เคยมองเด็กแล้วยิ้มหัวเราะโดยไม่รู้ตัวไหม?
“ความบริสุทธิ์ของเราจะกลับมาอีกครั้ง”
ในช่วงเวลาที่เราจ้องมองเด็กเล็กแบเบาะ
เรายิ้มโดยไม่รู้ตัว เราหัวเราะกับท่าทางตลกๆของเด็กๆได้อย่างง่ายดาย... เราอ่อนโยนขึ้น เราน้อมจิตใจเข้าหาความเมตตามากขึ้น และเป็นไปได้ไหมว่า ความบริสุทธิ์ภายในตัวเรากำลังออกมาแตะมือทักทายกับความบริสุทธิ์ภายนอก

ความบริสุทธิ์สดใส ไร้เดียงสาของเด็กน้อย ช่วยเชื้อเชิญให้ความบริสุทธิ์ที่แอบซ่อนอยู่ในตัวเราออกมา เรามีความสุขโดยไม่ได้ตั้งใจ เพียงแค่เอาใจมาสัมผัสกัน แบบไม่มีฉากกั้น ไม่มีมายา 

จะเป็นไปได้ไหมที่จะทำจิตใจเช่นนี้เมื่อพบเจอผู้คนในสังคม ทั้งในสวนสาธารณะ ป้ายรถเมย์ ริมฟุตบาท “ทำมีจิตใจบริสุทธิ์เช่นเด็กน้อย”

เราจะคบหากันโดยไม่หวังประโยชน์จากกันได้ไหม... เราจะพึ่งพากันโดยไม่คาดหวังว่าเขาจะต้องเป็นที่พึ่งให้เราได้ไหม มายาที่ฉาบเคลือบจิตใจ หน้ากากที่สวมใส่ เราจะถอดออกสักพักเพื่อกลับมาเป็นมิตร เป็นเด็กที่ไร้เล่ห์เหลี่ยม เป็นเด็กที่ยิ้ม หัวเราะง่ายๆ ทำตัวเซ่อซ่าบ้าง ผิดพลาดบ้าง หกล้มบ้าง จะได้ไหม...?

เรามักเห็นผู้ใหญ่หลายๆท่านทำตัวเคร่งขรึม วางมาดสุขุม ดูเข้าถึงยาก มีเงื่อนไขมากมาย และต้องคอยฝากความสุขของตัวเองไว้กับคนอื่นตลอดเวลา...
ฝากอย่างไร?... ก็เมื่อผู้อื่นทำสิ่งที่เขาต้องการได้สำเร็จ เขาจึงจะมีความสุข เมื่อผู้อื่นทำสิ่งที่เขาพึงพอใจ เขาจึงจะมีความสุข...

จริงอยู่ที่มนุษย์คือ สัตว์สังคมจะต้องพึ่งพาอาศัยกัน
แต่เรากำลังคาดเค้นผลประโยชน์จากผู้อื่นมากไปหรือเปล่า? เราเผลอเบียดเบียนใครโดยไม่ได้ตั้งใจไหม?

“สังคม”ไม่ยุติธรรมสำหรับเราหรือ”ใคร”กันที่ทำให้สังคมเอียนเอียง ถึงอย่างไรเราก็ยังเชื่อว่าความบริสุทธิ์ของมนุษย์ยังหลบซ่อนอยู่ภายใน เพียงรอวันที่เราจะลอกคราบไคลออกไป

ระหว่างทางที่เรากำลังเติบโต เราพอกพูนเรื่องราวมากมาย สั่งสมประสบการณ์ที่ไม่เหมือนกัน กักเก็บทั้งประสบการณ์ที่ถูกต้องและไม่ตรงทาง ทำให้เรามีวิธีคิดที่ไม่เหมือนกัน มุมมองการมองโลกแตกต่างกัน และกำลังตัดสินสิ่งต่างๆจากแว่นตาสีที่ตนสวมใส่

“ถอดแว่นตาของตัวเองออกแล้วเราจะเห็นความจริง”
ละทิ้งการมองโลกด้วยอารมณ์หรือประสบการณ์ของตัวเอง แต่ให้มองตามความเป็นจริง

มนุษย์ทุกคนมีคราบแห่งความอยากได้ อยากมี และความเอาตัวรอด ฝังรากหยั่งลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตใจ

เราจะหยุดเบียนเบียดเพื่อนมนุษย์ด้วยกันได้ไหม
เราจะมีชีวิตที่ปลดล๊อค ลอกคราบออกมาจากมุมมองความเห็นของเราได้ไหม

ทุกสิ่งเป็นเพียงสิ่งสมมติ เป็นเพียงมายา สิ่งที่เป็นมายา มักจะแบ่งเป็น 2 ขั้วเสมอ เช่น ดี-เลว สุข-ทุกข์
มุมมอง ความเห็นก็จะแตกออกเป็นหลายขั้วด้วยเช่นกัน ซึ่งความจริงในระดับสูงสุด มีเพียงหนึ่งเดียว คือความว่างหรือความบริสุทธิ์ที่ทุกคนมีอยู่ภายในจิตใจ มันไม่แบ่งขั้ว ไม่ยึดติดกับขั้วใดๆ

===
สีแว่นตาเราก็เจือปนอยู่ในบทความนี้เช่นกัน
เพราะเราก็ยังเป็นเพียงคนธรรมดาคนนึง 😁

เราใส่แว่นตาสีเดียวกันไหม? ถ้าสีเดียวกันเราก็คงมีความเห็นคล้ายๆกัน
สักวันเราคงจะวางมันลงได้ และมองเห็นสิ่งต่างๆตามความเป็นจริงสักทีเนอะ🙈🙉

“เพราะในโลกแห่งมายานี้ ก็ยังมีเรื่องธรรมดาที่เราเห็นว่าเป็นเรื่องน่ากังวลอยู่อีกมากมาย และความบริสุทธิ์ภายในกำลังถูกเจือปนกับความรักตัวกลัวตายของมนุษย์”
Credit photo : http://www.newsmobile.in/articles/2015/09/24/look-your-baby-wants-you-to-smile/
SHARE
Writer
LOOKPAT_diary
เป็นทุกอย่าง
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์

Comments