You are the only one (Yaebin x Minkyeong) -04-



ณ ผับดังย่าน K - กรุงโซล.


เหล่าหิ่งห้อยนักท่องราตรีมากหน้าหลายตากำลังมีความสุข ณ ที่แห่งนี้ แสงไฟหลากสี เสียงเพลงจังหวะเร้าที่ดังกระหึ่ม ของเหลวสีอำพันในแก้วใส บวกกับหนุ่มสาวหน้าตาดีทั้งหลายล้วนทำให้อะดรีนะลินในร่างกายหลั่งออกมา เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ๆปลดปล่อยอารมณ์ได้ดีเลยทีเดียว

แต่สำหรับกีฮีฮยอน ผับเป็นเหมือนที่เที่ยวไว้แก้เซ็งเท่านั้น

พอเหล้าเข้าปาก สายตาคมก็มองไปรอบๆ แต่ดันไปสะดุดเข้ากับกลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่ง ประมาณ 3-4 คน ท่าทางมีฐานะ และที่สำคัญ...
หล่อ
ไม่รอช้าร่างเพรียวลุกขึ้นเดินตรงไปยังเป้าหมาย คนในกลุ่มเมื่อเห็นหญิงสาวเดินมาก็สะกิดเรียกเพื่อนๆให้หันไปมอง สายตาราวกับไฮยีน่าจดจ้องมายังกีฮยอน ...คืนนี้ท่าทางจะมีเรื่องน่าสนุกเกิดขึ้น หญิงสาวคิด


ตัณหาราคะที่แสดงออกผ่านการจ้องมอง ...เธอชอบมัน


ตาคมของหล่อนสอดส่องคนในกลุ่มด้วยความเร็ว ก่อนที่กีฮยอนจะเลือกคนหนึ่งในกลุ่มที่ดูจะมีฐานะมากที่สุด

"สวัสดีค่ะ" หญิงสาวทักทายทุกคนพร้อมยิ้มหวานไปยังหนุ่มคนนั้น

"สวัสดีครับ" ชายหนุ่มเป้าหมายของกีฮยอนพูดทักทายพร้อมกับโค้ง แสดงออกให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนเป็นสุภาพบุรุษ

เหมือนกับทุกครั้งที่กีฮยอนเคยทำ เธอแค่เข้าไปทักทาย พูดคุยทำความรู้จัก แล้วสุดท้ายก็จบลงด้วยเตียง เพราะเธอเองก็รู้ว่าคนส่วนใหญ่ที่มาที่นี่ต้องการเพียงแค่ไม่กี่อย่าง ไม่มาเที่ยวกับเพื่อนๆก็มาหาคนที่พร้อมจะโลดแล่นไปด้วยกันในค่ำคืนที่แสนหวาน 

เสียงเพลงจังหวะ EDM ทำให้เจ้าหล่อนเริ่มรู้สึกสนุกมากขึ้น แก้วเหล้าหมุนวนไปมารอบมือของเจ้าของพลางยกขึ้นจิบนิดๆพอหอมปากหอมคอ เธอเป็นประเภทดื่มแล้วจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเมาแอ๋เด็ดขาด เหตุผลง่ายๆ


กีฮยอนชอบที่จะเป็นคนคุมเกมมากกว่า


ประกอบกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ชายหนุ่มเกิดอารมณ์ หวังจะเข้าไปซุกไซร้ซอกคอระหงของหญิงสาวซะเต็มประดา เขาจัดการวางแก้วเหล้าในมือลงบนโต๊ะทรงสูงลงตามเดิม แล้วลากกีฮยอนไปตรงกลางลาน เธอมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเขาคออ่อน ตอนนี้คงกำลังเมาได้ที่ หน้าที่ของเธอก็แค่คอยยั่วยวนให้ผู้ชายคนนี้ทนไม่ไหวเท่านั้น

หญิงสาวจัดการทำสัญญาณมือขอให้ดีเจเปลี่ยนเพลง เมื่อเพลงเปลี่ยนเป็นจังหวะที่เร้ายิ่งกว่าเดิม ทำให้ทั้งคู่ยิ่งมีอารมณ์พลุ่งพล่าน กีฮยอนทำอย่างที่เคยทำเป็นประจำ คือการเต้นที่ใช้การลูบไล้ที่แผ่วเบาบนแผ่นอกกำยำของชายหนุ่ม เม้มริมฝีปากเป็นการเชื้อเชิญ กีฮยอนเพียงแค่ทำบ่อยๆจนติดเป็นความเคยชิน แต่เท่านี้ก็สามารถทำให้อีกฝ่ายแทบคลั่งได้แล้ว

ชายหนุ่มตัดสินใจลากเธอออกไปทางข้างบันไดหนีไฟ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พาเธอไปก็มีมือเล็กๆมารั้งแขนเขาเอาไว้อย่างแรง ชายหนุ่มขมวดคิ้วด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวมากกว่าปกติด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ เขาหันกลับไปหวังจะสะบัดแขนออกแรงๆเพราะตอนนี้กำลังมีอารมณ์ได้ที่แต่มาถูกขัดจังหวะเสียก่อน แต่พอหันกลับไปก็เห็นเจ้าของมือที่รั้งแขนเขาไว้ ความคิดแรกที่ผุดเข้ามาคือ


'มีมาหาถึงที่อีกคนเลยหรอเนี่ย ...หวานหมูล่ะกู'


เขายิ้มกริ่มเมื่อได้เห็นหญิงสาวที่สวยอีกคน คืนนี้คงจะเป็นคืนนำโชคสำหรับเขาอีกคืนก็เป็นแน่ ชายหนุ่มคิดพลางทำท่าจะเอ่ยปากพูดแนะนำตัวแต่โดนอีกฝ่ายขัดเสียก่อน

"ปล่อยมือ"

"เธอ...!" 

อีกฝ่ายพยักเพยิดไปทางที่มือของเขาจับอยู่ที่มือของกีฮยอน เขามองระหว่างกีฮยอนกับหญิงสาวที่เพิ่งมาใหม่สลับกันไปมา เมื่อไม่เห็นทีท่าว่าจะปล่อยหญิงสาวคนนั้นจึงเขยิบตัวไปกระชากมือของเขาออกจากกีฮยอนมาจับไว้ 

สถานการณ์ตรงหน้าทำให้ชายหนุ่มเค้นเสียงหัวเราะพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้
"ฉันไม่ซีเรียสนะถ้าคืนนี้จะมีผู้หญิงถึงสองคนมาร่วมสนุกกัน" พูดพลางมองหญิงสาวสลับกับกีฮยอนตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาเลียริมฝีปากอย่างโจ่งแจ้ง จนอีกฝ่ายแสดงออกถึงความรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

"เหอะ...ฉันมาตามแฟนกลับบ้าน" พูดจบก็จับมือกีฮยอนมากระชับไว้แน่นๆอีกครั้ง

"คังยูฮา! พูดบ้าอะไรอยู่วะ!!"

กีฮยอนถึงกับสบถออกมา พยายามสะบัดมือของยูฮาออกแต่เจ้าตัวก็จับไว้แน่นเกินไป เธอไม่เข้าใจว่าอีกคนมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อเธอ...


...เกลียดขี้หน้ากันซะยิ่งกว่าอะไร

"ไป! กลับเดี๋ยวนี้!" ยูฮากระตุกมือกีฮยอนอย่างแรงจนอีกคนเซเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมแพ้ ตามมากระชากแขนกีฮยอนไปไว้กับตัว เขาออกแรงบีบมากเกินไปทำให้กีฮยอนสะดุ้งโหยง

"โอ๊ย!!" 

เหมือนความอดทนหมดลงตรงนั้น ยูฮาตรงเข้าไปประชิดร่างชายหนุ่ม พลางเอื้อมมือหยิบกระเป๋าสตางค์ของเขาจากด้านหลัง เสียงร้องโวยวายดังขึ้น เกิดการยื้อแย่งกันไปมา ในที่สุดยูฮาก็ได้ของที่ต้องการมาไว้ในมือ

"แก!! นังขี้ขโมย!!! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้!!" ชายหนุ่มสะบัดมือกีฮยอนออกอย่างไม่ใยดีแล้วก้าวขายาวๆไปเอากระเป๋าสตางค์คืน

ประกอบกับเป็นคนมีไหวพริบ ยูฮาใช้โอกาสนี้โยนกระเป๋าสตางค์ไปไกลๆแล้ววิ่งไปกระชากมือกีฮยอนออกมาจากตรงนั้น แล้วพากันวิ่งหนีหายไปไปในฝูงชนโดยที่มีเสียงของชายหนุ่มตะโกนไล่หลังมาไกลๆ


"เป็นบ้าไปแล้วหรอวะ!" 

กีฮยอนก่นด่าอีกฝ่ายด้วยเสียงที่เหนื่อยหอบปนโมโห แต่ยูฮาก็เหนื่อยไม่ต่างกัน เพราะพากันวิ่งมาที่ตรอกซอกซอยมืดๆที่อยู่ห่างจากผับพอสมควร

ยูฮามองอีกฝ่ายด้วยความงง ไม่เข้าใจว่าจะมาด่าทำไมในเมื่อเธอเป็นคนไปช่วยกีฮยอนจากชายหนุ่มคนนั้น ไม่งั้นป่านนี้ก็โดนทำอะไรต่อมิอะไรบ้างไม่รู้

"ไม่คิดจะขอบคุณกันซักคำ!...คนเรา"

"ฉันไม่ได้ขอให้ช่วย"

"ก็เห็นๆอยู่ว่ากำลังเดือดร้อน"

"เดือดร้อนบ้าอะไร! เธอนั่นแหละทำชั้นเดือดร้อน ......เสียดายไอ้บ้านั่นจริงๆ ท่าทางจะรวย...."

ยูฮาถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินประโยคหลังที่อีกฝ่ายพูดออกมาเบาๆ

"เดี๋ยวนี้เป็นถึงขนาดนี้แล้วหรอ?? เฮอะ!" พ่นลมอย่างเหนื่อยใจที่เห็นกีฮยอนยังอยู่ดีมีสุขขนาดนี้ ดูท่าจะเป็นเธอเองซะมากกว่าที่มาขัดความสุขของเจ้าหล่อน

"มันเรื่องของฉัน!" 

"เลิกกับกยองมันได้ไม่เท่าไหร่ถึงกับมาทำอาชีพหลักเลยหรอ เธอนี่ก็เก่งเหมือนกันนะ"

ยูฮาหรี่ตามองกีฮยอนตั้งแต่หัวจรดเท้า แสดงออกถึงความดูถูกเหยียดหยามอีกฝ่ายมากแค่ไหน จนกีฮยอนถึงกับฉุนกึก

"แล้วยังไง?!"

"ถ้าเธอจะทำตัวเละเทะแบบนี้ก็ควรเลิกตามง้อมันซะทีนะ เห็นแล้วรำคาญแทนว่ะ" 

"ทำไม? หึงหรอ"

เสียงกระซิบดังขึ้นที่ข้างหู ยิ่งตอกย้ำเข้ามาในใจยูฮาชัดเจนยิ่งขึ้น ภาพวันวานย้อนกลับมาอีกครั้งเหมือนหนังม้วนเก่าที่ฉายจบไปแล้ว แต่เธอก็ยังจำมันได้ดี 

สายตาของกีฮยอนมองเข้าไปยังนัยตาของอีกฝ่าย ...มันดูลึกลับ เธออธิบายไม่ถูกว่ายูฮากำลังคิดอะไรอยู่ตอนนี้ แล้วเธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงพูดเรื่องนั้นขึ้นมา

"ปิ๊บๆ~!"

เสียงโทรศัพท์กีฮยอนดังขึ้น ทำให้สติของทั้งคู่กลับมาอีกครั้ง หญิงสาวเปิดดูโทรศัพท์ด้วยความสงสัย มีคนเพิ่มเพื่อนเธอในคาท็อค และเป็นคนเดียวกับที่เธอหวังไว้เมื่อไม่นานมานี้ เมื่อกีฮยอนเห็นรูปโปรไฟล์ของอีกฝ่ายที่แอดมาก็ยิ้มอย่างพอใจ

ยูฮามองกีฮยอนด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะใช้ไม้ไหนมาก่อกวนเพื่อนของเธอได้อีก

"ฉันไปล่ะ แล้วเจอกัน...หึ"

กีฮยอนเดินออกไปจากซอยอย่างอารมณ์ดี ทางด้านยูฮาเองที่มองจนอีกฝ่ายลับสายตาไปก็นึกไปถึงเรื่องสมัยก่อน

สมัยที่มีเธอ มีมินกยอง และกีฮยอน



เรื่องมันก็นานมากแล้วตั้งแต่ทั้งสามคนเป็นเพื่อนกันตอนมอปลาย กีฮยอนที่อยู่ต่างห้องไปๆมาๆก็มาสนิทกับพวกเธอได้ยังไงก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดสามคน แต่มีคนนึงที่คิดไม่ซื่อ แอบคิดอะไรเกินเพื่อน ...คือตัวของยูฮาเอง...

กีฮยอนเมื่อรู้เข้าก็ตีตัวออกห่าง ไปสนิทกับมินกยองมากขึ้น จนไปๆมาๆทั้งคู่ก็กลายเป็นแฟนกัน เรื่องมันเกิดขึ้นทั้งๆที่เธอเองก็ไม่ทั้งตั้งตัวเช่นกัน

...ยังไงซะ เรื่องในอดีตก็เป็นเรื่องในอดีต อย่าให้มันมาส่งผลกับตอนนี้เด็ดขาด!

เพราะยังไงตอนนี้ฉันก็เกลียดเธอไปแล้ว กีฮีฮยอน!




ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากที่เยบินได้โทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ เจ้าตัวเองก็เริ่มใช้ได้คล่องขึ้นจากการสอนนู่นสอนนี่ของคนตัวสูง ทางด้านมินกยองเมื่อกลับมาถึงบ้านก็รีบจัดการโหลดแอพคาท็อค แล้วรีบแอดเฟรนตัวเองทันที
ท่าทางกระดี๊กระด๊าจนออกนอกหน้าของมินกยองทำให้เยบินหมั่นไส้...ปนหมั่นเขี้ยว อยากจะหยิกไขมันใต้คางกลมๆนั่นซักที เวลายิ้มทีไรมันก็จะออกมาเซย์ฮายทุกครั้ง ...ขอหยิกซักทีเหอะ!

"โอ๊ย! เยบินหยิกพี่ทำไมอ่า"

"หมั่นไส้"

"แค่เนี้ย" มินกยองทำหน้าบูด

"ก็แค่นี้ไง"

"หมั่นไส้หรือหมั่นเขี้ยวพี่คะ อิอิ"

ราวกับอ่านใจได้ เยบินรีบหันหน้าหนีทันที...

เพราะเมื่อกี้มินกยองยิ้มอีกแล้ว


อยากบีบเหนียง!


"เอ้อเยบินคะ แล้วมีคาท็อคเพื่อนๆบ้างรึเปล่า"

คนตัวสูงรีบย้ายตำแหน่งมาอยู่ข้างหน้าเยบินทันที เหมือนมินกยองจะเคยเจอเพื่อนเยบินอยู่ครั้งนึงตอนเอาสมุดการบ้านไปให้น้อง

เอ้ ชื่ออะไรนะ??

"ชื่อ...เจี๋ย กับ...อึนอูรึเปล่า?" 

"อื้อ"

เป็นอีกครั้งของรอบวันที่เยบินรู้สึกอยากมองอีกฝ่ายนานๆ ท่าทางขมวดคิ้วดูตลกดีถึงแม้มันจะดูเหมือนคนหงุดหงิดก็ตาม เด็กๆมาเห็นหน้ามินกยองตอนนี้คงร้องไห้จ้าไปแล้ว

"มองอะไรคะ"

"...!"

"ฮั่นแน่~ แอบมองเค้าหรอคะ"

"มองบ้าอะไรเล่า!"


"พี่เป็นคนสวยค่ะ ไม่ใช่คนบ้า"
...ก็สวยจริงๆนั่นแหละ...

เฮ้ย! ไม่ใช่ละๆๆ

"คนบ้าน่ะถูกแล้ว...ไปละ"

"อ้าวเดี๋ยวสิคะ"

เยบินเดินดุ่มๆขึ้นไปบนชั้นสอง ว่าจะขึ้นห้องนอนไปหลบมินกยองแล้วไปตั้งถุงกาวแล้ววางสติให้ดีๆซะก่อน แต่ตอนที่เปิดประตูห้องเข้าไปก็มีมือจากข้างหลังมาจับแขนเอาไว้

"อ..อะไรเล่า!"

"ลืมโทรศัพท์น่ะค่ะ" 

ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางยื่นโทรศัพท์ใหม่เอี่ยมของคนตัวเล็กไปตรงหน้า เยบินคว้าหมับอย่างเร็ว แล้วขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเห็นมินกยองยิ้มไม่หุบ

"ยิ้มอะไร"

"พี่หมั่นไส้ค่ะ"

"อะ...."

"หมั่นไส้คนปากแข็ง"

"ใครปากแข็ง!" คนตัวเล็กเถียงกลับ

"ใครน้าาาาาา" 

มินกยองไขว้มือไว้ข้างหลังแล้วเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องพลางพูดลอยๆ แต่ตามองไปที่เยบินแบบจงใจให้รู้ คนตัวเล็กรู้สึกอยากเอาหมอนอิงในตำนานฟาดลงไปที่หัวล้านๆนั่นสักที ก็ทำได้แค่คิดเพราะมันอยู่ชั้นล่าง ก็จะมานะเกินไปถ้าลงไปหยิบมาตีมินกยอง

"ลงไปเลย ไปดูทีวีข่างล่างโน่น ชิ่วๆ" เยบินสะบัดมือไล่ๆเหมือนอีกฝ่ายเป็นคงงี่

"อยากดูทีวีในห้องนี้อ่ะ" มินกยองชี้ไปในห้องเยบิน

"ไม่มีทีวี"

"งั้นไปนั่งเฉยๆก็ได้"

"ไม่ได้"

"งั้นพี่ไม่ไป"

"จะไปหรือไม่ไป"

"ม่ายปายยยย"

ที่เคยคิดไว้ว่าเด็กสามขวบคงจะจริง มินกยองดื้อกว่าที่คิด บวกกับความอยากเอาชนะเยบินต้องหาวิธีที่เด็ดขาดที่จะทำให้มินกยองยอมลงไปข้างล่างแบบทันที

...?

เยบินมองไปที่มือตัวเองที่ถือโทรศัพท์เครื่องใหม่อยู่ แล้วก็นึกอะไรดีๆออก

"แน่ใจนะว่าไม่ไป" หึๆ

"ลูกเสือสามัญพูดแล้วไม่คืนคำ 5555555"

"อ้อหรอ.." เยบินหัวเราะในใจแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มินกยองทำท่าจะเดินเข้ามาด้วยแต่ก็ต้องหยุดทันที

"หยุด!"
"ห้ามเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียวนะ!"

อีกฝ่ายหยุดเดินแต่กลับถอยหลังไป ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทำท่าเหมือนนักวิ่ง 4x100 ที่เตรียมจะลงสนามโดยวิ่งย่ำเท้าอยู่กับที่ เป้าหมายเบนทิศทางไปที่เตียงเยบิน หมายจะวิ่งแล้วกระโดดทับไปบนเตียง สูดดมกลิ่นเยบินซะให้เต็มปอด แต่ก็โดนเยบินเบรคไว้ได้อีกครั้ง

"ถ้าไม่ลงไปจะโยนทิ้งจริงๆนะ!"

มินกยองมองโทรศัพท์ที่เยบินคีบไว้แค่นิ้วชี้กับนิ้วโป้ง แถมมันยังห้อยต่องแต่งอยู่นอกหน้าต่างซะด้วย หวาดเสียวว่าเจ้าเงินล้านวอน(อวตาร)จะปลิวตกเพียงแค่เธอก้าวเท้าเข้าเขตสัตว์ดุร้าย มินกยองจำใจถอยแต่โดยดีทั้งที่ในใจอยากจะไปนอนเล่นบนเตียงอีกครั้ง หลังจากที่ติดใจเตียงกลิ่นเจ้าของห้องเมื่อคราวที่แล้ว

"เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่ดักหน้าห้อง ...ไปยืนตรงรั้วหน้าบ้านก่อน ไม่งั้นหย่อนลงพื้นซีเมนต์จริงๆนะ"

ความเป็นต่อกว่าทำให้คนตัวเล็กรู้สึกพราว ไม่บ่อยหรอกที่เยบินจะแกล้งใครนอกซะจากว่าคนๆนั้นจะน่าแกล้งจริงๆ

"ก็ได้ค่ะ..."

พอมินกยองเดินหูลู่หายไป เยบินก็ขำคิกคักใหญ่ การที่เอาชนะคนเหลี่ยมจัดอย่างมินกยองได้นับเป็นความภาคภูมิใจอย่างหนึ่งที่เยบินจะไม่มีวันลืม ห้าห้าห้าาา

"พี่อยู่นี่แล้วว อย่าโยนลงมานะคะ"

"อะไรนะ! ไม่ได้ยินนน" เยบินแกล้งทำหูตึง

"อย่าโยนลงมาาาาน้าาาาค้าาาา"

"อ๋ออ ให้โยนลงไปใช่ม้ายยยย!"

คนตัวสูงหน้าเหวอ รีบตะโกนแก้ต่างเสียยกใหญ่ เยบินที่รู้สึกขำความเลวของตัวเองที่แกล้งมินกยองสำเร็จ แต่แค่นี้เยบินก็รู้สึกสนุกแล้ว เลยเลิกแกล้ง 

แชะ!

เยบินจัดการถ่ายรูปหน้าเหวอของมินกยองไว้เป็นที่ระลึก แล้วปิดหน้าต่างเข้ามาตามเดิม คนตัวเล็กจัดการเมมเบอร์โทรศัพท์ใส่ซิมส์ใหม่ เพราะซิมส์เดิมมันเป็นแบบเก่าเลยใส่กับเครื่องใหม่ไม่ได้ พอเมมเสร็จ แอพแชทยอดฮิตก็เด้งรายชื่อเพื่อนมาให้แอดเฟรนกันเต็มไปหมด ในนั้นมีอึนอูกับเจี๋ยฉง เพื่อนซี้ของเยบินอยู่ด้วย ไม่รอช้าจัดการเพิ่มเพื่อนทันที สักพักมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาพร้อมข้อความที่มาจากรูปเจี๋ยเพื่อนรัก

PinkyJJ : เห้ยยย
PinkyJJ : มึงมีคาท็อคได้ไงวะบิ้น

จินตนาการไปถึงหน้าเพื่อนตอนตกใจก็ขำๆ ตาของเจี๋ยฉงจะโตเป็นไข่ห่าน ปากหวอจนน่าเอาอะไรโยนเข้าไป แต่การที่จะพิมพ์ตอบโต้กับเพื่อนของเยบินมันก็ยากใช่เล่น เคยพิมพ์แต่แป้นคีย์บอร์ดที่คอมโรงเรียน แต่ก็ไม่ได้ลำบากมาก จะทุลักทุเลหน่อยก็ตรงที่นิ้วไปโดนตัวอื่นจนทำให้ต้องพิมพ์ๆลบๆอยู่หลายครั้ง

Kangyaebin : เออน่า เอาเป็นว่ามีก็แล้วกัน

PinkyJJ : มีไอดีนูมันยัง

Kangyaebin : มีแล้วๆ
 
PinkyJJ : เดี๋ยวตั้งกลุ่มให้ ปกติกุคุยแค่กับอินูเลยไม่มีกลุ่ม 
PinkyJJ : อิ____อิ

เยบินหัวเราะอิโมติค่อนที่เพื่อนส่งมาให้ แล้วก็มีข้อความแจ้งเตือนให้เข้าร่วมกลุ่มที่เจี๋ยพูดถึง

'Kangyaebin เข้าร่วมแชท'
'NOONOOO เข้าร่วมแชท'



NOONOOO : โอ เอ็ม จีย์
NOONOOO : กูตาฝาดหรือเปล่าวะ

PinkyJJ : มึงก็แหกตาดูสิอิควายยยย

NOONOOO : อีเจ๊ก!
NOONOOO : เจอกันที่โรงเรียน 
NOONOOO : เมิงโดนแน่
 
PinkyJJ : ถ้าตีนมึงโดนแม้แต่ปลายผมกูก็อย่าหวังว่าจะได้ลอกการบ้านอีก

NOONOOO : คิดว่ากูกลัว?

PinkyJJ : หรือจะเอา

NOONOOO : ไม่เอา
NOONOOO : เมื่อกี้กูหยอกเล่นนะ ขำๆ อย่าซีเรียส

PinkyJJ : ไหนศักดิ์ศรีมึง55555555555555555555555555555555555
 
NOONOOO : บางทีศักดิ์ศรีมันก็ช่วยให้กูพ้นเอฟไม่ได้นะคะหน่องเจี๋ย

PinkyJJ : ไอ่บิ้นเงียบเลยวุ้ย

NOONOOO : สงสัยมันเกรงใจกุ 

Kangyaebin : เอานิ้วตีนคิดหรออินู

PinkyJJ : ว้ายยยยยยยยย55555555555555555
PinkyJJ : วงวารอินู

NOONOOO : เอ้า
NOONOOO : ด่ากุเสย

Kangyaebin : กุพิพม์ไม่ทันพวกมึง
Kangyaebin : พิมพ์ไวกันชิบหาย

NOONOOO : คนกากก็งี้

PinkyJJ : ทำเป็นพูดดี
PinkyJJ : มึงเก่งตายล่ะค่าาา

NOONOOO : คังเยบิน is noob

Kangyaebin : F U C K

PinkyJJ : สมัครคาท็อคมาเพื่อด่าอินูถูกมะ 

Kangyaebin : ถูก

NOONOOO : นุโดนรุม
NOONOOO : เปลี่ยนเรื่องดีก่า

PinkyJJ : นูปที่แท้ทรู

NOONOOO : นี่เรื่องนี้น่าสนใจกว่ามาด่ากุอีก

Kangyaebin : เรื่องอะไรวะ

NOONOOO : วันนั้นไง
NOONOOO : คนที่ชื่อกีฮีฮยอนอ่ะ
NOONOOO : ที่ให้คาท็อคมา 
NOONOOO : มึงเพิ่มเพื่อนไปยัง

ขมวดคิ้วนึกอยู่นานสองนานว่าเอาไปไว้ที่ไหน ร่างเล็กเดินไปค้นกระเป๋านักเรียนอยู่นานสองนาน ไล่เปิดสมุดดูทีละเล่มแต่ก็หาไม่เจอ จนมาเห็นสมุดคณิตศาสตร์สีฟ้า เยบินจำได้ว่าวันนั้นมินกยองเอามาให้ แล้วก็วางไว้ที่โต๊ะ พอได้กระดาษมากจากอึนอูก็...


ใช่ สอดไว้ที่หน้ากลาง!


เยบินรีบเปิดสมุดหาหน้ากลางทันที เป็นไปตามคาด เธอเจอกระดาษแผ่นนั้น ในนั้นเขียนไว้เหมือนเดิม คงจะเป็นไอดีคาท็อคอย่างที่ทั้งสองคนพูดไว้


Kangyaebin : เจอละ

NOONOOO : แอดเลยๆ 

PinkyJJ : มึงนี่นะ
PinkyJJ : แต่แอดเลยก็ดี กุอยากรู้

Kangyaebin : ไม่ค่อยอยากรู้เลยนะพวกมึง

กางกระดาษที่ยับเล็กน้อยออกมา แล้วค่อยๆสะกดทีละตัวลงไปตามที่เห็น ที่ต้องค่อยๆพิมพ์เพราะมือมันชอบไปโดนแป้นตัวอื่นนั่นแหละ เป็นอีกข้อเสียของระบบสัมผัสหน้าจอที่เยบินยังไม่คุ้นชินเท่าไหร่นัก

"จี...จุด...เอช...วาย...อี...โอ...เอ็น..."
"นี่ไง"

นิ้วเล็กๆจิ้มไปที่เครื่องหมายรูปคนบวก ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเยบินเลยจิ้มไปที่รูปโปรไฟล์ของอีกฝ่าย ปรากฎเป็นรูปของหญิงสาวหน้าตาคม หุ่นดี(มากกก) แถมการแต่งตัวก็ดูแพงอีกต่างหาก เยบินไม่แน่ใจว่าจะใช่คนนี้หรือเปล่าเพราะไม่คุ้นหน้า คิดได้ดังนั้นเลยจัดการแคปหน้าจอตามที่มินกยองเคยสอน ส่งลงกลุ่มให้เพื่อนดู

'Kangyaebin ส่งไฟล์รูปภาพ'

NOONOOO : เนี่ย คนนี้เลย
NOONOOO : เนอะอิเจี๋ย

PinkyJJ : แม่น
PinkyJJ : ไวจริงนะมึงอินู

Kangyaebin : แต่กุไม่เคยเห็นว่ะ...

PinkyJJ : เดี๋ยวก็ทักมา

NOONOOO : งั้นกุไปตั้งตี้ลงดันรอละกัน

PinkyJJ : ตั้งตี้หรือหาน้องตี้จ๊ะเพิ่นร้าก

NOONOOO :  สอดรู้นักนะ!

เยบินเปิดแกรอลี่ดูรูปในเครื่องฆ่าเวลา ส่วนใหญ่ก็จะมีแต่รูปมินกยองที่เยบินแกล้งถ่ายตอนเผลอ หน้าก็เลยจะออกมากลมๆ บูดๆเบี้ยวๆหน่อย แต่ละรูปเยบินสามารถเอาไปสร้างเพจแหกมินกยองได้สบายๆ อย่างอัลบั้มเหนียงนี่น่าจะมีคนแชร์เป็นร้อยเป็นพันคน เพราะแค่เจ้าตัวมองรูปของอีกคนก็ขำแล้ว ยิ่งรูปที่ถ่ายตรงหน้าต่างเมื่อกี้ยิ่งฮาเข้าไปใหญ่ หน้าแบบเหมือนหมาโดนจานบินปาใส่หน้าในเน็ตที่อึนอูเคยเอาให้ดู ตล๊กกกกกก

'Ghyeon ส่งสติกเกอร์'
'Ghyeon : ฮาย'

เมื่อเห็นข้อความเยบินรีบบอกความคืบหน้าให้เพื่อนๆรู้ทันที

Kangyaebin : เค้าทักมาแล้ว
Kangyaebin : ทำไงดีวะ

เยบินยังไม่ตอบ ด้วยความที่อยากถามเพื่อนก่อน สักพักเจี๋ยฉงก็มาตอบ

PinkyJJ : เอาเลยมึง
PinkyJJ : อย่าลืมแคปมาให้ดูด้วย

' อี เพื่อน เวน '

มองข้อความเพื่อนด้วยสายตาและคำพูดที่สาปส่ง แต่เยบินก็ต้องจำใจตอบกลับอีกฝ่ายไปเหมือนกัน ไม่งั้นเดี๋ยวจะเสียมารยาท

Kangyaebin : สวัสดีค่ะ
.
.
.
.
.
.
.



อู้วลั่ลล้าาาาา ในที่สุดไหที่ดองก็แตกแล้วค่าาาา ดองมาก็หลายอาทิตย์อยู่ คงจะได้ปลาร้าเป็นต่อนๆ... //ไม่ใช่ละ

ทางด้านน้องเยของเรามีสามสหาย คุณพี่กยองเองก็เคยมีสามสหายเหมือนกัน แต่บอกเลยพี่กยองจะไม่กลับไปคลุกขี้หมาแน่นอน มีสหายที่ดีอย่างคุณกวอนคอยกันเพื่อนเก่า(?)ไม่ให้ไปรังควาน แต่มีหรือออที่คนอย่างกีฮยอนจะยอม ห้าห้าห้า

สุดท้ายก็ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ลงช้า(มากกก) เหตุผลก็ไม่ใช่อะไรค่ะ เพราะขี้เกียจ แต่ถึงจะนานหน่อยรับรองว่าออกมามีคุณภาพ(มั้ง)แน่นอนค่า
 
แล้วเจอกันตอนหน้านะจ๊ะรีดที่ร้าก

เลิฟยูว.
SHARE
Written in this book
You are the only one (Yaebin x Minkyeong)
เกลียดคนกวนตีน...เกลียดคิมมินกยอง
Writer
MrsDERR
FicPRISTIN & GLStory
/ช่วงไหนหายไปคือโดนวิชาเอกเสพความตายไปแล้ว /แวะเข้าไปพูดคุยกันด้าย ทวงฟิคด้าย ด่าอิฮซซให้ฟังก้อด้าย

Comments