ที่ป้ายรถเมล์เมืองซีอาน
ที่ซีอาน ช่วงนั้นอยู่ระหว่างการก่อสร้างรถใต้ดิน ถ้าไม่จำเป็นจริงๆก็จะไม่ขึ้นรถเมล์ ใช้เดินเอานี่แหละซีอานเขตเมืองเก่าพอเดินได้อยู่ เพราะการขึ้นรถเมล์ในเมืองจีนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ต้องขึ้นฝั่งไหน จ่ายเงินเท่าไหร่ ใกล้ถึงรึยังก็ไม่รู้ และถ้าลงผิดแม้เพียงป้ายเดียว ระยะห่างไม่ใช่แบบสองร้อยเมตรสามร้อยเมตรแบบกทม. ที่ปักกิ่งเคยเจอมาแล้วป้ายนึงนี่ถึงกับอยากเรียกแท็กซี่

แต่แล้วจิ๋นซีฮ่องเต้ก็บัญชาให้ต้องขึ้นรถเมล์ที่ซีอานจนได้ ที่ป้ายรถเมล์รู้แล้วว่าจะขึ้นสายอะไร เพื่อความแน่ใจเลยถามผู้หญิงหน้าตาใจดี อย่าเรียกว่าถามละกัน พูดได้แค่ หนีฮ่าว เซี่ยเซี่ย กับ หว่อ ปู้ คุ่ย ฮั่นหยู ( แปลว่า ฉานผูดภาษ๊าจีนมะด้ายยยยย ) แค่ยื่นแผนที่ให้ดูมีวงตำแหน่งที่จะลงไว้ เจ้าบ้านพยักหน้ากล่าว ตุ้ยๆ แปลว่า ใช่ แล้วรถเมล์สายที่ผู้หญิงคนนั้นรอก็มา เหลือข้าพเจ้าและคุณป้าสองคนน่าจะเพื่อนกันมีถุงช็อปปิ้งในมือทั้งคู่นั่งคุยกันอยู่

เมื่อรถเมล์สายที่รอมาถึง คุณป้าทั้งสองเผอิญว่าจะขึ้นสายนี้ ข้าพเจ้าจึงให้ป้าๆขึ้นรถก่อน รถจอดสนิทและคนขับเปิดประตูรออยู่ แต่ป้าๆก็ยังไม่ยอมขึ้นรถดีๆ เพราะแย่งกันออกค่ารถให้อีกฝ่าย ลีลาป้าแต่ละคนล้วนไม่ธรรมดามีการปัดป้องมือ และกันไม่ให้อีกฝ่ายได้ขึ้นรถชิงหยอดเงินก่อนได้ ปากก็พูดภาษาจีน น่าจะพรรณาว่าอีกฝ่ายเคยได้จ่ายมาแล้วไม่ต๊อง ไม่ต้องไรงี้ ดูแล้วก็เหมือนป้าๆกำลังร้องแร๊ปกันอยู่ สลับกันไปมา หลายรอบ

ข้าพเจ้าควรจะเท้าเอวยืนดูเงียบๆต่อไป หรือแหวกป้าๆไปขึ้นรถก่อนดี หรือจะทำบีทบ๊อกซ์ประกอบ แต่แล้วก็มีเสียงตะโกนดังมาก ฟิจเจอริ่ง เฮ้ย! เฮ้ย! เสียงใคร? ก็คนขับรถเมล์งัยจะใครล่ะ พร้อมแร๊ปใส่ป้ารัวๆว่าไรก็ไม่รู้ แล้วก็ปิดประตูแล้วออกรถไปซะงั้น ป้าๆก็ยืนเหวอ ค้างอยู่ในท่ากันไป

บอกแล้วว่าการขึ้นรถเมล์ในเมืองจีนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

ซีอาน
SHARE
Written in this book
people and place
ผู้คนและเรื่องราว ในสถานที่ต่างๆที่เผอิญได้ผ่านไปเจอ
Writer
B612asteriod
reader
Traveling outside to seeing inside

Comments