หวานปะแล่ม
เมื่อเเรกลอง
ทุกคนคงจะรู้สึกถึงแต่รสขมฝาดของคุณ
ที่ถูกทำให้มีคุณค่า จากผู้คนผู้ให้ความหมาย
ให้คุณเป็นความงามของการหยุดช่วงเวลา

แต่ด้วยรสชาติแรกขมนั้น
ก็ทำให้มีคนอีกกลุ่มที่ไม่ได้ให้ค่ากับคุณ

ฉันในช่วงอยู่ระหว่างคนสองกลุ่มนั้น
ฉันมีจินตนาการถึงรสขมนั้น
อาจจะเรียกว่า รสขมในแบบที่ฉันชอบ

คุณในช่วงแรก
ก็มีความขมนั้นอยู่บ้าง
ฉันจึงดื่มคุณด้วยความสุข
และอาจก้วยความภาคภูมิใจ กับความสามารถในการทนรสขมนั้น

แต่เมื่อเวลาผ่านไป
แก้วแล้ว แก้วเล่า
ไม่รู้ว่าเป็นที่ต่อมรับรสของฉัน
หรือเป็นเพราะรสชาติของคุณ
ที่เปลี่ยนไป

ฉันเริ่มมีความรู้สึกไม่อยากจะทนรสขมนั้นต่อ
ความขมที่เคยสัมผัส
ความขมที่เคยโหยหา
ไม่โหยหาอีกต่อไป

ความขมนั้นทำให้ฉันทรมาน
ฉันเกือบจะยอมแพ้

แต่คงเป็นเพราะฤทธิ์ของคาเฟอีน
ที่ดึงฉันไว้
ทนดื่มอีกสักหน่อย

เมื่อเวลาผ่าน
ฉันจึงได้เรียนรู้และเข้าใจ
ยอมรับรสขมของคุณ
จนได้สัมผัสรับรู้ถึงความหวานหอมที่ถูกซุกซ่อนไว้
และรับรู้ เสพสมกับความสุขของการดื่มดำความขมนั้น

วันใดที่ต้องการความหวานสักหน่อย
ก็เติมนำ้ตาลให้พอเป็นสัญญาณของความสุขเล็กน้อย

ความหวานในความขมนั้น
จึงทำให้ฉันตัดสินใจ
ให้ค่าและมีคุณต่อไปในทุกวันที่ตื่น
SHARE
Writer
gradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments