานะ 

คอนเซปต์การแต่งกายของทีมเราออกแนวเซ็กซี่หน่อยๆ เราพยายามหลบไม่ให้คุณเห็น ความมั่นใจก็ร่อแร่ 

ทีมเราใกล้ถึงเวลาแข่งแล้ว 
เราโพสรูปทีมและขอกำลังใจวาเลนไทน์เดย์ 

ผู้คนตื่นตาตื่นใจกับเราในมุมใหม่ กดไลก์และคอมเม้นมากมาย 

เราใกล้จะขึ้นเวทีแล้ว ไร้วี่แววซึ่งกองเชียร์... เพราะตอนนี้ที่ทำงานกำลังวุ่นวาย เพราะมีเคสฉุกเฉิน

ใช่... คุณก็คงไม่ได้มาแบบที่เราหวัง และคนอื่นๆก็คงจะไม่มีใครมา ตอนนั้นรู้สึกเฟลและหมดกำลังใจ 

แต่แล้ว... ขณะที่เราตอบคอมเม้นในเฟสตรงโพสรูปขอกำลังใจ 
คุณมากดไลก์
หัวใจแห้งแล้งเต้นแรงขึ้น
เราไม่รู้ว่าตัวเองฉีกยิ้มกว้างแค่ไหน แต่แค่นี้...กำลังใจก็เต็มเปี่ยม 

เหตุผลแรกที่เราตัดสินใจทำ Project นี้ ก็เพราะว่า... เราอยากทำสิ่งที่ไม่เคยทำ แต่อยากทำมาตลอด ในปี 2018 

เราสูดลมหายใจสู้... และคิดว่าคุณคงกำลังมองอยู่ในวิดีโอสักวิดีโอ คุณคงจะมีโอกาสได้ดู และแล้วพี่ๆที่ทำงานก็หอบกำลังใจมาเชียร์ 

เราเดินขึ้นเวที... ทำกันอย่างเต็มที่ 
บทสรุปพวกเราได้รางวัล 
"รองชนะเลิศอันดับ2" จาก 13 ทีม 
เป็นหนึ่งในความภูมิใจ 

เราซื้อสติกเกอร์หัวใจมาแล้ว คิดว่าวันนี้จะนำไปติดที่เสื้อคุณ แต่เราง่วงมากแล้ว... เลยฝากแผงสติกเกอร์ไปให้พี่คนหนึ่งไปติดคนอื่นๆ เพราะเราคิดว่าพี่คนนี้ต้องนำไปติดคุณแน่ๆ 

อย่างน้อย...หัวใจที่มาจากเรา ได้ส่งถึงคุณก็พอ 
Happy valentine นะคุณ
ยัง ยังไม่จบนะ 
เรื่องมันยังดำเนินไปจนถึงสิ้นเดือน 
กำลังเร่งเขียน 😄








SHARE
Writer
SUPANNEEGA
letter girl
คุยกับตัวเอง

Comments