หรืออาจจะเป็นเพราะเดือนกุมภาพันธ์ ที่ทำให้ฉัน...   แอบชอบคุณ (ภาคต่อ)

7 กุมภาพันธ์ 
โพสใน Facebook ว่า... 
"รณรงค์ให้ผู้ใช้ Facebook ใช้ชื่อผู้ใช้ขึ้นต้นด้วย ฉันชื่อ อาทิ ฉันชื่อ กานดาวาสี ฉันชื่อ ...(ชื่อเขา) เป็นต้น"  คุณก็มาตอบเม้นทันที เม้นว่า
 "ฉันชื่อ ...(ชื่อ ผอ.) ทำให้ผู้คนที่พบเห็นมาเม้นต่อกันใหญ่ เราขำในความเกรียนนั้นและต่อไปว่า 
"ต้องประกาศเป็นนโยบาย..." 

จริงๆแล้ว มันก็เป็นการตอบเม้นกันธรรมดา แต่ทำไมต้องสุขสมอุราถึงเพียงนี้... ทำไมต้องกระโดดโลดเต้นเพียงแค่เห็นแจ้งเตือนสีเขียว 
ด้วยนะวะ 
เขาตอบเม้น แต่ยังไม่เคยกดไลก์... หวังเพียงอยากได้ไลก์สักหน อิอิ

9 กุมภาพันธ์ 
หลังจากหยุดทำงานไปหลังลงเวรดึกวันนั้น... เราก็กลับมาในเวรเช้าวันทำการอีกครั้ง แต่ครานี้เรามีหน้าที่ให้ยา ไม่ได้ใกล้ชิดเขาเท่าไหร่ เช้าทั้งเช้า... เราต่างทำหน้าที่ของตัวเอง ไร้ซึ่งคำทักทาย...จากใคร 
ทั้งๆที่เดินสวนกันไปอยู่หลายรอบ 
หลายรอบ... ที่ลอบ ลอบมองคุณอยู่เนืองๆ 

คุณจะรู้มั้ย... ว่าแววตาเฉยเมยที่เหมือนไม่ได้มองคุณเลย สลดลงแค่ไหน เกิดคำถาม..ทำไมคุณไม่ทักทายบ้าง ความน้อยใจถูกสูดลึกสุดลมหายใจ... ก่อนปรับทุกอย่างให้ปกติ 

แต่แล้วเจ้าของหน้าที่ให้ยาอย่างเราก็ต้องวิ่งไป ณ ที่ที่คุณนั่งอยู่ ตัดสินใจมองไปที่คุณตรงๆ...และก็พบว่า คุณกำลังมองมาที่ชื่อของเราและพูดขึ้นว่า 
"สุพรรณิกา รู้จักนิโคลป่ะ นิโคล เทริโออ่ะ" 
ตอนนั้นเราก็กำลังรีบๆ จะมาหยิบออเดอร์น้ำเกลือ 
"น่าจะรู้จักนะทำไมหรอ" เหมือนปกติและรีบร้อนสุดๆ แต่ในใจ ร่ำๆว่าจะกรี๊ด กระโดดตัวโยน หมุนติ้วเหมือนกำลังเต้นบัลเล่ 5555 
"เขาร้องเพลงฉันชื่อบุษบาเคยฟังป่ะ ฉันชื่อสุพรรณิกา หน่านาหน่านาา น้านา" คุณร้องพร้อมโยกหัวไปมา เราขำและส่ายหัวให้ ก่อนวิ่งไปทำงานต่อ 

หลังจากที่เราทำหน้าที่ตัวเองเสร็จ ก็เดินออกไป เพราะหน้าที่อื่นอาจจะมีอะไรให้ช่วย เพราะมีรับใหม่ 
ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งมองคุณกำลังเขียนออเดอร์ เราโผล่หน้าเข้าไปถามว่า..."มีอะไรให้ช่วยไหมคะ ?" 
คุณเงยหน้าขึ้นมองเราแปบนึง ก่อนก้มหน้าเขียนต่อและร้องขึ้นว่า 
"ฉันชื่อสุพรรณิกาาาา..." และเงยหน้ามองเราอีกครั้ง 

ตอนนั้น...
คิดอะไรไม่ทันจริงๆนะว่าจะทำยังไง ต้องทำแววตาปกติต่อหน้าทุกคน แถมยังต้องมาพูดกับคนที่ปลื้มอีก แค่มองหน้าก็สั่นจะบ้าแล้ว วุ้ยยย 
"หน่านา หน่า นาาาา หน่านา หน่านาาา" เราโยกหัวและต่อเพลงให้
อย่างงงๆ 

เหมือนปกติที่โคตรผิดปกติ 

และวันนี้ทั้งวัน... ไม่ว่าคุณจะเฉียดผ่านเราที่ไหน คุณจะร้อง
ฉันชื่อ สุพรรณิกา... หน่านาหน่านาาา 
จริงๆแล้วเขินนะ... แต่แสดงท่าทีเพลียใส่ไป จริงๆต้องพูดต่อไต่ แต่นี่สรรหาคำไหนมาพูดไม่ได้สักอย่าง 

มันมีแต่เสียงของคุณก้องอยู่ในหู 
ว่า
"ฉันชื่อ สุพรรณิกาาาา" 

เย็นวันนี้ก็โหลดเพลงนี้มาฟัง 
และโพสไปใน Facebook ว่า
ฉันชื่อสุพรรณิกา หน่านา หน่านา  ท่อนนี้ก้องในหูฉัน #ซะงั้นแล้วคุณก็มาเม้นทันทีว่า "55" 

แค่ "55" ก็ทำเอายิ้มแทบบ้าไปค่อนคืน 

10 กุมภาพันธ์ 
วันนี้เป็นวันเสาร์ไม่มีคุณมาออกตรวจ 
แต่เนื่องจากมีเคสหนึ่งเป็นจิตเวช คุณออเดอร์ว่า "ให้คุยผ่อนคลาย" 
เราถูกส่งไปทำหน้าที่นั้น... ซึ่งเป็นงานถนัดในเรื่องการพูดคุย เราก็ไปคุยกับเคสจนเขาไว้วางใจ และสอนพับดอกกุหลาบ เพราะใกล้ถึงเลนไทน์แล้ว...เขาตั้งใจทำจนได้สวยมาก สวยกว่าของเรา รุ่นพี่เห็นดังนั้นจึงถ่ายรูปเราและเคส ส่งรายงานให้เขาทราบว่ามีผู้ทำตามออเดอร์แล้วอย่างสวยงาม 
เขาตอบกลับมาว่าให้คะแนนเป็นพิเศษ ประมาณไหนไม่แน่ใจนะเพราะเราไม่ได้คุยเอง ...

จริงๆอยากนำกุหลาบเละๆนี้ ส่งมอบให้คุณด้วยซ้ำ ...มันเละพอๆกับใจเรา... เมื่อถอยกลับมาแล้วมองว่า ก็รู้ว่าต้องเสียใจ...ทำไมถึงปล่อยใจให้ไปปลื้มคุณอีก 

12 กุมภาพันธ์ 
หลังจากที่ไม่ได้เจอกัน เราก็ตั้งใจว่า... จะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับคุณ เพื่อสร้างกำแพงให้จิตใจอันขี้หวั่นไหวนี้ไม่พลาดพลั้ง ...เพราะแค่เริ่มชอบ... ก็เจ็บเหมือนถูกหมอบด้วยอะไรสักอย่าง 

เราอยู่เวรดึก ระหว่างรอส่งเวร คุณก็เดินทางมาถึง... เราพยายามหลบให้มากเท่าที่จะหลบได้ 
เราเลี่ยงไปเจาะเลือด เมื่อคุณเริ่มเดินตรวจ และพบว่าคุณได้เข้าไปคุยกับเคสจิตเวชที่พับกุหลาบกับเราวันนั้น... ถามเรื่องการพับกุหลาบ เราฟังแปบนึงและรีบให้เจ้าหน้าที่นำเลือดไปส่ง แฃะเราก็หลบไปอยู่ในห้องน้ำ 

ใจโครมครามที่เห็นเพียงเสี้ยงเส้นผม เสียงละมุนสั้นๆ มันทำให้เราไม่กล้าที่จะออกไปเผชิญกับคุณ 

แต่แล้วความพยามของเราก็ไม่สำเร็จ...เมื่อมีเคสที่จำเป็นต้อง on tube (ใส่ท่อช่วยหายใจ) คุณบอกไม่รีบรอเวรเช้าออกมาทำได้ พวกเราก็เลยทำได้เพียงเตรียมยาฉีดให้ไปก่อน คุณมาแซวเรื่องคำนวนยาให้ถูกนะ...อยู่ข้างหลัง ไม่ได้หันไปมองหรอก...
แต่ยิ้มแป้นแล้นอยู่ใน mask (หน้ากากอนามัย) 

อ้าวยังไม่จบอีก... แต่ยาวไปแล้ว 
ขอมีภาคต่อละกัน 




SHARE
Writer
SUPANNEEGA
letter girl
คุยกับตัวเอง

Comments