T. Hammer
"ผมเห็น"เด็กสาวคนหนึ่ง
เธอน่ารักและมีรอยยิ้มที่งดงาม
เธอขี้เล่นและไม่เหมือนใคร
ผมถามเธอว่าในมือของเธอนั่นมันคืออะไร
เธอบอกว่ามันคือค้อน
ผมถามเธอต่อว่าเธอเอามันมาทำอะไร
แต่เธอกลับพูดออกมาว่า รู้มั้ยว่าค้อนน่ะมันหนักมากเลยนะ
"ใช่ผมรู้"
เด็กสาวยิ้มให้ผมบางๆก่อนที่จะลากค้อนอันใหญ่ออกไป
"เดี๋ยวก่อน!!" ผมร้องเรียกเธอ
เธอหันมาหาผมอีกครั้ง
"ให้ผมช่วยถือมันไว้ได้มั้ย?"
แต่เธอปฎิเสธ
เธอบอกว่าถ้าผมถือจะเหนื่อยแล้วก็หนักเปล่าๆ
"แล้วเธอไม่เหนื่อยบ้างหรอ?" ผมถามพร้อมวิ่งไปช่วยประคอง
เธอยิ้มบางๆให้แทนคำตอบ แล้วเดินต่อไปโดยที่ผมยังประคองค้อนให้เธออยู่
นานแสนนานแล้วที่ผมและเธอยังคงช่วยกันประคองค้อนอันใหญ่นั่น เธอไม่ยอมปล่อยมันแม้แต่วินาทีเดียว
มีบางครั้งที่ผมปล่อยค้อนอันนั้นให้เธอถือไปคนเดียวเพราะมันทั้งเหนื่อยล้าและท้อใจ
แต่เธอยังคงถือมันต่อไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจผม
ผมรีบวิ่งตามเธอไปแล้วช่วยเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
เธอมองผมด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ
ในที่สุดเด็กสาวก็เอ่ยขึ้นว่า
คุณไม่เหนื่อยบ้างหรอ?
ผมตอบเธอไปว่า เหนื่อยสิแต่ผมก็เต็มใจช่วยนะ
"ถึงแม้ว่าการกระทำนี้จะไม่มีจุดสิ้นสุดอย่างนั้นหรอ?" เธอหันมามองผม
"ใช่"
สิ้นเสียงผมเธอก็เดินต่อไป
กาลเวลาผ่านไป ผมคิดว่าผมควรให้เธอถือมันไว้ ผมรู้สึกได้ว่าเธออยากถือไว้คนเดียวมากกว่า
ผมปล่อยค้อนลง
เธอไม่ถามอะไรผม เธอเดินต่อไป
ผมเดินตามหลังเธอไปเรื่อยๆ จนเธอหยุดเดิน
จู่ๆเธอก็พูดขึ้นมาว่า
"คุณไม่เหนื่อยหรอ?"
"ไม่"
เธอหันมาแล้วถามผมว่า
"คุณทำแบบนี้ทำไม"
"เพราะผมรักเธอ" ในที่สุดผมก็ตัดสินใจพูดความในใจของผมที่มีต่อเธอออกมา ผมไม่รู้ว่านี่เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดหรือเปล่า
เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วถอนหายออกมาก่อนที่เธอจะเดินต่อไปตอนนี้ผมรู้สึกว่า..เธอต้องการจะบอกอะไรกับผม แต่เธอไม่สามารถพูดมันออกมาได้
ผมหยุดเดินแล้วเรียกเธอ
เธอหยุดเดินแต่ไม่ได้หันหน้ามาหาผม
"ขอโทษนะ" ผมพูด
เธอหันหน้ามาเล็กน้อย
"เธอชอบหรือเปล่าที่ผมอยู่ด้วย?
...
"เธอชอบหรือเปล่าตอนที่ผมยิ้มให้?"
...
เธอชอบหรือเปล่าตอนที่ผมชอบเธอ
...
"เธอชอบหรือเปล่าที่ไปยกค้อนของเธอ?"
เธอหันมายิ้มบางๆให้ผม ก่อนที่จะเดินต่อไป
ใจของผมเริ่มสั่นตอนที่เธอกำลังจะเดินจากผมไปด้วยรอยยิ้มนั่นอีกครั้ง"งั้นคำถามสุดท้าย" ผมตัดสินใจพูดออกไป
เธอหยุดก่อนจะหันหน้ามา
"ค้อนนั่นน่ะมันมีไว้เพื่ออะไรหรอ"
"ค้อนน่ะมันหนักใช่มั้ย?" เธอพูดในขณะที่ยิ้มบางๆประดับบนใบหน้าของเธอ
"ใช่" ผมตอบ
"แล้วขนนกล่ะ เบามั้ย?"
"เบาครับ"
"อืม..เธอเห็นว่ามันเป็นค้อนสินะ"
"ครับ.."
เธอยิ้มบางๆให้อีกครั้งมันเป็นรอยยิ้มที่ผมเจอมาตลอดเวลาที่ผมอยู่กับเธอ มันทำให้ผมอบอุ่นใจแต่ครั้งนี้รอยยิ้มนั่นบาดลึกในใจของผมกรีดลึกเป็นรอยแผล มันเจ็บ เจ็บมากๆจนผมทนต่อไปไม่ไหว ขาของผมทรุดลง เธอไม่แม้แต่จะหันมามองผมด้วยซ้ำ เธอเดินจากไปพร้อมค้อนอันใหญ่
ผมขอโทษนะ ลาก่อน
คนที่ถือค้อนอยู่..สู้ๆนะครัััับ
SHARE
Written in this book
Tale of things

Comments