จดหมายเตือนตัวเองครั้งที่...
คุณเคยรู้สึกมั้ย ว่าคุณใช้ชีวิตแต่ละวันไปอย่างเรื่อยเปื่อย
ฉันกำลังรู้สึกแบบนั้น...
ตลอดเวลาที่ผ่านมาในชีวิตมหาลัย ฉันใช้เวลาแบบเรื่อยเปื่อยไปประมาณ 60%
จากความหวัง ความฝัน ที่โลดแล่นตอนมอปลาย
 ตอนนี้ทุกอย่างมันจางหายไปเกือบหมดแล้ว
ชีวิตในฝันของฉันมันสลายหายไปตั้งแต่ฉันก้าวเข้ามาใช้ชีวิตในมหาลัย
ฉันรู้ว่ามันต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจน
ถึงจะมีแรงผลักดันให้เราใช้ชีวิตในทุกๆวันอย่างมีคุณค่า
แต่ตอนนี้เป้าหมายนั้นว่างเปล่า...
ฉันเคยอยากเป็นคนที่ประสบความสำเร็้จในเรื่องการเรียนและชีวิตการทำงาน
แต่พอได้มาเรียนในสาขาที่ตัวเองคิดว่าชอบที่สุด
ตอนนี้มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่ชอบที่สุด
จึงทำให้ฉันมีแต่ความทุกข์และพยายามหาหนทางออกจากเส้นทางที่ตัวเองเลือกในตอนแรก
การใช้ชีวิตในทุกๆวันจึงดูเหมือนการทนทุกข์อยู่กับคนที่ไม่ชอบ
ฉันพยายามคิดที่จะปรับทัศนคติตัวเองต่อสิ่งที่เรียนอยู่หลายต่อหลายครั้ง
แต่มันก็ดีขึ้นแค่เวลานั้นเท่านั้น สุดท้ายมันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก

มันเป็นเพราะอะไรกันแน่นะ...
"หรือมันไม่ใช่จริงๆ" 
นี่เป็นคำถามที่ฉันเฝ้าถามตัวเองวันละหลายๆครั้ง
แต่ทุกๆครั้งฉันก็พยายามเข้าข้างตัวเอง  ว่ามันไม่ใช่ตัวตนของเรา เราถึงทำไม่ได้ เราไม่มีทางทำได้หรอกเพราะเราไม่ชอบ...
แต่พอคิดๆไป
มันจะมีสักกี่คนบนโลกกันนะที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก สิ่งที่ตัวเองอยากทำแบบ 100%
หลายคนไม่มีทางเลือกมากนักหรอก...
แต่เราเลือกได้ว่าเราจะใช้ความพยายามอีกหน่อยอยู่กับเส้นทางนั้นอย่างมีความสุขหรืออยู่อย่างจมความทุกข์

ทุกอย่างมันต้องใช้ความพยายามทั้งนั้น
ถ้าเราอยากจะทำแต่สิ่งที่เรารัก สิ่งที่เราอยากทำ มันคงจะเห็นแก่ตัวเกินไป
เพราะการเกิดมาบนโลกใบนี้ เราไม่ได้มีตัวคนเดียว 
สุดท้ายแล้วเราต่างมีบางสิ่งที่ต้องรับผิดชอบ...

และไอ้สิ่งที่เราคิดว่าเรารัก เราชอบ 
เราแน่ใจหรือว่ามันเป็นสิ่งที่เรารักจริงๆ
ไม่ใช่สิ่งที่เราเอามาเป็นข้ออ้างให้ตัวเองรู้สึกสบายใจ หรือรู้สึกปลอดภัย
ใครก็ชอบความสบายกันทั้งนั้น ใครก็ชอบทำอะไรที่มีความสุข
แต่ชีวิตเราไม่ได้มีแค่ด้านเดียวนะ
เราต้องอยู่กับความทุกข์ด้วย
เราต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ในโลกความจริงอย่างเข้าใจ
ก้าวออกมาจากโลกของความฝัน โลกแห่งจินตนาการที่หวานหอม
โลกแห่งจินตนาการจะทำให้เราปลอดภัย แต่โลกที่กว้างใหญ่จะทำให้เราเติบโต
ขอให้จำไว้นะว่า ทุกสิ่งต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่าง
ความสำเร็จก็ต้องแลกมาด้วยความพยายาม

เราพยายามมากพอแล้วหรอวันนี้
ลุกขึ้นมาพยายามอีกสักหน่อยนะ....
SHARE
Writer
laminta
นักอยากเขียน
การบันทึกเรื่องราวและสิ่งที่เรียนรู้ในแต่ละวัน เมื่อเรากลับมาอ่านอีกครั้งมันจะทำให้เรารู้ว่า เราเติบโตไปแค่ไหน วันนี้เราคิดอย่างนี้ พรุ่งนี้เราก็คิดอีกแบบ เพราะเรากำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ

Comments

venusplanet
2 years ago
สู้ๆนะคะ เข้าใจเลย😭✌
Reply
laminta
2 years ago
ขอบคุณนะคะ จะพยายามให้มากกว่านี้ค่ะ