เก็บหนังสือเล่มโปรดไว้ในลิ้นชักแล้วออกไปใช้ชีวิตเถอะ
เอาละไง มีคนไล่ไปใช้ชีวิตอีกละ


ฉันออกเดินทางมาถึงจุดที่เรียกว่า 
‘อิ่มตัวทางความรู้สึก’ รอบนี้อิ่มของจริง ไม่รู้สึกอะไรเลย แปลกมากๆ นึกไม่ออกว่าที่ผ่านมาทำไมตัวเองเป็นหนักขนาดนั้น แต่ก็พอจะจำความรู้สึกตอนนั้นได้ เป็นความรู้สึกที่ถือเป็นครั้งนึงในชีวิตละกัน 

ณ ตอนนั้นคิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะผ่านมันไปได้ยังไง เราจะลืมคนๆนึงไปได้ยังไง รอจนความคิดถึงมันหมดไป หรือต้องรอใครเข้ามา ฉันคิดไม่ออกเลยว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ได้ แต่แล้วครั้งนี้ทุกอย่างก็ผ่านไปพร้อมกับความเข้าใจอีกตามเคย เข้าใจตัวเอง เข้าใจเค้า เข้าใจวิถีของคน 
เข้าใจ เข้าใจ และเข้าใจ.. ฉันทำความเข้าใจจนฉันรู้ว่าทุกอย่างมันสามารถผ่านไปได้ถ้าเรา ‘เข้าใจ’ และเราควรที่จะหยุดตรงนี้ และพอได้แล้ว

เก็บหนังสือเล่มโปรดไว้ในลิ้นชักแล้วออกไปใช้ชีวิตเถอะ

 มีคนบอกให้ฉันออกไปใช้ชีวิต 
อืม..


หรือจริงๆแล้วเรายังไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่เค้าพูด

ฉันก้าวออกมาจากจุดที่เคยอยู่ ลูปเดิมๆที่เคยรู้สึก ฉันพบว่าข้างนอกลูปของเรื่องราวเดิมๆมันเต็มไปด้วยสิ่งที่รอฉันไปเจอ ให้ฉันรัก ให้ฉันได้มีความสุขและสดใสในทุกๆวัน  

เพลงเศร้ายังคงถูกเปิด แต่ความรู้สึกนั้นต่างออกไป เพลงรักยังคงไพเราะและชวนให้คิดถึงความรักที่ทำให้หัวใจชุ่มฉ่ำ ฉันยังคงเชื่อในความรัก และยังคงหวังว่าจะมีซักคนที่ฉันจะรักเค้าอย่างหมดหัวใจ...อีกครั้ง


SHARE
Writer
Naughty_honey
Dreamer,Reader
บันทึกประจำวาระของเธอที่เคยอยากโตเป็นผู้ใหญ่ให้เร็วที่สุด แต่สุดท้ายก็พบว่า จะรีบโตไปทำไมในเมื่อทุกคนเป็นเด็กได้แค่ครั้งเดียว

Comments